Þegar þessir sáttmálar voru gjörðir, fór Lýsías til konungsins, og Gyðingar gáfu sig að akuryrkju.
En þeir, sem eftir voru — það er Tímóteus og Apollóníus Genneusson og einnig Híerónýmus og Demofon og auk þeirra Nikanor, landstjóri Kýpur — vildu eigi láta þá lifa í friði og vera í ró.
Menn Jaffa gjörðu sig og seka um þessa illsku: þeir buðu Gyðingum, sem meðal þeirra bjuggu, að fara með konum sínum og börnum í bátana, sem þeir höfðu búið, sem bæru þeir enga óvild til þeirra.
Og er þeir höfðu samþykkt það samkvæmt almennri ákvörðun borgarinnar og grunuðu ekkert sakir friðarins, þá drekktu þeir, er þeir voru komnir út á djúpið, eigi færri en tvö hundruð þeirra.
En jafnskjótt og Júdas heyrði um þessa grimmd, sem löndum hans var gjörð, bauð hann mönnunum, sem með honum voru; og eftir að hafa ákallað Guð, hinn réttláta dómara,
kom hann gegn þessum morðingjum bræðra sinna og lagði eld í höfnina um nótt og brenndi bátana og drap með sverði þá, sem undan eldinum komust.
Og er hann hafði þetta gjört með þessum hætti, fór hann burt sem vildi hann koma aftur og uppræta alla Jaffabúa.
En er hann skildi, að menn Jamníu ætluðu og að fara eins með Gyðingana, sem meðal þeirra bjuggu,
kom hann og yfir Jamníumenn um nótt og lagði eld í höfnina ásamt skipunum, svo að bjarmi eldsins sást í Jerúsalem í tvö hundruð og fjörutíu skeiðrúma fjarlægð.
Og er þeir voru nú farnir þaðan níu skeiðrúm og héldu til móts við Tímóteus, réðust á þá fimm þúsund fótgönguliðar og fimm hundruð riddarar af Aröbum.
Og eftir harða orustu, þar sem þeir unnu sigur fyrir hjálp Guðs, báðu hinir Arabarnir, sem sigraðir voru, Júdas friðar og hétu að gefa honum beitilönd og að liðsinna honum í öðru.
Og Júdas hugði, að þeir mættu sannlega verða gagnlegir í mörgu, og hét þeim friði; og eftir að hafa tekist í hendur fóru þeir til tjalda sinna.
Hann settist og um borg nokkra rammgera, umlukta brúm og múrum og byggða fjölda ýmissa þjóða, sem heitir Kasfín.
En þeir, sem inni voru, treystu á styrk múranna og vistaforðann og hegðuðu sér kærulausar og reittu Júdas með háði og guðlasti og með því að mæla þau orð, sem eigi mátti mæla.
En Makkabeus ákallaði hinn mikla Drottin heimsins, sem án nokkurra múrbrjóta eða hervéla felldi múra Jeríkó á dögum Jósúa, og hann réðst grimmilega á múrana
og tók borgina að vilja Drottins og olli ósegjanlegu manndrápi, svo að tjörn þar hjá, tvö skeiðrúm á breidd, virtist renna af blóði hinna vegnu.
Þaðan fóru þeir sjö hundruð og fimmtíu skeiðrúm og komu til Karaka til Gyðinganna, sem kallast Túbíanítar.
En Tímóteus fundu þeir eigi á þeim stöðum, því að áður en hann hafði nokkru afkastað, sneri hann til baka og skildi eftir mjög sterkt varðlið í vígi nokkru.
En Dósíþeus og Sósípater, sem voru foringjar með Makkabeusi, drápu þá, sem Tímóteus hafði skilið eftir í víginu, að tölu tíu þúsund manns.
Og Makkabeus skipaði um sig sex þúsund mönnum og skipti þeim í sveitir og fór út gegn Tímóteusi, sem hafði með sér hundrað og tuttugu þúsund fótgönguliða og tvö þúsund og fimm hundruð riddara.
Nú er Tímóteus fékk vitneskju um komu Júdasar, sendi hann konurnar og börnin og annan farangur á undan sér í vígi, sem Karníon heitir; því að það var óvinnandi og torsótt sakir þrengsla staðanna.
En er fyrsta sveit Júdasar kom í augsýn, laust óvinina ótta fyrir nærveru Guðs, sem alla hluti sér, og þeir hröktust hver frá öðrum, svo að þeir voru oft felldir af sínum eigin félögum og særðir af höggum sinna eigin sverða.
