Nú finnst í ritum Jeremía spámanns, að hann bauð þeim, sem í herleiðingu fóru, að taka eldinn, eins og kunngjört hefur verið, og hvernig hann gaf fyrirmæli þeim, sem burt voru fluttir í herleiðingu,
og hvernig hann gaf þeim lögmálið, að þeir skyldu eigi gleyma boðorðum Drottins og að þeir skyldu eigi villast í huga sínum, er þeir sæju skurðgoðin af gulli og silfri og skraut þeirra.
Og með öðrum þvílíkum orðum áminnti hann þá, að þeir skyldu eigi nema lögmálið burt úr hjarta sínu.
Í hinu sama riti var og að finna, hvernig spámaðurinn, að aðvörun Guðs, bauð, að tjaldbúðin og örkin skyldu með honum fara, uns hann kom út á fjallið, þar sem Móse gekk upp og sá arfleifð Guðs.
Og er Jeremía kom þangað, fann hann helli; og hann bar þangað inn tjaldbúðina og örkina og reykelsisaltarið og byrgði svo dyrnar.
Þá komu nokkrir af þeim, sem honum fylgdu, til að merkja staðinn; en þeir gátu eigi fundið hann.
Og er Jeremía skynjaði það, ávítaði hann þá og sagði: „Staðurinn skal óþekktur vera, uns Guð safnar saman söfnuði lýðsins og tekur þá til miskunnar.
Og þá mun Drottinn sýna þetta, og tign Drottins mun birtast, og þar mun ský vera, eins og það var og sýnt Móse“ — og hann sýndi það, þegar Salómon bað, að staðurinn mætti helgaður verða hinum mikla Guði.
Því að hann fór með spekina á tignarlegan hátt; og sem vitur maður færði hann fórn vígslunnar og fullnaðar musterisins.
Og eins og Móse bað til Drottins og eldur kom niður af himni og eyddi brennifórninni, svo bað og Salómon, og eldur kom niður af himni og eyddi brennifórninni.
Og Móse sagði: Af því að syndafórnin var eigi etin, var hún eydd.
Svo hélt og Salómon vígsluna í átta daga.
Og hið sama var skráð í minnisritum og skýringum Nehemía, og hvernig hann gjörði bókasafn og safnaði saman úr löndunum bókum bæði spámannanna og Davíðs og bréfum konunganna og um hinar heilögu gjafir.
Og á sama hátt safnaði og Júdas saman öllu því, sem glatast hafði í styrjöldinni, sem vér áttum í, og það er í vorri vörslu.
Fyrir því, ef yður vantar þetta, þá sendið menn, sem geti sótt það til yðar.
Þar sem vér erum þá í þann veginn að halda hreinsunina, höfum vér ritað yður; og þér munuð vel gjöra, ef þér haldið hina sömu daga.
Og vér vonum, að Guð, sem hefur frelsað lýð sinn og gefið öllum aftur arfleifðina og konungdóminn og prestsdóminn og helgidóminn,
eins og hann hét í lögmálinu, muni skjótt miskunna oss og safna oss saman úr hverju landi undir himninum inn á hinn heilaga stað.
Því að hann hefur frelsað oss úr miklum háska og hreinsað staðinn.
Nú hvað varðar Júdas Makkabeus og bræður hans og hreinsun hins mikla musteris og vígslu altarisins,
svo og styrjaldirnar gegn Antíokkusi hinum ágæta og Evpator syni hans,
og birtingarnar af himni þeim til handa, sem karlmannlega breyttu Gyðingum í vil, svo að þeir, þótt fáir væru, náðu öllu landinu á sitt vald og ráku hinn barbaríska fjölda á flótta
og endurheimtu hið frægasta musteri í öllum heiminum og frelsuðu borgina og endurreistu lögin, sem afnumin höfðu verið, þar sem Drottinn sýndi þeim miskunn með allri mildi —
og alt það, sem tekið hefur verið saman í fimm bókum af Jason frá Kýrene, höfum vér reynt að draga saman í eina bók.
Því að þegar litið er á fjölda bókanna og þá örðugleika, sem þeir finna, er taka vilja að sér frásagnir sögunnar sakir fjölda efnisins,
höfum vér borið umhyggju fyrir þeim, sem lesa vilja, að það mætti verða hugarfró; og fyrir hina námfúsu, að þeir mættu auðveldar leggja það á minnið; og að allir, sem lesa, mættu gagn hafa.
Og hvað oss sjálfa varðar, þá höfum vér, er vér tókum að oss þetta verk að stytta, eigi tekið létt verk að oss, heldur öllu fremur starf fullt af vökum og svita.
En eins og þeir, sem veislu búa og leitast við að fullnægja vilja annarra, þolum vér erfiðið fúslega margra vegna,
og látum höfundunum eftir nákvæma meðferð sérhvers atriðis, en leggjum sjálfir stund á að vera stuttorðir samkvæmt fyrirætluninni.
Því að eins og aðalsmiður nýs húss verður að bera umhyggju fyrir allri byggingunni, en sá, sem tekur að sér að mála það, verður að leita uppi það, sem hentar til skrautsins — svo verður og að dæma um oss.
Því að að safna öllu, sem vitað verður, að skipa ræðunni og að ræða vandlega sérhvert atriði, er skylda höfundar sögunnar;
en að leita stuttleika í máli og forðast nákvæmar útlistanir hlutanna, það skal veitt þeim, sem útdrátt gjörir.
Hér munum vér þá hefja frásögnina; látum þetta nægja sem formála; því að það er heimskulegt að gjöra langan formála og vera stuttorður um sjálfa söguna.