En Júdas Makkabeus og þeir, sem með honum voru, fóru á laun um bæina og kölluðu saman frændur sína og vini og tóku til sín þá, sem héldust í trú Gyðinga, og söfnuðu sex þúsund mönnum.
Og þeir ákölluðu Drottin, að hann liti á lýð sinn, sem af öllum var fótum troðinn, og aumkaðist yfir musterið, sem saurgað var af hinum óguðlegu,
að hann aumkaðist og yfir borgina, sem eydd var og að því komin að verða jöfnuð við jörðu, og heyrði rödd blóðsins, sem til hans hrópaði,
að hann minntist og hinna ranglátustu dauðdaga saklausra barna og guðlastanna gegn nafni sínu og sýndi heift sína við þetta tækifæri.
Nú er Makkabeus hafði safnað fjölda, varð heiðingjunum eigi staðist við hann, því að reiði Drottins var í miskunn snúin.
Hann kom því óvörum yfir bæina og borgirnar og lagði eld í þær og náði hinum hentugustu stöðum og olli eigi litlu manndrápi meðal óvinanna.
Og einkum á næturnar fór hann í þessar herferðir, og frægð hreysti hans breiddist út alls staðar.
Þá sá Filippus, að maðurinn vann á smám saman og að honum farnaðist að mestu vel, og hann ritaði Ptólemeusi, landstjóra Kölesýrlands og Fönikíu, að senda liðsauka til málefna konungsins.
Og hann sendi í mesta flýti Nikanor Patróklusson, einn af sérstökum vinum sínum, og fékk honum eigi færri en tuttugu þúsund vopnaða menn af ýmsum þjóðum til að uppræta alt kyn Gyðinga; og hann tengdi honum og Gorgías, góðan hermann og mjög reyndan í hernaði.
Og Nikanor ætlaði að afla konunginum skattsins upp á tvö þúsund talentur, sem greiða skyldi Rómverjum, með því að fá svo mikið fé fyrir hertekna Gyðinga.
Fyrir því sendi hann þegar til borganna við sjávarströndina til að bjóða mönnum að koma saman og kaupa gyðinglega þræla, og hét því, að þeir skyldu fá níutíu þræla fyrir eina talentu — og hugsaði eigi um hefndina, sem yfir hann skyldi koma frá hinum almáttuga.
Nú er Júdas komst að því, að Nikanor væri að koma, gjörði hann Gyðingunum, sem með honum voru, kunnugt, að óvinurinn væri í nánd.
Og nokkrir þeirra urðu hræddir og vantreystu réttlæti Guðs og flýðu burt.
Aðrir seldu alt, sem þeir áttu eftir, og báðu jafnframt Drottin, að hann frelsaði þá frá hinum óguðlega Nikanor, sem hafði selt þá áður en hann kom nærri þeim,
og ef eigi þeirra vegna, þá vegna sáttmálans, sem hann hafði gjört við feður þeirra, og vegna síns heilaga og dýrlega nafns, sem nefnt var yfir þeim.
En Makkabeus kallaði saman sjö þúsund, sem með honum voru, og áminnti þá að sættast eigi við óvinina né óttast fjölda óvinanna, sem ranglega komu gegn þeim, heldur að berjast karlmannlega,
og hann setti þeim fyrir sjónir þau rangindi, sem þeir höfðu ranglega gjört hinum heilaga stað, og einnig rangindin, sem þeir höfðu gjört borginni, sem svívirðilega hafði verið misþyrmt, auk þess sem þeir eyddu ákvæðum feðranna.
