Sonur, þegar þú gengur til þjónustu Guðs, stattu í réttlæti og ótta og bú sál þína undir freistingu.
Lægðu hjarta þitt og þol; hneig eyra þitt og tak við orðum skilningsins, og flýt þér eigi á tíma skýjanna.
Bíð Guðs með þolinmæði; tengstu Guði og þol, að líf þitt megi aukast að lokum.
Tak við öllu því, sem yfir þig kemur, og þol í sorg þinni og haltu þolinmæði í lægingu þinni.
Því að gull og silfur er reynt í eldi, en þóknanlegir menn í deiglu lægingarinnar.
Trú Guði, og hann mun endurreisa þig; og stýr vegi þínum og treyst á hann. Haltu ótta hans og eldstu í honum.
Þér, sem óttist Drottin, bíðið miskunnar hans, og víkið eigi frá honum, svo að þér fallið eigi.
Þér, sem óttist Drottin, trúið honum, og laun yðar munu eigi að engu gjörð verða.
Þér, sem óttist Drottin, vonið á hann, og miskunn mun yður koma yður til unaðar.
Þér, sem óttist Drottin, elskið hann, og hjörtu yðar munu upplýst verða.
Börn mín, lítið á kynslóðir mannanna og vitið, að enginn hefur vonað á Drottin og orðið til skammar.
Því að hver hefur haldist í boðorði hans og verið yfirgefinn? Eða hver hefur ákallað hann, og hann fyrirleit hann?
Því að Guð er meðaumkunarsamur og miskunnsamur og mun fyrirgefa syndir á degi þrengingar, og hann er verndari öllum þeim, sem hans leita í sannleika.
Vei þeim, sem hafa tvöfalt hjarta, og hinum óguðlegu vörum og höndunum, sem ilt vinna, og syndaranum, sem gengur tvo vegu á jörðunni.
Vei þeim, sem huglausir eru og trúa eigi Guði; og fyrir því munu þeir eigi verndaðir verða af honum.
Vei þeim, sem misst hafa þolinmæðina og yfirgefið hina réttu vegu og vikið út á bogna stigu.
Og hvað munu þeir gjöra, þegar Drottinn tekur að rannsaka?
Þeir, sem óttast Drottin, munu eigi vantrúaðir vera á orð hans, og þeir, sem hann elska, munu halda veg hans.
Þeir, sem óttast Drottin, munu leita þess, sem honum er vel þóknanlegt, og þeir, sem hann elska, munu fyllast af lögmáli hans.
Þeir, sem óttast Drottin, munu búa hjörtu sín og helga sálir sínar frammi fyrir honum.
Þeir, sem óttast Drottin, halda boðorð hans og munu hafa þolinmæði alt til vitjunar hans
og segja: „Ef vér gjörum eigi yfirbót, munum vér falla í hendur Drottins og eigi í hendur manna;
því að eins og mikilleiki hans er, svo er og miskunn hans með honum.“