Spekin mun lofa sjálfa sig og heiðruð verða í Guði og hrósa sér mitt á meðal lýðs síns,
og hún mun ljúka upp munni sínum í söfnuðum hins hæsta og vegsama sjálfa sig frammi fyrir mætti hans,
og mitt á meðal síns eigin lýðs mun hún upp hafin verða og dáð í hinni heilögu samkomu.
Og í fjölda hinna útvöldu mun hún lof hljóta, og meðal hinna blessuðu mun hún blessuð verða og segja:
„Eg kom út af munni hins hæsta, frumgetin fyrir allar skepnur.
Eg lét ljós rísa á himnum, það sem aldrei dvín, og sem ský huldi eg alla jörðina.
Eg bjó í hæstu stöðum, og hásæti mitt er í skýstólpa.
Eg ein hef gengið um hringferil himinsins og komist niður í botn undirdjúpsins og gengið í öldum hafsins
og staðið á allri jörðinni og meðal sérhvers lýðs
og meðal sérhverrar þjóðar haft hin æðstu yfirráð.
Og með mætti mínum hef eg troðið undir fótum mínum hjörtu allra, hárra og lágra; og í öllu þessu leitaði eg hvíldar, og eg mun dvelja í arfleifð Drottins.
Þá bauð skapari allra hluta og sagði við mig, og hann, sem mig gjörði, hvíldist í tjaldbúð minni,
og hann sagði við mig: ‚Lát bústað þinn vera í Jakob og arfleifð þína í Ísrael, og fest rætur í mínum útvöldu.‘
Frá upphafi og fyrir veröldina var eg sköpuð, og alt til komandi aldar mun eg eigi hætta að vera til; og í hinum heilaga bústað hef eg þjónað frammi fyrir honum.
Og þannig var eg staðfest í Síon, og í hinni heilögu borg hvíldist eg sömuleiðis, og máttur minn var í Jerúsalem.
Og eg festi rætur meðal heiðraðs lýðs og í hlut Guðs míns, arfleifð hans; og bústaður minn er í fullri samkomu heilagra.
Eg var upp hafin sem sedrustré á Líbanon og sem kýprusviður á Síonfjalli.
Eg var upp hafin sem pálmatré í Kades og sem rósarunni í Jeríkó,
sem fagurt olífutré á sléttunum og sem platanviður við vatnið á strætunum var eg upp hafin.
Eg gaf ilm sem kanill og ilmandi balsam; eg gaf frá mér sætan ilm sem hin besta myrra.
Og eg fyllti bústað minn ilmi sem storax og galbanum og ónyx og alóe og sem óskorið reykelsi; og ilmur minn er sem hið hreinasta balsam.
Eg hef breitt út greinar mínar sem terpentínutré, og greinar mínar eru greinar heiðurs og náðar.
Sem vínviðurinn hef eg borið fram ljúfan ilm, og blóm mín eru ávöxtur heiðurs og auðæfa.
Eg er móðir hinnar fögru ástar og óttans og þekkingarinnar og hinnar heilögu vonar.
Í mér er öll náð vegarins og sannleikans; í mér er öll von lífs og dyggðar.
Komið til mín, allir þér sem mín girnist, og mettist af ávöxtum mínum.
Því að andi minn er sætari en hunang, og arfleifð mín framar hunangi og hunangsseimi.
Minning mín varir til eilífra kynslóða.
Þeir, sem mig eta, munu enn hungra; og þeir, sem mig drekka, munu enn þyrsta.
Sá, sem á mig hlýðir, mun eigi til skammar verða; og þeir, sem fyrir mig starfa, munu eigi syndga.
Þeir, sem mig útskýra, munu eilíft líf hljóta.“
Alt þetta er bók lífsins og sáttmáli hins hæsta og þekking sannleikans.
Móse bauð lögmál í fyrirmælum réttlætisins og arfleifð húsi Jakobs og fyrirheitin Ísrael.
Hann ákvað Davíð, þjóni sínum, að af honum skyldi upp rísa hinn máttugasti konungur, sem sitja mundi í dýrðarhásæti að eilífu.
Hann fyllir speki sem Píson og sem Tígris á dögum hinna nýju ávaxta.
Hann lætur skilninginn flæða sem Efrat, hann margfaldar hann sem Jórdan á kornskurðartíma.
Hann sendir þekkingu sem ljósið og rís upp sem Gíhon á víntíma.
Hann er sá, sem fyrstur hefur fullkomna þekking á henni, og hinn veikari mun hana eigi rannsaka.
Því að hugsanir hennar eru víðfeðmari en hafið og ráð hennar dýpri en hið mikla úthaf.
„Eg, spekin, hef úthellt fljótum.
Eg, sem lækur úr fljóti mikils vatns; eg, sem farvegur fljóts og sem vatnsstokkur, kom út úr paradís.
Eg sagði: Eg mun vökva garð minn af jurtum, og eg mun ríkulega vökva ávexti engis míns.
Og sjá, lækur minn varð að miklu fljóti, og fljót mitt nálgaðist haf.
Því að eg læt kenninguna skína öllum sem morgunljós, og eg mun kunngjöra hana langt í burtu.
Eg mun smjúga inn í alla hina neðri hluta jarðarinnar og líta á alla, sem sofa, og upplýsa alla, sem vona á Drottin.
Eg mun enn úthella kenningu sem spádómi og láta hana eftir þeim, sem speki leita, og eigi hætta að fræða afkvæmi þeirra alt til hinnar heilögu aldar.
Sjáið, að eg hef eigi erfiðað fyrir sjálfa mig eina, heldur fyrir alla, sem sannleikans leita.“