En Júdas var ákafur í að refsa hinum vanheilögu, og af þeim drap hann þrjátíu þúsund manns.
Og Tímóteus sjálfur féll í hendur sveitar Dósíþeusar og Sósípaters, og með mörgum bænum bað hann þá að láta sig fara með lífi, af því að hann hefði foreldra og bræður margra Gyðinga, sem gætu við dauða hans orðið sviknir.
Og er hann hafði gefið heit sitt um að skila þeim samkvæmt samkomulaginu, létu þeir hann fara óskaddaðan til bjargar bræðrum þeirra.
Þá fór Júdas burt til Karníons, þar sem hann drap tuttugu og fimm þúsund manns.
Og eftir að hann hafði rekið þessa á flótta og eytt þeim, flutti hann her sinn til Efron, rammgerrar borgar, þar sem bjó fjöldi ýmissa þjóða; og hraustir ungir menn stóðu á múrunum og veittu öflugt viðnám; og á þessum stað voru margar hervélar og birgðir skeyta.
En er þeir höfðu ákallað hinn almáttuga, sem með mætti sínum brýtur styrk óvinanna, tóku þeir borgina og drápu tuttugu og fimm þúsund af þeim, sem inni voru.
Þaðan héldu þeir til Skýþópólis, sem liggur sex hundruð skeiðrúm frá Jerúsalem.
En Gyðingarnir, sem meðal Skýþópólítanna voru, báru vitni um, að þeir hefðu verið vel haldnir af þeim og að þeir hefðu jafnvel á mótlætistímum þeirra farið mannúðlega með þá.
Þeir þökkuðu þeim og áminntu þá að vera framvegis vinsamlegir þjóð þeirra; og þannig komu þeir til Jerúsalem, er vikuhátíðin var í nánd.
Og eftir hvítasunnu héldu þeir gegn Gorgíasi, landstjóra Ídúmeu.
Og hann kom út með þrjú þúsund fótgönguliða og fjögur hundruð riddara.
Og er þeir höfðu tekist á, bar svo við, að fáeinir Gyðingar féllu.
En Dósíþeus, riddari úr sveit Bakenors, hraustur maður, greip Gorgías; og er hann vildi taka hann lifandi, kom riddari nokkur af Þrakíumönnum að honum og hjó af honum öxlina; og þannig komst Gorgías undan til Maresa.
En er þeir, sem með Esdrín voru, höfðu barist lengi og voru orðnir þreyttir, ákallaði Júdas Drottin að vera hjálpari þeirra og leiðtogi orustunnar;
og hann hóf þá upp á sinni eigin tungu og söng lofsöngva hárri röddu og rak hermenn Gorgíasar á flótta.
Og Júdas safnaði her sínum saman og kom til borgarinnar Ódollam; og er hinn sjöundi dagur kom, hreinsuðu þeir sig að venju og héldu hvíldardaginn á þeim stað.
Og daginn eftir kom Júdas með flokki sínum til að flytja burt lík þeirra, sem drepnir voru, og til að greftra þau með frændum þeirra í grafhýsum feðra þeirra.
Og þeir fundu undir kyrtlum hinna vegnu nokkur af helgigripum skurðgoðanna í Jamníu, sem lögmálið bannar Gyðingum.
Þá blessuðu þeir allir hinn réttláta dóm Drottins, sem hafði opinberað það, sem hulið var.
Og þeir tóku því til bæna og báðu hann, að syndin, sem drýgð hafði verið, mætti gleymast. En hinn hraustasti Júdas áminnti lýðinn að varðveita sig frá synd, þar sem þeir sáu fyrir augum sér, hvað gjörst hafði sakir synda þeirra, sem drepnir voru.
Og hann gjörði samskot og sendi tólf þúsund drökmur silfurs til Jerúsalem, að fórn yrði færð fyrir syndir hinna dánu, og hugsaði vel og guðrækilega um upprisuna
því að hefði hann eigi vonað, að þeir, sem drepnir voru, mundu upp rísa, hefði það virst óþarft og hégómlegt að biðja fyrir hinum dánu —
og af því að hann íhugaði, að þeim, sem sofnað höfðu í guðrækni, væri mikil náð geymd.
Það er því heilög og heilnæm hugsun að biðja fyrir hinum dánu, að þeir megi leystir verða frá syndum.