Svo bar og við, að sjö bræður ásamt móður sinni voru handteknir og neyddir af konunginum til að eta svínakjöt gegn lögmálinu, og fyrir því voru þeir kvaldir með svipum og hýðingum.
En einn þeirra, sá elsti, mælti á þessa leið: „Hvers viltu spyrja eða læra af oss? Vér erum reiðubúnir að deyja fremur en að brjóta lög Guðs, sem vér höfum tekið við af feðrum vorum.“
Þá reiddist konungurinn og bauð að hita steikarpönnur og eirkatla; og er þeir voru þegar hitaðir,
bauð hann að skera úr tungu þess, sem fyrstur hafði talað, og að flá húðina af höfði hans og höggva og af enda handa hans og fóta, að hinum bræðrum hans og móður hans ásjáandi.
Og er hann var nú limlestur á öllum líkamshlutum, bauð hann, að hann skyldi enn lifandi færður að eldinum og steiktur á pönnunni; og meðan hann leið þar langar kvalir, hvöttu hinir ásamt móðurinni hver annan til að deyja karlmannlega
og sögðu: „Drottinn Guð mun líta á sannleikann og hafa velþóknun á oss, eins og Móse kunngjörði í ljóðinu: ‚Og á þjónum sínum mun hann hafa velþóknun.‘“
Þegar hinn fyrsti var þannig dáinn, leiddu þeir næsta fram til að gjöra hann að athlægi; og er þeir höfðu flegið húðina af höfði hans með hárinu, spurðu þeir hann, hvort hann vildi eta, áður en hann yrði refsað um allan líkamann í hverjum lim.
En hann svaraði á sinni eigin tungu og sagði: „Eg mun eigi gjöra það.“ Fyrir því hlaut hann og næstur kvalir hins fyrsta.
Og er hann var að síðasta andartaki, sagði hann þannig: „Þú, hinn óguðlegasti maður, eyðir oss af þessu lífi; en konungur heimsins mun reisa oss upp, sem deyjum fyrir lög hans, til upprisu eilífs lífs.“
Eftir hann var hinn þriðji gjörður að athlægi; og er þess var krafist, rétti hann skjótt fram tunguna og teygði hugrakkur fram hendur sínar
og sagði með trausti: „Þessa hef eg af himni; en fyrir lög Guðs fyrirlít eg þá nú, því að eg vona að fá þá aftur frá honum.“
Svo að konungurinn og þeir, sem með honum voru, undruðust hugrekki hins unga manns, af því að hann mat kvalirnar að engu.
Og eftir að hann var þannig dáinn, kvöldu þeir hinn fjórða á sama hátt.
Og er hann var nú að því kominn að deyja, mælti hann þannig: „Betra er að vera líflátinn af mönnum og vænta vonar frá Guði um að verða upp reistur af honum; en hvað þig varðar, þá munt þú enga upprisu til lífs hljóta.“
Og er þeir höfðu leitt fram hinn fimmta, kvöldu þeir hann. En hann leit á konunginn
og sagði: „Þar sem þú hefur vald meðal manna, þótt þú sért forgengilegur, gjörir þú hvað þú vilt; en hygg eigi, að þjóð vor sé af Guði yfirgefin.
En bíð þolinmóður um stund, og þú munt sjá hans mikla mátt, með hvaða hætti hann mun kvelja þig og niðja þína.“
Eftir hann leiddu þeir fram hinn sjötta, og hann mælti þannig, er hann var að því kominn að deyja: „Lát eigi tælast að ástæðulausu; því að vér þolum þetta vor sjálfra vegna, þar eð vér höfum syndgað gegn Guði vorum, og undursamlegir hlutir eru oss gjörðir.
En hygg eigi, að þú munir óhegndur sleppa fyrir það, að þú hefur reynt að berjast gegn Guði.“
Nú var móðirin dásamleg úr hófi fram og verðug þess að góðir menn minnist hennar, hún sem sá sjö sonu drepna á einum degi og bar það með góðu hugrekki sakir vonarinnar, sem hún hafði á Guði.
