Á hundraðasta og fertugasta og níunda ári skildi Júdas, að Antíokkus Evpator væri að koma með fjölda gegn Júdeu,
og með honum Lýsías ríkisstjóri, sem hafði umsjón með málefnum ríkisins, og hafði með sér hundrað og tíu þúsund fótgönguliða, fimm þúsund riddara, tuttugu og tvo fíla og þrjú hundruð vagna búna krókum.
Menelás tengdist þeim og og bað Antíokkus með miklum svikum — eigi til velferðar landi sínu, heldur í von um, að hann yrði skipaður æðsti stjórnandi.
En konungur konunganna vakti upp huga Antíokkusar gegn syndaranum; og er Lýsías benti á, að hann væri orsök alls hins illa, bauð hann — eins og siður er meðal þeirra — að hann skyldi handtekinn og líflátinn á sama stað.
Nú var á þeim stað turn, fimmtíu álna hár, með öskuhaug alt um kring; hann hafði bratta sýn niður.
Þaðan bauð hann að varpa hinum helgispillta aumingja niður í öskuna, og allir ýttu honum áfram til dauða.
Og með slíkum lögum bar svo við, að Menelás, sá er lögmálið braut, var líflátinn og hlaut eigi svo mikið sem greftrun í jörðu.
Og það sannlega mjög réttlátlega; því að þar sem hann hafði drýgt margar syndir gegn altari Guðs, hvers eldur og aska voru heilög, var hann dæmdur til að deyja í ösku.
En konungurinn, með huga fullan heiftar, kom fram til að sýna sig Gyðingum verri en faðir hans hafði verið.
Og er Júdas skildi það, bauð hann lýðnum að ákalla Drottin dag og nótt, að hann hjálpaði þeim nú einnig, eins og hann hafði ávallt gjört,
af því að þeir óttuðust að verða sviptir lögmálinu og landi sínu og hinu heilaga musteri, og að hann léti eigi lýðinn, sem nýlega hafði dregið andann um stund, verða aftur undirgefinn guðlastandi þjóðum.
Og er þeir höfðu allir gjört þetta saman og beðið Drottin miskunnar með gráti og föstu og legið flatir á jörðinni í þrjá daga samfleytt, áminnti Júdas þá að búa sig.
En hann ákvað ásamt öldungunum að fara út, áður en konungurinn leiddi her sinn inn í Júdeu og gjörðist herra borgarinnar, og að fela dóm Drottins úrslit málsins.
Þannig fól hann Guði, skapara heimsins, alt, og áminnti lýð sinn að berjast karlmannlega og að standa alt til dauða fyrir lögin, musterið, borgina, land sitt og borgarana; og hann setti her sinn umhverfis Modín.
Og hann gaf flokki sínum herópið „Sigur Guðs“, og með hinum hraustustu völdu ungu mönnum réðst hann á aðsetur konungsins um nótt og drap fjögur þúsund manns í herbúðunum og hinn stærsta fílanna ásamt þeim, sem á honum voru;
og þeir fylltu herbúðir óvinanna afar miklum ótta og uppnámi og fóru burt með góðum árangri.
Nú var þetta gjört við dagrenning fyrir vernd og hjálp Drottins.
En konungurinn hafði fengið að kenna á harðfengi Gyðinga og reyndi að vinna hina rammgeru staði með klókindum.
Og hann hélt með her sinn til Betsúru, sem var rammgert vígi Gyðinga; en honum var hrundið, hann beið ósigur, hann missti menn sína.
Og Júdas sendi þeim, sem inni voru, það sem þeir þurftu.
En Ródókus, einn úr her Gyðinga, opinberaði óvinunum leyndarmálin; hann var því leitaður uppi og handtekinn og settur í fangelsi.
Aftur samdi konungurinn við þá, sem í Betsúru voru; hann rétti þeim hægri hönd sína, tók í þeirra og fór burt.
Hann barðist við Júdas og var sigraður. Og er hann skildi, að Filippus, sem skilinn hafði verið eftir yfir málefnunum, hefði gjört uppreisn í Antíokkíu, varð hann skelfdur í huga og bað Gyðinga og lét undan þeim og sór að öllu því, sem sanngjarnt virtist, og sættist við þá og færði fórnir og heiðraði musterið og lét eftir gjafir.
Hann faðmaði Makkabeus og gjörði hann að landstjóra og höfðingja frá Ptólemais alt til Kerrenea.
En er hann var kominn til Ptólemais, voru menn þeirrar borgar mjög óánægðir með skilmála friðarins og reiðir af ótta við, að þeir mundu rjúfa sáttmálann.
Þá gekk Lýsías upp í dómstólinn og lagði fram röksemdina og sefaði lýðinn og sneri aftur til Antíokkíu; og þannig fóru málin um komu konungsins og brottför hans.