Á sama tíma bjó Antíokkus sig til annarrar ferðar til Egyptalands.
Og svo bar við, að um alla borgina Jerúsalem sáust í fjörutíu daga riddarar hlaupa í loftinu í gylltum klæðum og vopnaðir spjótum sem hersveitir,
og hestar skipaðir í raðir, hlaupandi hver gegn öðrum, með skjaldaglamri og fjölda manna með hjálma, með brugðnum sverðum og spjótakasti og glampa gullherklæða og alls kyns beisla.
Fyrir því báðu allir menn, að þessi undur mættu til góðs snúast.
Nú er út var gengin lygifrétt, sem væri Antíokkus dáinn, tók Jason með sér eigi færri en þúsund menn og réðst skyndilega á borgina; og þótt borgarbúar hlypu saman að múrnum, var borgin um síðir tekin, og Menelás flýði inn í kastalann.
En Jason drap landa sína án miskunnar og hugsaði eigi, að velgengni gegn eigin frændliði er hið mesta böl, og hann hugði, að þeir, sem hann sigraði, hefðu verið óvinir og eigi borgarar.
Þó hlaut hann eigi völdin, heldur hlaut hann skömm að lokum að launum fyrir svik sín og flýði aftur til lands Ammoníta.
Að síðustu, er hann hafði verið innilokaður af Aretasi, konungi Araba, til eyðingar sinnar, flýjandi borg úr borg, hataður af öllum mönnum sem sá, er lögmálið yfirgaf, og bölvaður sem óvinur lands síns og landa sinna, var honum varpað út til Egyptalands.
Og sá, sem rekið hafði marga úr landi sínu, fórst í framandi landi, er hann fór til Lakedemon, sem gæti hann fundið þar skjól sakir frændsemi.
En sá, sem varpað hafði mörgum út ógreftruðum, var sjálfur út borinn bæði ósyrgður og ógreftraður, og hlaut hvorki erlenda greftrun né hluttöku í grafhýsi feðra sinna.
Nú er þetta var gjört, grunaði konunginn, að Gyðingarnir mundu yfirgefa bandalagið; og hann fór burt frá Egyptalandi í heiftarhug og tók borgina með vopnavaldi
og bauð hermönnunum að drepa og hlífa engum, sem á vegi þeirra varð, og að ganga upp í húsin og drepa.
Þannig varð manndráp á ungum og gömlum, eyðing kvenna og barna og dráp meyja og ungbarna.
Og á þremur heilum dögum voru drepnir áttatíu þúsundir, fjörutíu þúsund voru hertekin og jafnmörg seld.
En þetta nægði eigi; hann dirfðist og að ganga inn í musterið, hið heilagasta í öllum heiminum, og var Menelás, sá svikari við lögin og við land sitt, leiðsögumaður hans.
Og hann tók í sínar óguðlegu hendur hin heilögu ker, sem gefin voru af öðrum konungum og borgum til skrauts og dýrðar staðnum, og hann fór óverðuglega með þau og vanhelgaði þau.
Þannig villtist Antíokkus í huga og íhugaði eigi, að Guð var reiður um stund sakir synda íbúa borgarinnar og að þess vegna hafði fyrirlitning komið yfir staðinn.
Ella, hefðu þeir eigi verið flæktir í margar syndir, hefði þessi maður og, eins og Helíódórus, sem sendur var af Selevkusi konungi til að ræna féhirsluna, þegar er hann kom, verið hýddur og hrundið frá ofdirfsku sinni.
En Guð valdi eigi lýðinn staðarins vegna, heldur staðinn lýðsins vegna.
Og fyrir því varð staðurinn sjálfur og hluttakandi í böli lýðsins; en síðar mun hann verða hluttakandi í gæðum hans, og eins og hann var yfirgefinn í reiði hins almáttuga Guðs, mun hann aftur upp hafinn verða með mikilli dýrð, þegar hinn mikli Drottinn sættist.
Og er Antíokkus hafði burt tekið úr musterinu þúsund og átta hundruð talentur, fór hann í mesta flýti aftur til Antíokkíu og hugði í drambi sínu, að hann mætti nú gjöra landið skipgengt og hafið gengt á fæti — slíkur var hroki hugar hans.
Hann skildi og eftir landstjóra til að þjá lýðinn: í Jerúsalem Filippus, Frýga að ætt, en að siðum barbaralegri en sá, sem hann setti þar;
og í Garisím Andrónikus og Menelás, sem lögðu þyngri hönd á borgarana en hinir.
Og þar sem hann var Gyðingum andsnúinn, sendi hann hinn hataða höfðingja Apollóníus með her tuttugu og tveggja þúsunda manna og bauð honum að drepa alla, sem fullorðnir væru, og selja konurnar og hina yngri.
Og er hann kom til Jerúsalem, lét hann sem hann kæmi með friði og hélt kyrru fyrir til hins heilaga hvíldardags; og þá, er Gyðingarnir héldu helgan dag, bauð hann mönnum sínum að taka vopn.
Og hann drap alla, sem út höfðu komið til að sjá; og hann hljóp um borgina með vopnuðum mönnum og eyddi afar miklum fjölda.
En Júdas Makkabeus, sem var hinn tíundi, hafði dregið sig í eyðistað og lifði þar meðal villidýra á fjöllum með flokki sínum; og þeir nærðust á jurtum, að þeir yrðu eigi hluttakendur í saurguninni.