Um hjálpina til hinna heilögu er sem sé óþarft fyrir mig að skrifa yður.
Því að eg þekki góðan vilja yðar, sem eg hrósa mér af yðar vegna meðal Makedóna, að Akkea hefir verið reiðubúin síðan í fyrra; og áhugi yðar hefir verið hvöt fyrir fjölda marga.
En bræðurna hefi eg sent, til þess að hrós vort um yður skyldi ekki reynast fánýtt í þessu efni, og til þess að þér, eins og eg sagði, mættuð vera viðbúnir,
svo að ekki fari svo, að vér, — að vér ekki segjum þér — þurfum að bera kinnroða fyrir þetta traust, ef Makedónar skyldu koma með mér og finna yður óviðbúna.
Vér töldum því nauðsynlegt að uppörva bræðurna, til að fara á undan til yðar og undirbúa fyrirfram hina áður lofuðu gjöf yðar, svo að hún mætti vera á reiðum höndum eins og blessun, en hefði ekki nískublæ á sér.
En þetta segi eg: Sá sem sparlega sáir, mun uppskera sparlega, og sá sem sáir með blessunum, mun og með blessunum uppskera.
Sérhver gefi eins og hann hefir ásett sér í hjarta sínu, ekki með ólund eða með nauðung, því að glaðan gjafara elskar Guð.
En Guð er þess megnugur að láta alla náð hlotnast yður ríkulega, til þess að þér í öllu og ávalt hafið alt, sem þér þarfnist, og hafið gnægð til sérhvers góðs verks,
eins og ritað er: Hann útbýtti, gaf hinum snauðu, réttlæti hans varir að eilífu.
En sá sem gefur sáðmanninum sæði og brauð til fæðu, hann mun og gefa yður sáð og margfalda það og auka ávexti réttlætis yðar,
svo að þér verðið í öllu auðugir til hvers konar örlætis, sem fyrir oss kemur til leiðar þakklæti við Guð.
Því að starfið að þessari þjónustu bætir ekki aðeins úr skorti hinna heilögu, heldur ber hún og ríkulega ávexti hjá Guði fyrir þakkir margra,
þar sem þeir, við það að reyna þessa hjálp, lofa Guð fyrir hlýðni yðar við játningu fagnaðarerindis Krists, og fyrir einlægni yðar í samfélaginu við þá og við alla,
um leið og þeir einnig með bæn fyrir yður þrá yður vegna yfirgnæfanlegrar náðar Guðs við yður.
Þökk sé Guði fyrir sína óumræðilegu gjöf!