Skömmu eftir þetta safnaði Lýsías, staðgengill konungsins og frændi hans, sem hafði æðstu umsjón með öllum málum, saman áttatíu þúsund mönnum og öllum riddurunum, mjög óánægður með það, sem gjörst hafði,
og kom gegn Gyðingum og hugðist taka borgina og gjöra hana að bústað heiðingjanna
og að hafa arð af musterinu eins og af öðrum hofum heiðingjanna og að selja æðsta prestsdóminn ár hvert.
Aldrei íhugaði hann mátt Guðs, heldur var hann uppblásinn í huga og treysti á fjölda fótgönguliða sinna og þúsundir riddara sinna og áttatíu fíla sína.
Hann kom því til Júdeu og nálgaðist Betsúru, sem var á þröngum stað, í fimm skeiðrúma fjarlægð frá Jerúsalem, og hann settist um það vígi.
En er Makkabeus og þeir, sem með honum voru, skildu, að setið væri um vígin, báðu þeir og allur lýðurinn Drottin með harmakveini og tárum, að hann sendi góðan engil til að frelsa Ísrael.
Þá tók Makkabeus sjálfur fyrstur vopn sín og áminnti hina að leggja sig í hættu ásamt sér og að koma bræðrum sínum til hjálpar.
Og er þeir gengu fram saman með fúsum huga, birtist í Jerúsalem riddari, sem fór á undan þeim í hvítum klæðum, með gullherklæðum og reiddi spjót.
Þá blessuðu þeir allir saman hinn miskunnsama Drottin og fengu mikið hugrekki og voru reiðubúnir að brjótast ekki aðeins gegnum menn heldur og gegnum hin grimmustu dýr og járnmúra.
Þeir héldu því áfram hugdjarfir og höfðu hjálpara af himni og Drottin, sem sýndi þeim miskunn.
Og þeir ruddust ofsalega á óvininn sem ljón og drápu af þeim ellefu þúsund fótgönguliða og eitt þúsund og sex hundruð riddara
og ráku alla hina á flótta; margir þeirra komust særðir undan naktir; já, og Lýsías sjálfur flýði burt smánarlega og komst undan.
Og þar sem hann var maður skilningsgóður, íhugaði hann með sjálfum sér það tjón, sem hann hafði orðið fyrir, og skynjaði, að Hebreum yrði eigi sigrað, af því að þeir reiddu sig á hjálp hins almáttuga Guðs; og hann sendi til þeirra
og hét því, að hann mundi ganga að öllu því, sem rétt væri, og að hann mundi telja konunginn á að verða vinur þeirra.
Þá gekk Makkabeus að bón Lýsíasar og gætti í öllu hins almenna gagns; og hvað sem Makkabeus ritaði Lýsíasi um Gyðinga, það samþykkti konungurinn.
Því að bréf voru rituð Gyðingum frá Lýsíasi á þessa leið: „Lýsías til lýðs Gyðinga, heilsan.
Jóhannes og Absalon, sem sendir voru af yður og afhentu rit yðar, báðu þess, að eg fullnægði því, sem í þeim var greint.
Fyrir því hef eg borið undir konunginn alt það, sem honum mátti flytja; og hann hefur veitt svo mikið sem málið leyfði.
Ef þér því haldið yður tryggum í málefnunum, mun eg og framvegis leitast við að verða yður að liði.
En hvað varðar önnur atriði, þá hef eg gefið fyrirmæli munnlega bæði þessum og þeim, sem af mér eru sendir, til að ræða við yður.
Verið þér sælir. Á hundraðasta og fertugasta og áttunda ári, hinn tuttugasta og fjórða dag mánaðarins Díóskórusar.“
En bréf konungsins hafði þessi orð að geyma: „Antíokkus konungur til Lýsíasar bróður síns, heilsan.
Þar sem faðir vor er upp numinn meðal guðanna, óskum vér þess, að þeir, sem í ríki voru eru, megi lifa í ró og gefa sig kostgæfilega að sínum eigin málum.
Og vér höfum heyrt, að Gyðingar hafi eigi viljað samþykkja við föður minn að snúa sér að siðum Grikkja, heldur að þeir vildu halda sínum eigin lífsháttum og að þeir biðji oss því að leyfa þeim að lifa eftir sínum eigin lögum.
Fyrir því, þar sem vér óskum þess, að þessi þjóð sé og í ró, höfum vér ákveðið og fyrirskipað, að musterinu skuli skilað til þeirra og að þeir megi lifa eftir sið forfeðra sinna.
Þú munt því vel gjöra að senda til þeirra og veita þeim frið, að þeir megi, er vilji vor er kunnur orðinn, vera hughraustir og sinna sínum eigin málum.“
En bréf konungsins til Gyðinga var á þessa leið: „Antíokkus konungur til öldungaráðs Gyðinga og til hinna Gyðinganna, heilsan.
Ef yður líður vel, þá er það eins og vér óskum; oss sjálfum líður og vel.
Menelás kom til vor og sagði, að þér óskuðuð að fara ofan til landa yðar, sem hjá oss eru.
Vér veitum því öruggt fararleyfi öllum, sem koma og fara, alt til hins þrítugasta dags mánaðarins Xanþíkusar,
að Gyðingar megi neyta sinnar eigin fæðu og halda sín eigin lög sem áður og að enginn þeirra verði á nokkurn hátt ónáðaður fyrir það, sem gjört hefur verið af vanþekkingu.
Og vér höfum og sent Menelás til að tala við yður.
Verið þér sælir. Á hundraðasta og fertugasta og áttunda ári, hinn fimmtánda dag mánaðarins Xanþíkusar.“
Rómverjar sendu þeim og bréf á þessa leið: „Kvintus Memmíus og Títus Manilíus, sendiboðar Rómverja, til lýðs Gyðinga, heilsan.
Hvað sem Lýsías, frændi konungsins, hefur yður veitt, það höfum vér og veitt.
En hvað varðar það, sem hann taldi að vísa skyldi til konungsins, þá sendið einhvern þegar, eftir að þér hafið kostgæfilega ráðgast yður á milli, að vér megum ákveða það, sem yður hentar; því að vér erum á leið til Antíokkíu.
Og flýtið yður því að rita til baka, að vér megum vita, hvers hugar þér eruð.
Verið þér sælir. Á hundraðasta og fertugasta og áttunda ári, hinn fimmtánda dag mánaðarins Xanþíkusar.“