Gamla testamentiðSaga
Og Drottinn sendi Natan til Davíðs, og hann kom til hans og sagði við hann: Tveir menn voru í sömu borg; annar var ríkur, hinn fátækur.
Hinn ríki átti fjölda sauða og nauta,
en hinn fátæki átti ekki nema eitt gimbrarlamb, sem hann hafði keypt og alið, og það óx upp hjá honum og með börnum hans; það át af mat hans og drakk af bikar hans og svaf við brjóst hans og var eins og dóttir hans.
Þá kom gestur til ríka mannsins, og hann tímdi ekki að taka neinn af sauðum sínum eða nautum, til þess að matreiða fyrir ferðamanninn, sem til hans var kominn, heldur tók gimbrarlamb fátæka mannsins og matbjó það fyrir manninn, sem kominn var til hans.
Þá reiddist Davíð manninum ákaflega og sagði við Natan: Svo sannarlega sem Drottinn lifir: sá maður, sem slíkt hefir aðhafst, er dauða sekur;
og lambið skal hann borga sjöfaldlega, fyrst hann gjörði slíkt og hafði A enga meðaumkun.
En Natan sagði við Davíð: Þú ert maðurinn! Svo segir Drottinn, Ísraels Guð: Eg hefi smurt þig til konungs yfir Ísrael, og eg hefi frelsað þig af hendi Sáls,
og eg gaf þér hús herra þíns og lagði konur herra þíns upp að brjósti þér, og eg hefi fengið þér Ísraels hús og Júda — og hefði það verið of lítið, mundi eg hafa bætt einhverju við þig.
Hví hefir þú fyrirlitið orð Drottins með því að aðhafast það, sem honum mislíkar? Úría Hetíta hefir þú felt með sverði og konu hans hefir þú tekið þér fyrir konu, en sjálfan hann hefir þú myrt með sverði Ammóníta.
Fyrir því skal sverðið aldrei víkja burt frá húsi þínu, sakir þess að þú fyrirleizt mig og tókst konu Úría Hetíta þér fyrir konu.
Svo segir Drottinn: Sjá, eg læt ólán koma yfir þig frá húsi þínu og tek konur þínar fyrir augunum á þér og gef þær öðrum manni, svo að hann hvíli hjá konum þínum framan í þessari sól.
Því að þú hefir gjört þetta með launung, en eg mun framkvæma þetta í augsýn alls Ísraels og í augsýn sólarinnar.
Þá sagði Davíð við Natan: Eg hefi syndgað móti Drottni. Og Natan sagði við Davíð: Drottinn hefir og fyrirgefið þér synd þína; þú munt ekki deyja.
En sakir þess að þú hefir smánað Drottinn með athæfi þínu, þá skal sá sonur, sem þér er fæddur, vissulega deyja.
Síðan fór Natan heim til sín. En Drottinn sló barnið, sem kona Úría hafði fætt Davíð, svo að það varð sjúkt.
Og Davíð leitaði Guðs vegna sveinsins og Davíð fastaði, og er hann kom heim, lagðist hann til svefns á gólfinu um nóttina.
Þá gengu elztu mennirnir í húsi hans til hans, til þess að fá hann til að rísa upp af gólfinu; en hann vildi það ekki og neytti ekki matar með þeim.
En á sjöunda degi dó barnið. Og þjónar Davíðs þorðu ekki að segja honum, að barnið væri dáið, því að þeir hugsuðu með sér: Sjá, meðan barnið lifði, töluðum vér við hann, en hann anzaði oss ekki; hvernig ættum vér þá nú að segja við hann: Barnið er dáið! Hann kynni að fremja voðaverk?
En Davíð sá, að þjónar hans voru að hvísla hver að öðrum, og skildi Davíð þá, að barnið væri dáið. Og Davíð sagði við þjóna sína: Er barnið dáið? og þeir sögðu: Já, það er dáið.
Þá stóð Davíð upp af gólfinu, laugaðist og smurði sig og hafði klæðaskifti. Síðan gekk hann í hús Drottins og baðst fyrir og fór því næst heim til sín og bað um mat; var honum þá borinn matur, og hann neytti.
Þá sögðu þjónar hans við hann: Hvað er þetta, sem þú hefir gjört? Meðan barnið lifði, fastaðir þú og grézt vegna þess, en þegar barnið var dáið, stóðst þú upp og mataðist?
Hann svaraði: Meðan barnið var á lífi, fastaði eg og grét, því að eg hugsaði: Hver veit nema Drottinn miskunni mér, og barnið fái að lifa.
En fyrst það er nú dáið, hvers vegna ætti eg þá að fasta? Mun eg geta látið það hverfa aftur? Eg fer til þess, en það kemur eigi aftur til mín.
Og Davíð huggaði Batsebu konu sína, og hann gekk inn til hennar og lagðist með henni, og hún ól son, og hann nefndi hann Salómó og Drottinn elskaði hann.
Og hann fékk hann í hendur Natan spámanni og nefndi hann Jedidjah vegna Drottins.
En Jóab herjaði á Rabba, borg Ammóníta, og vann lág-borgina.
Og Jóab gjörði menn til Davíðs og sagði: Eg hefi herjað á Rabba og þegar unnið lág-borgina.
Safna nú saman því sem eftir er af liðinu og sezt um borgina og vinn hana, svo að eg vinni ekki borgina og hún verði ekki kend við mig.
Þá safnaði Davíð saman öllu liðinu og fór til Rabba og herjaði á hana og vann hana.
Hann tók kórónu Milkóms af höfði honum; hún vó talentu gulls og í henni var dýrindis steinn; Davíð setti hana á höfuð sér og flutti mjög mikið herfang burt úr borginni.
Hann flutti og burt fólkið, sem þar var, og setti það við sagirnar, járnfleygana og járnaxirnar og lét það vinna að tiglgerð í mótum. Svo fór hann með allar borgir Ammóníta.