„Því að,“ sagði hann, „þeir treysta á vopn sín og á dirfsku sína; en vér treystum á hinn almáttuga Drottin, sem með einu bendingu getur gjöreytt bæði þeim, sem gegn oss koma, og öllum heiminum.“
Enn fremur minnti hann þá á þá hjálp, sem feður þeirra höfðu hlotið af Guði, og hvernig hundrað áttatíu og fimm þúsund höfðu eyddir verið undir Sanheríb,
og á orustuna, sem þeir höfðu háð gegn Galötum í Babýloníu — hvernig þeir, sem alls voru aðeins sex þúsund, þegar til kom og Makedóníumenn, félagar þeirra, hikuðu, drápu hundrað og tuttugu þúsund sakir hjálparinnar, sem þeir höfðu af himni, og fyrir það hlutu þeir margar velgjörðir.
Með þessum orðum voru þeir mjög hvattir og reiðubúnir jafnvel að deyja fyrir lögin og land sitt.
Hann skipaði því bræður sína foringja yfir hverri deild hers síns — Símon og Jósef og Jónatan — og fékk hverjum þeirra fimmtán hundruð menn.
Og eftir að hin heilaga bók hafði verið lesin þeim af Esdrasi og hann hafði gefið þeim herópið „Hjálp Guðs“, leiddi hann sjálfur fremstu sveitina og tókst á við Nikanor.
Og hinn almáttugi var hjálpari þeirra, og þeir drápu yfir níu þúsund manns; og er þeir höfðu sært og gjört óvígan meiri hluta hers Nikanors, neyddu þeir þá til að flýja.
Og þeir tóku fé þeirra, sem komið höfðu til að kaupa þá, og eltu þá á allar hliðar.
En þeir sneru aftur sakir tímaskorts, því að það var dagurinn fyrir hvíldardaginn; og fyrir því héldu þeir eigi eftirförinni áfram.
En er þeir höfðu safnað saman vopnum þeirra og herfangi, héldu þeir hvíldardaginn og blessuðu Drottin, sem hafði frelsað þá þann dag og lét upphaf miskunnar drjúpa yfir þá.
Þá skiptu þeir eftir hvíldardaginn herfanginu meðal hinna veiku og hinna föðurlausu og ekknanna; og hitt tóku þeir handa sjálfum sér og þjónum sínum.
Er þetta var gjört og þeir höfðu allir borið fram sameiginlega bæn, báðu þeir hinn miskunnsama Drottin að sættast við þjóna sína alt til enda.
Enn fremur drápu þeir yfir tuttugu þúsund af þeim, sem með Tímóteusi og Bakkídesi voru og börðust við þá, og þeir náðu hinum háu vígjum á sitt vald; og þeir skiptu meðal sín miklu herfangi og gáfu jafna hluti hinum veiku, hinum föðurlausu og ekkjunum, já og hinum öldruðu einnig.
Og er þeir höfðu kostgæfilega safnað saman vopnum þeirra, geymdu þeir þau öll á hentugum stöðum, og afgang herfangsins fluttu þeir til Jerúsalem.
Þeir drápu og Fílarkes, sem var með Tímóteusi, óguðlegan mann, sem á margan hátt hafði þjáð Gyðinga.
Og er þeir héldu sigurhátíðina í Jerúsalem, brenndu þeir Kallisþenes, sem lagt hafði eld í hin heilögu hlið og hafði leitað skjóls í húsi nokkru, og guldu honum verðug laun fyrir óguðleika hans.
En hinn óguðlegasti maður Nikanor, sem leitt hafði þúsund kaupmenn til að kaupa Gyðinga,
var fyrir hjálp Drottins niður lægður af þeim, sem hann hafði einskis metið; og hann lagði af sér dýrðarskikkju sína og flýði um landið innanvert og kom einn til Antíokkíu, gjörður mjög ógæfusamur af eyðingu hers síns.
Og sá, sem heitið hafði að leggja Rómverjum til skattinn með hjálp hinna herteknu Jerúsalembúa, játaði nú, að Gyðingar hefðu Guð að verndara sínum og að fyrir því fengju þeir eigi skaða hlotið, af því að þeir fylgdu lögunum, sem hann hafði sett.