En Makkabeus og þeir, sem með honum voru, endurheimtu musterið og borgina fyrir vernd Drottins.
Og hann reif niður öltururnar, sem heiðingjarnir höfðu reist á strætunum, og eins hof skurðgoðanna.
Og er þeir höfðu hreinsað musterið, gjörðu þeir annað altari; og þeir tóku eld úr eldsteinum og færðu fórnir eftir tvö ár og lögðu fram reykelsi og lampa og skoðunarbrauðin.
Og er þeir höfðu þetta gjört, báðu þeir Drottin, liggjandi flatir á jörðinni, að þeir féllu eigi framar í slíkt böl; en ef þeir syndguðu einhvern tíma, þá að þeir yrðu agaðir af honum mildilegar og eigi ofurseldir barbörum og guðlastandi mönnum.
Nú á sama degi og musterið hafði saurgað verið af útlendingunum, á þeim sama degi var það hreinsað að nýju, sem sé á tuttugasta og fimmta degi mánaðarins Kaslev.
Og þeir héldu átta daga með gleði að hætti laufskálahátíðarinnar og minntust þess, að skömmu áður höfðu þeir haldið laufskálahátíðina, þegar þeir voru á fjöllunum og í hellum sem villidýr.
Fyrir því báru þeir nú greinar og græn lauf og pálma þeim til handa, sem gefið hafði þeim góðan árangur í hreinsun staðar síns.
Og þeir ákváðu með almennri samþykkt og tilskipun, að öll þjóð Gyðinga skyldi halda þessa daga ár hvert.
Og þetta voru endalok Antíokkusar, sem kallaður var hinn ágæti.
En nú munum vér segja frá gjörðum Evpators, sonar þess óguðlega Antíokkusar, og stytta frásögnina af því illa, sem gjörðist í styrjöldunum.
Því að er hann var kominn til ríkis, skipaði hann yfir málefni ríkis síns Lýsías nokkurn, hershöfðingja hersins í Fönikíu og Sýrlandi.
Því að Ptólemeus, sem kallaður var Maker, hafði ásett sér að vera Gyðingum strangur í réttlæti, einkum sakir þeirra rangindi, sem þeim höfðu gjörð verið, og að fara friðsamlega með þá.
En hann var ákærður fyrir þetta við Evpator af vinum sínum og oftlega kallaður svikari, af því að hann hafði yfirgefið Kýpur, sem Fílómetor hafði honum falið, og gengið yfir til Antíokkusar hins ágæta og fallið einnig frá honum; og hann batt enda á líf sitt með eitri.
En Gorgías, sem var landstjóri vígjanna, tók með sér útlendingana og barðist oft gegn Gyðingum.
Og Gyðingarnir, sem héldu hinu hentugasta vígi, tóku við þeim, sem reknir voru frá Jerúsalem, og reyndu að heyja stríð.
Þá réðust þeir, sem með Makkabeusi voru, með miklu afli á vígi Ídúmea, eftir að hafa beðið Drottin með bænum að vera hjálpari þeirra;
og þeir sóttu að þeim með miklu afli og unnu vígin og drápu þá, sem á vegi þeirra urðu, og drápu alls eigi færri en tuttugu þúsund.
Og þar sem sumir höfðu flúið í mjög sterka turna og höfðu alls konar vistir til að standast umsátur,
skildi Makkabeus eftir Símon og Jósef og Sakkeus og þá, sem með þeim voru, í nægilegri tölu til að sitja um þá, og hélt sjálfur til þeirra herferða, sem meira lá á.
Nú létu þeir, sem með Símoni voru, leiðast af ágirnd og létu telja sér hughvarf fyrir fé af nokkrum, sem í turnunum voru; og þeir tóku sjötíu þúsund tvídrökmur og létu suma þeirra sleppa.
En er Makkabeusi var sagt, hvað gjörst hafði, kallaði hann saman höfðingja lýðsins og ákærði þessa menn fyrir að hafa selt bræður sína fyrir fé með því að láta mótstöðumenn þeirra sleppa.
Hann lét því lífláta þessa svikara og tók þegar báða turnana.
Og hann hafði góðan árangur í vopnaburði og í öllu, sem hann tók sér fyrir hendur, og hann drap meira en tuttugu þúsund í vígjunum tveimur.
En Tímóteus, sem áður hafði verið sigraður af Gyðingum, kallaði saman fjölda erlendra hersveita og safnaði riddurum frá Asíu og kom sem vildi hann taka Júdeu með vopnavaldi.
En Makkabeus og þeir, sem með honum voru, báðu til Drottins, er hann nálgaðist, og stráðu mold á höfuð sér og gyrtu lendar sínar hærusekk
og lágu flatir við fót altarisins og báðu hann að vera þeim miskunnsamur og að vera óvinur óvina þeirra og mótstöðumaður mótstöðumanna þeirra, eins og lögmálið segir.
Og þannig tóku þeir vopn sín eftir bænina og fóru lengra út frá borginni, og er þeir voru komnir mjög nærri óvinunum, hvíldust þeir.
En jafnskjótt og sólin var upp runnin, tókust báðir á: hinir höfðu Drottin ásamt hreysti sinni sem tryggingu sigurs og heilla, en hinir gjörðu heift sína að leiðtoga sínum í orustunni.
En er þeir voru í hita bardagans, birtust óvinunum af himni fimm menn á hestum, fagrir með gullbeisli, og leiddu Gyðingana;
og tveir þeirra tóku Makkabeus á milli sín og huldu hann á allar hliðar með vopnum sínum og vörðu hann; en þeir köstuðu skeytum og eldkúlum að óvinunum, svo að þeir féllu niður, bæði ringlaðir af blindni og fylltir hrellingu.
Og drepnir voru tuttugu þúsund og fimm hundruð, og sex hundruð riddarar.
En Tímóteus flýði í Gasara, sterkt vígi, þar sem Kereas var landstjóri.
Þá settust Makkabeus og þeir, sem með honum voru, glaðir um virkið í fjóra daga.
En þeir, sem inni voru, treystu á styrk staðarins og guðlöstuðu ákaflega og létu andstyggileg orð falla.
En er hinn fimmti dagur rann, gengu tuttugu ungir menn af þeim, sem með Makkabeusi voru, karlmannlega að múrnum, kveiktir í huga sakir guðlastsins, og þeir ruddust fram með grimmu hugrekki og komust upp á hann.
Enn fremur komust og aðrir upp á eftir þeim og fóru að leggja eld í turnana og hliðin og að brenna guðlastarana lifandi.
Og er þeir höfðu í tvo daga samfleytt rænt og rúið virkið, drápu þeir Tímóteus, sem fannst falinn á stað nokkrum; þeir drápu og Kereas bróður hans og Apollófanes.
Og er þetta var gjört, blessuðu þeir Drottin með lofsöngum og þakkargjörð, hann sem gjört hafði mikla hluti í Ísrael og gefið þeim sigurinn.