Gamla testamentiðSaga
Á Eftir þetta bar svo til, að konungur Ammóníta dó, og tók Hanún sonur hans ríki eftir hann.
Þá sagði Davíð: Eg vil sýna Hanún Nahassyni vináttu, eins og faðir hans sýndi mér vináttu. Síðan sendi Davíð þjóna sína til að hugga hann eftir föðurmissinn. En er þjónar Davíðs komu í land Ammóníta,
þá sögðu höfðingjar Ammóníta við Hanún, herra sinn: Hyggur þú að Davíð vilji heiðra föður þinn, er hann gjörir menn á þinn fund, til að hugga þig? Mun Davíð ekki hafa sent þjóna sína á þinn fund, til þess að njósna í borginni og kanna hana og kollvarpa henni síðan?
Þá lét Hanún taka þjóna Davíðs og raka af þeim hálft skeggið og skera af þeim klæðin til hálfs, upp á þjóhnappa, og lét þá síðan fara.
Davíð voru sögð þessi tíðindi, og sendi hann þá á móti þeim — því að mennirnir voru mjög svívirtir — og konungur lét segja þeim: Verið í Jeríkó, unz skegg yðar er vaxið, og komið síðan heim aftur.
En er Ammónítar sáu, að þeir höfðu gjört sig illa þokkaða hjá Davíð, sendu þeir menn og tóku á mála Sýrlendinga frá Bet-Rehób og Sýrlendinga frá Zóba, tuttugu þúsundir fótgönguliðs, svo og konunginn í í Maaka með þúsund manns og tólf þúsund manns frá Tób.
En er Davíð frétti það, sendi hann Jóab af stað með allan herinn, það er að segja: kappana.
Ammóniítar fóru og út og fylktu liði sínu fyrir utan borgarhliðið, en Sýrlendingarnir frá Zóba og Rehób, svo og mennirnir frá Tób og Maaka, stóðu úti á víðavangi einir sér.
En er Jóab sá, að honum var búinn bardagi bæði að baki og að framan, valdi hann lið úr öllu einvalaliði Ísraels og fylkti því á móti Sýrlendingum.
Hitt liðið fékk hann Abísaí bróður sínum, og fylkti hann því á móti Ammónítum.
Og Jóab mælti: Ef Sýrlendingar bera mig ofurliði, þá Verður þú að hjálpa mér; en ef Ammónítar bera þig ofurliði, þá mun eg koma þér til hjálpar.
Vertu hughraustur, og sýnum nú af oss karlmensku fyrir þjóð vora og borgir Guðs vors — en Drottinn gjöri það, sem honum þóknast.
Síðan lagði Jóab og liðið, sem með honum var, til orustu við Sýrlendinga, og þeir flýðu fyrir honum.
En er Ammónítar sáu, að Sýrlendingar flýðu, lögðu þeir og á flótta fyrir Abísaí og leituðu inn í borgina. En Jóab sneri heim frá Ammónítum og fór til Jerúsalem.
En er Sýrlendingar sáu, að þeir höfðu beðið ósigur fyrir Ísrael, söfnuðust þeir saman.
Og Hadadeser sendi og bauð út Sýrlendingum, sem voru hinumegin við Fljótið, og þeir komu til Helam; og Sóbak, hershöfðingi Hadadesers, var fyrir þeim.
Og er Davíð var sagt frá því, þá safnaði hann saman öllum Ísrael, fór yfir Jórdan og kom til Helam. Sýrlendingar fylktu liði sínu í móti Davíð og börðust við hann.
En Sýrlendingar flýðu fyrir Ísrael, og Davíð feldi sjö hundruð vagnhesta og fjörutíu þúsund manns af Sýrlendingum; hann særði og hershöfðingja þeirra Sóbak, svo að hann dó þar.
En er konungarnir, sem voru lýðskyldir Hadadeser, sáu, að þeir höfðu beðið ósigur fyrir Ísrael, sömdu þeir allir frið við Ísrael og gjörðust lýðskyldir honum. Upp frá því þorðu Sýrlendingar ekki að veita Ammónítum lið.