Þegar hin heilaga borg var byggð í allsherjarfriði og lögunum var enn mjög vel haldið sakir guðrækni Onías æðsta prests og andstyggðar sálar hans á hinu illa,
bar svo við, að jafnvel konungarnir sjálfir og höfðingjarnir töldu staðinn verðugan hins mesta heiðurs og vegsömuðu musterið með afar miklum gjöfum,
svo að Selevkus Asíukonungur greiddi af tekjum sínum allan kostnað, sem tilheyrði þjónustu fórnanna.
En Símon nokkur af ættkvísl Benjamíns, sem skipaður var umsjónarmaður musterisins, deildi við æðsta prestinn til að koma einhverju ranglæti fram í borginni.
Og er hann gat eigi sigrað Onías, fór hann til Apollóníusar Þarseassonar, sem á þeim tíma var landstjóri Kölesýrlands og Fönikíu,
og sagði honum, að féhirslan í Jerúsalem væri full af ómældum fjárhæðum og að hinn almenni sjóður væri óendanlegur, sem eigi heyrði til reiknings fórnanna, og að unnt væri að koma öllu í hendur konungsins.
Nú er Apollóníus hafði gefið konunginum vitneskju um féð, sem honum var sagt frá, kallaði hann á Helíódórus, sem hafði umsjón með málum hans, og sendi hann með umboði til að færa sér fyrrnefnt fé.
Helíódórus hóf því þegar ferð sína undir því yfirskini að heimsækja borgir Kölesýrlands og Fönikíu, en í raun til að framkvæma ætlun konungsins.
Og er hann var kominn til Jerúsalem og hafði verið kurteislega tekinn í borginni af æðsta prestinum, sagði hann honum, hvaða upplýsingar hefðu verið gefnar um féð, og kunngjörði orsök komu sinnar og spurði, hvort þetta væri í raun svo.
Þá sagði æðsti presturinn honum, að þetta væru fjárhæðir í geymslu og framfærslufé ekkna og föðurlausra,
og að nokkur hluti þess, sem hinn óguðlegi Símon hafði greint frá, tilheyrði Hyrkanusi Tobíassyni, manni mikillar tignar, og að heildin væri fjögur hundruð talentur silfurs og tvö hundruð gulls;
en að svíkja þá, sem treyst höfðu staðnum og musterinu, sem heiðrað er um allan heim sakir lotningar og heilagleika þess, væri hlutur, sem með engu móti mætti gjöra.
En hann sagði sakir fyrirmælanna, sem hann hafði fengið frá konunginum, að féð yrði með öllu móti að flytjast til konungsins.
Á þeim degi, sem hann hafði ákveðið, gekk Helíódórus því inn til að ráðstafa þessu máli. En eigi lítil skelfing var um alla borgina.
Og prestarnir féllu fram frammi fyrir altarinu í prestaskrúða sínum og ákölluðu hann af himni, sem sett hafði lögmálið um það, sem gefið er til geymslu, að hann varðveitti það öruggt þeim, sem það höfðu geymt.
Nú var hver sá, sem sá ásjónu æðsta prestsins, særður í hjarta; því að andlit hans og litbrigði þess lýstu innri sorg hugar hans.
Því að maðurinn var svo umkringdur hryggð og skelfingu líkamans, að þeim, sem á hann litu, var ljóst, hvílíka sorg hann bar í hjarta sínu.
Aðrir komu og streymandi saman úr húsum sínum, biðjandi og berandi fram opinbera grátbeiðni, af því að staðurinn var í þann veginn að verða fyrirlitinn.
Og konurnar, gyrtar hærusekk um brjóst sér, komu saman á strætunum. Og meyjarnar, sem innilokaðar voru, komu og út, sumar til Onías, sumar að múrunum og aðrar gægðust út um gluggana.
Og allir héldu upp höndum sínum til himins og báðust fyrir.
Því að eftirvænting hins blandaða fjölda og æðsta prestsins, sem var í angist, hefði hrært hvern mann til meðaumkunar.
Og þessir ákölluðu hinn almáttuga Guð að varðveita það, sem þeim hafði verið til trúað, öruggt og víst þeim, sem það höfðu til trúað.
En Helíódórus framkvæmdi það, sem hann hafði ásett sér, og var sjálfur staddur á sama stað ásamt varðliði sínu við féhirsluna.
En andi hins almáttuga Guðs gaf mikinn vott um nærveru sína, svo að allir, sem dirfst höfðu að hlýða honum, féllu niður fyrir mætti Guðs og voru lostnir ómegin og skelfingu.
Því að þeim birtist hestur með ógurlegum riddara á, skrýddur mjög ríkulegum ábreiðum; og hann hljóp grimmilega fram og laust Helíódórus með framfótum sínum, og sá, sem á honum sat, virtist hafa gullherklæði.
Enn fremur birtust tveir aðrir ungir menn, fagrir og sterkir, bjartir og dýrlegir og í fögrum klæðum, sem stóðu hjá honum sinn hvorum megin og hýddu hann án afláts með mörgum höggum.
Og Helíódórus féll skyndilega til jarðar, og þeir tóku hann upp, huldan miklu myrkri, og lögðu hann í börur og báru hann út.
Þannig var sá, sem kom með marga þjóna og alt varðlið sitt inn í fyrrnefnda féhirslu, borinn út, og enginn gat honum hjálpað, þar sem hinn augljósi máttur Guðs var kunnur orðinn.
Og hann lá sannlega mállaus fyrir mætti Guðs og án allrar vonar um bata.
En þeir lofuðu Drottin, af því að hann hafði vegsamað stað sinn; og musterið, sem skömmu áður var fullt ótta og hrellingar, fylltist gleði og fögnuði, þegar hinn almáttugi Drottinn birtist.
Þá báðu nokkrir af vinum Helíódórusar þegar Onías, að hann ákallaði hinn hæsta að veita honum líf, sem að því kominn var að gefa upp andann.
Æðsti presturinn íhugaði því, að konungurinn kynni ef til vill að gruna, að Gyðingarnir hefðu gjört Helíódórusi eitthvert mein, og hann færði heilsufórn fyrir bata mannsins.
Og er æðsti presturinn var að biðja, stóðu hinir sömu ungu menn í hinum sömu klæðum hjá Helíódórusi og sögðu við hann: „Þakka Onías presti, því að hans vegna hefur Drottinn veitt þér líf.
Og þú, sem hýddur hefur verið af Guði, kunngjör öllum mönnum hin miklu verk og mátt Guðs.“ Og er þeir höfðu þetta mælt, birtust þeir eigi framar.
Helíódórus færði því Guði fórn og gjörði honum mikil heit, sem líf hafði veitt honum, og þakkaði Onías og tók lið sitt með sér og sneri aftur til konungsins.
Og hann bar öllum mönnum vitni um verk hins mikla Guðs, sem hann hafði séð með eigin augum.
Og er konungurinn spurði Helíódórus, hver væri hæfur maður til að senda enn einu sinni til Jerúsalem, sagði hann:
„Ef þú átt einhvern óvin eða svikara við ríki þitt, þá send hann þangað, og þú munt fá hann aftur hýddan, ef hann annars sleppur; því að á þeim stað er án efa nokkur máttur Guðs.
Því að sá, sem hefur bústað sinn á himnum, er verndari og gæslumaður þess staðar, og hann lýstur og eyðir þeim, sem koma til að gjöra honum ilt.“
Og málin um Helíódórus og varðveislu féhirslunnar fóru á þessa leið.