Gamla testamentiðSaga
En í Samaríu voru sjötíu synir Akabs. Og Jehú skrifaði bréf og sendi þau til Samaríu til höfðingja borgarinnar og til öldunganna og þeirra, sem fóstruðu sonu Akabs; þau voru á þessa leið:
Þá er þér fáið þetta bréf, þér sem hafið hjá yður sonu herra yðvars og hafið yfir að ráða vögnum og hestum, víggirtum borgum og hervopnum,
þá veljið hinn bezta og hæfasta af sonum herra yðvars og setjið hann í hásæti föður síns og berjist fyrir ætt herra yðvars.
En þeir urðu mjög hræddir og sögðu: Sjá, tveir konungar fengu eigi reist rönd við honum, hvernig skyldum vér þá fá staðist?
Þá sendu þeir dróttseli, Vé SArsljóri, öldungarnir og fóstrarnir til Jehú og létu segja honum: ið erum þínir þjónar og vér viljum gjöra alt, sem þú býður oss. Vér hum engan til konungs taka; gjör sem þér vel líkar.
skrifaði hann þeim annað bréf á þessa leið: Ef þér viljið fylgja mér og hlýða skipun minni, þá takið höfuðin af sonum herra yðar og komið til mín í þetta mund á morgun til Jesreel. En synir konungsins, sjötíu manns, voru hjá stórmennum borgarinnar, er ólu þá upp.
En er bréfið kom til þeirra, tóku þeir konungssonu og slátruðu þeim, sjötíu manns, og lögðu höfuð þeirra í körfur og sendu honum til Jesreel.
Og er sendimaður kom og sagði honum, að þeir væru brú En með höfuð konungssona, þá sagði hann: Leggið þau í tvær Hís. úti fyrir borgarhliðinu til morguns.
En um morguninn fór hann út þangað, gekk fram og mælti til alls lýðsins: Þér eruð saklausir. Sjá, eg hefi hafið samsæri í gegn herra mínum og drepið hann; en hver hefir unnið á öllum þessum?
Kannist þá við, að ekkert af orðum Drottinn hefir fallið til jarðar, þau er hann talaði gegn ætt Akabs; Drottinn hefir framkvæmt það, er hann talaði fyrir munn þjóns síns Elía.
Og Jehú drap alla þá, er eftir voru af ætt Akabs í Jesreel, svo og alla höfðingja hans, vildarmenn og presta, svo að enginn varð eftir, sá er undan kæmist.
Síðan tók Jehú sig upp og fór til Samaríu. Og er hann kom til Beteked-Haróím við veginn,
þá mætti Jehú bræðrum Abasja Júdakonungs og sagði: Hverjir eruð þér? Þeir svöruðu: Vér erum bræður Aliasja og ætlum að heimsækja konungssonu og sonu konungsmóður.
Þá sagði hann: Takið þá höndum lifandi. Og þeir tóku þá höndum lifandi og slátruðu þeim og fleygðu þeim í gryfjuna hjá Beteked, fjörutíu og tveimur mönnum, og var enginn af þeim eftirskilinn.
Og er hann fór þaðan, hitti hann Jónadab Rekabsson, er kom í móti honum. Hann heilsaði honum og sagði við hann: Ert þú.eintægur við mig, eins og eg er við þig? Jónadab svaraði: Svo er víst. Þá mælti Jehú: Ef svo er, þá rétt mér hönd þína. Þá rétti hann honum hönd sína, og hann lét hann stíga upp í vagninn til sín
mælti: Kom með mér, þá skalt þú fá að sjá, hversu eg vandlæti vegna Drottins. Síðan lét hann hann fara með sér á vagni sínum.
Og er hann var kominn til Samaríu, drap hann alla, er eftir voru af Akab Samaríu, unz hann hafði gjöreytt þeim, samkvæmt orði Drottins, því er hann hafði talað til Elía.
Því næst stefndi Jehú saman öllum lýðnum og sagði við þá! Akab dýrkaði Baal slælega, Jehú mun dýrka hann betur.
Kallið því til mín alla spámenn Baals, alla dýrkendur hans og alla presta hans, engan má vanta. Því að eg ætla að halda blótveizlu mikla fyrir Baal, skal enginn sá lífi halda, er lætur sig vanta. En þar beitti Jehú brögðum, til þess að tortíma dýrkendum Baals.
Ög Jehú sagði: Boðið hátíðasamkomu fyrir Baal. Þeir gjörðu svo.
Og Jehú sendi um allan Ísrael; þá komu allir dýrkendur Baals, svo að enginn var eftir, sá er eigi kæmi. Og þeir gengu í musteri Baals, og musteri Baals varð fult enda á milli.
Síðan sagði hann við umsjónarmann fatabúrsins: Tak út klæði handa öllum dýrkendum Baals. Og hann tók út klæði handa þeim.
Síðan gekk Jehú og Jónadab Rekabsson með honum í musteri Baals, og hann sagði við dýrkendur Baals: Gætið að og lítið eftir, að eigi sé hér meðal yðar neinn af þjónum Drottinn, heldur dýrkendur Baals einir.
Síðan gekk hann inn, til þess að færa sláturfórnir og brennifórnir. En Jeliú hafði sett áttatíu manns fyrir utan dyrnar og sagt; Hver sá, er lætur nokkurn af mönnum þeim, er eg fæ yður í hendm, sleppa undan, hann skal láta sitt líf fyrir hans líf.
En er Jehú hafði lokið við að færa brennifórnina, sagði hann við varðliðsmennina og riddarana: Gangið inn og brytjið þá niður, enginn má út komast. Og þeir brytjuðu þá niður með sverði og köstuðu þeim út. Og varðliðsmennirnir og riddararnir ruddust alla leið inn í innhús Baals-musterisins
og tóku asérurnar út úr musteri Baals og brendu þær;
og þeir rifu niður merkisstein Baals, rifu síðan musteri Baals og gjörðu úr því náðhús, og er svo enn í dag.
Þarfnig útrýmdi Jehú allri Baalsdýrkun í Ísrael.
En afsyndum Jeróbóams Nebatssonar, er hann hafði komið Ísrael til að drýgja af þeim lét Jeliú ekki — gullkálfunum í Betel og í Dan.
Og Drottinn sagði við Jehú: Með því að þú hefir leyst vel af hendi það, er rétt var í mínum augum, og farið alveg mér að skapi með ætt Akabs, þá skulu niðjar þínir í fjórða lið sitja í hásæti Ísraels.
En Jehú hirti eigi um að breyta eftir lögmáli Drottins, Ísraels Guðs, af öllu hjarta sínu; hann lét eigi af syndum Jeróbóams, þeim er hann hafði komið Ísrael til að drýgja.
Um þessar mundir byrjaði Drottinn að sneiða af Ísrael; og Hasael vann sigur á þeim á öllum landamærum Ísraels,
frá Jórdan austur á uúginn lagði hann undir sig alt Gíleað-land, Gadíta, Rubeníta og Manassíta, frá Aróer, sem er við Arnoná, bæði Gileað og Basan.
En það sem meira er að segja um Jehú og alt, sem hann gjörði, Og öll hreystiverk hans, það er ritað í árbókum Ísraels-konunga.
Og Jehú lagðist til hvíldar hjá feðrum sínum og var hann grafinn í Samaríu. Og Jóahas sonur hans tók ríki eftir hann.
En sá tími, er Jehú ríkti Yfir Ísrael, í Samaríu, voru tuttugu og átta ár.