Sonur minn, hefur þú syndgað? Gjör það eigi framar, heldur bið og fyrir fyrri syndum þínum, að þér verði þær fyrirgefnar.
Flý syndirnar sem ásjónu höggorms, því að nálgist þú þær, munu þær á þér taka.
Tennur hennar eru tennur ljóns, sem deyða sálir manna.
Alt ranglæti er sem tvíeggjað sverð; ekkert er til bóta við sári þess.
Rangindi og misgjörðir munu eyða auðæfum, og hús, sem mjög auðugt er, mun að engu verða fyrir dramb; svo munu eigur hinna dramblátu upprættar verða.
Bæn úr munni hins fátæka mun ná eyrum Guðs, og dómur mun honum skjótt veitast.
Sá, sem hatar að verða ávítaður, gengur í spor syndara; en sá, sem óttast Guð, mun snúa sér að sínu eigin hjarta.
Sá, sem voldugur er af djarfri tungu, þekkist langt að; en vitur maður kann að smjúga fram hjá honum.
Sá, sem byggir hús sitt á kostnað annarra manna, er sem sá, er safnar sér steinum til að byggja að vetrarlagi.
Söfnuður syndaranna er sem hrúga af hampi, og endalok þeirra eru eldslogi.
Vegur syndaranna er lagður sléttum steinum, en við endalok hans er helja og myrkur og kvalir.
Sá, sem heldur réttlæti, mun öðlast skilning á því.
Fullkomnun ótta Guðs er speki og skilningur.
Sá, sem eigi er vitur til góðs, mun eigi fræðast.
En til er speki, sem gnóg er í illu; og enginn skilningur er þar, sem beiskja er.
Þekking vitrs manns mun flæða sem flóð, og ráð hans varir sem lífsins lind.
Hjarta heimskingjans er sem brotið ker, og enga speki mun það halda.
Skynsamur maður mun lofa sérhvert viturt orð, sem hann heyrir, og heimfæra það upp á sjálfan sig; hinn munaðargjarni hefur heyrt það, og það mun honum mislíka, og hann mun kasta því aftur fyrir bak sér.
Tal heimskingjans er sem byrði á veginum, en á vörum hins vitra mun náð finnast.
Munns hins hyggna er leitað í söfnuðinum, og menn munu hugleiða orð hans í hjörtum sínum.
Sem hús, sem eytt er, svo er spekin heimskingjanum; og þekking hinna óvitru er sem orð án merkingar.
Fræðsla er heimskingjanum sem fjötrar um fætur og sem handjárn á hægri hendi.
Heimskingi hefur upp raust sína í hlátri, en vitur maður mun naumast hlæja lágt með sjálfum sér.
Lærdómur er hinum hyggna sem gullskart og sem armband á hægri armi hans.
Fótur heimskingjans er skjótt í húsi náunga hans, en reyndur maður mun blygðast sín fyrir ásjónu hins volduga.
Heimskingi mun kíkja inn um gluggann í húsið, en sá, sem vel er fræddur, mun standa fyrir utan.
Það er heimska mannsins að hlusta við dyrnar, og vitur maður mun hryggjast við þá vansæmd.
Varir hinna óvitru munu heimsku mæla, en orð hinna vitru munu vegin verða á vog.
Hjarta heimskingjanna er í munni þeirra, en munnur hinna vitru er í hjarta þeirra.
Meðan hinn óguðlegi formælir djöflinum, formælir hann sinni eigin sál.
Rógberinn mun saurga sína eigin sál og hataður verða af öllum; og sá, sem með honum dvelst, mun hatursverður verða; en hinn þögli og vitri maður mun heiðraður verða.