Og hún áminnti hvern þeirra hraustlega á sinni eigin tungu, fyllt speki; og hún tengdi karlmannshjarta við hugsun konu
og sagði við þá: „Eg veit eigi, hvernig þér mynduðust í kviði mínum; því að eg gaf yður hvorki anda né sál né líf, og eigi mótaði eg limi hvers yðar.
En skapari heimsins, sem myndaði fæðingu mannsins og fann uppruna allra hluta, hann mun aftur veita yður í miskunn sinni bæði anda og líf, eins og þér nú fyrirlítið sjálfa yður sakir laga hans.“
Nú hugði Antíokkus, að hann væri fyrirlitinn, og hann fyrirleit jafnframt rödd þess, sem ávítaði; og meðan hinn yngsti var enn á lífi, áminnti hann hann eigi aðeins með orðum, heldur fullvissaði hann og með eiði, að hann mundi gjöra hann að auðugum og hamingjusömum manni og, ef hann vildi hverfa frá lögum feðra sinna, taka hann sér að vini og búa hann öllu nauðsynlegu.
En er hinn ungi maður hrærðist eigi af þessu, kallaði konungurinn á móðurina og ráðlagði henni að telja um fyrir hinum unga manni til að bjarga lífi hans.
Og er hann hafði áminnt hana með mörgum orðum, hét hún því, að hún mundi ráðleggja syni sínum.
Hún beygði sig því að honum og gjörði gys að hinum grimma harðstjóra og sagði á sinni eigin tungu: „Sonur minn, aumkast yfir mig, sem bar þig níu mánuði í kviði mínum og gaf þér brjóst í þrjú ár og nærði þig og ól þig upp til þessa aldurs.
Eg bið þig, sonur minn, lít á himin og jörð og alt, sem í þeim er, og hugleið, að Guð gjörði þau af engu, og mannkynið sömuleiðis.
Svo munt þú eigi óttast þennan böðul, heldur verða verðugur félagi bræðra þinna og taka við dauðanum, að eg megi í þeirri miskunn taka við þér aftur ásamt bræðrum þínum.“
Meðan hún var enn að mæla þessi orð, sagði hinn ungi maður: „Eftir hverju bíðið þér? Eg mun eigi hlýða boði konungsins, heldur boði lögmálsins, sem oss var gefið fyrir Móse.
En þú, sem hefur verið höfundur alls ills gegn Hebreum, munt eigi komast undan hendi Guðs.
Því að vér þolum þetta sakir synda vorra.
Og þótt Drottinn Guð vor sé oss reiður um stund til ögunar vorrar og leiðréttingar, mun hann þó sættast aftur við þjóna sína.
En þú, óguðlegi og af öllum mönnum svívirðilegastur, ver eigi upp hafinn að ástæðulausu með hégómlegum vonum, meðan þú geisar gegn þjónum hans.
Því að þú hefur eigi enn undan komist dómi hins almáttuga Guðs, sem alla hluti sér.
Því að bræður mínir, sem nú hafa þolað skamma kvöl, eru undir sáttmála eilífs lífs; en þú munt fyrir dómi Guðs hljóta réttláta refsingu fyrir dramb þitt.
En eg, eins og bræður mínir, fórna lífi mínu og líkama mínum fyrir lög feðra vorra og ákalla Guð, að hann verði þjóð vorri skjótt miskunnsamur og að þú megir með kvölum og höggum játa, að hann einn er Guð.
En í mér og í bræðrum mínum skal reiði hins almáttuga, sem réttlátlega hefur yfir alla þjóð vora komið, linna.“
Þá fylltist konungurinn reiði og geisaði gegn honum grimmilegar en gegn öllum hinum, því að hann tók það nærri sér, að hann var að háði hafður.
Þannig dó og þessi maður óflekkaður og treysti með öllu á Drottin.
Og síðast allra, eftir sonu sína, var móðirin og eydd.
En nú er nóg sagt um fórnirnar og um hinar takmarkalausu grimmdir.