Á þeim tíma sneri Antíokkus aftur með vansæmd frá Persíu.
Því að hann hafði gengið inn í borgina, sem Persepólis heitir, og reynt að ræna hofið og kúga borgina; en fjöldinn hljóp saman til vopna og rak þá á flótta; og svo fór, að Antíokkus, á flótta rekinn, sneri aftur með skömm.
Nú er hann var kominn í grennd við Ekbatana, fékk hann fregnir af því, sem hent hafði Nikanor og Tímóteus.
Og hann þrútnaði af reiði og hugðist hefna á Gyðingum þeirra rangs, sem rekið höfðu hann á flótta. Og fyrir því bauð hann að aka vagni sínum án þess að nema staðar á ferðinni, því að dómur himinsins knúði hann áfram, af því að hann hafði talað svo dramblátlega, að hann mundi koma til Jerúsalem og gjöra hana að almennum grafreit Gyðinga.
En Drottinn, Guð Ísraels, sem alla hluti sér, laust hann ólæknandi og ósýnilegri plágu. Því að jafnskjótt og hann hafði lokið þessum orðum, kom hræðilegur verkur í iður hans og beiskar kvalir í innýflunum,
og það sannlega mjög réttlátlega, þar sem hann hafði kvalið iður annarra með mörgum og nýjum kvölum, þótt hann léti með engu móti af illsku sinni.
Enn fremur fylltist hann drambi og blés út eldi í heift sinni gegn Gyðingum og bauð að hraða förinni; og svo bar við, er hann fór með ofsa, að hann féll af vagninum, svo að limir hans kvöldust mjög af þungum áverkum líkamans.
Þannig var sá, sem sjálfum sér þóttist bjóða jafnvel öldum hafsins, dramblátur umfram það, sem manni hæfir, og vega hæðir fjallanna á vog — nú niður felldur til jarðar og borinn í börum og bar sjálfur vitni um hinn augljósa mátt Guðs,
svo að ormar kviknuðu út úr líkama þessa manns; og meðan hann lifði í sorg og kvöl, féll hold hans af, og óþefurinn af honum var hernum óbærilegur.
Og manninn, sem skömmu áður þóttist geta náð til stjarna himinsins, gat enginn maður borið sakir hins óþolandi þefjar.
Og með þessum hætti var hann niður lægður frá miklu drambi sínu og tók að komast til þekkingar á sjálfum sér, áminntur af svipu Guðs, og kvalir hans jukust hverja stund.
Og er hann gat nú eigi lengur þolað sinn eigin óþef, mælti hann þannig: „Réttlátt er að vera Guði undirgefinn og að dauðlegur maður skuli eigi jafna sér við Guð.“
Þá bað þessi óguðlegi maður til Drottins, af hverjum hann var eigi líklegur til að hljóta miskunn.
Og borgina, sem hann var að flýta sér til að jafna við jörðu og gjöra að almennum grafreit, óskar hann nú að gjöra frjálsa;
og Gyðingana, sem hann sagði, að hann mundi eigi telja verða þess að vera greftraðir, heldur mundi hann ofurselja þá fuglum og villidýrum til átu og gjöreyða þeim ásamt börnum þeirra — þeim heitir hann nú að gjöra jafna Aþeningum.
Hið heilaga musteri, sem hann hafði áður rænt, heitir hann að skreyta fögrum gjöfum og að margfalda hin heilögu ker og að greiða af tekjum sínum kostnaðinn, sem fórnunum tilheyrir.
Já, og að hann mundi jafnvel sjálfur gjörast Gyðingur og fara um hvern stað jarðarinnar og kunngjöra mátt Guðs.
En kvalir hans linntu eigi — því að hinn réttláti dómur Guðs var yfir hann kominn — og hann örvænti um líf sitt og ritaði Gyðingum bréf í bænarstíl með þessum orðum:
„Til sinna mjög góðu þegna, Gyðinganna, óskar Antíokkus, konungur og stjórnandi, mikillar heilsu og velferðar og hamingju.
Ef yður og börnum yðar líður vel og ef öll mál ganga yður að óskum, þökkum vér mjög mikið.
Hvað mig varðar, þá er eg sjúkur, en minnist yðar þó vinsamlega, er eg sný aftur frá stöðum Persíu og hef tekið þungan sjúkdóm, og eg taldi nauðsynlegt að bera umhyggju fyrir hinu almenna gagni —
eigi svo, að eg vantreysti lífi mínu, heldur hef eg mikla von um að komast undan sjúkdómnum.
En eg íhugaði, að faðir minn ákvað og, þegar hann leiddi her til hinna efri landa, hver ríkja skyldi eftir hann,
til þess að ef eitthvað óvænt bæri að höndum eða illar fréttir bærust, þá yrðu þeir, sem í löndunum voru, eigi hrelldir, þar sem þeir vissu, hverjum öll stjórnin væri eftirlátin.
Enn fremur, er eg íhuga, að nágrannahöfðingjar og landamerkjamenn bíða færis og vænta þess, hvað verða muni, hef eg skipað Antíokkus son minn konung, sem eg oft fól mörgum yðar, þegar eg fór til hinna efri héraða; og eg hef ritað honum það, sem eg hef hér að neðan tengt.
Eg bið yður því og æski þess af yður, að þér, er þér minnist velgjörða bæði opinberra og einkalegra, munuð hver og einn yðar halda áfram að vera mér og syni mínum trúir.
Því að eg treysti því, að hann muni breyta með hófsemi og mannúð og fylgja ásetningi mínum og verða yður náðugur.“
Þannig dó morðinginn og guðlastarinn, þungt lostinn, eins og hann hafði sjálfur farið með aðra, aumkunarverðum dauða í framandi landi meðal fjallanna.
En Filippus, sem upp alinn var með honum, flutti burt lík hans; og af ótta við son Antíokkusar fór hann til Egyptalands til Ptólemeusar Fílómetors.