En eg, Páll, sjálfur, áminni yður með hógværð og mildi Krists, eg, sem upp í augun er auðmjúkur meðal yðar, en fjarverandi djarfmáll við yður;
eg bið þess, að eg þurfi ekki, er eg kem, að vera djarfmáll með þeim myndugleika, sem eg ætla mér að beita gagnvart nokkurum, er álíta um oss, að vér framgöngum eins og eftir holdinu.
Því að þótt vér framgöngum í holdinu, þá berjumst vér ekki á holdlegan hátt, —
því að vopnin, sem vér berjumst með, eru ekki holdleg, heldur máttug fyrir Guði til að brjóta niður vígi, —
þar sem vér brjótum niður hugsmíðar og hæð hverja, er rís gegn þekkingunni á Guði, og hertökum hverja hugsun til hlýðninnar við Krist,
og erum þess albúnir að refsa sérhverri óhlýðni, þegar hlýðni yðar er fullkomin orðin. Þér horfið á hið ytra.
Ef einhver treystir því með sjálfum sér, að hann sé Krists, þá álykti sá hinn sami með sjálfum sér, að eins og hann er Krists, þannig séum vér það einnig.
Því að jafnvel þótt eg vildi hrósa mér í frekara lagi af valdi voru, — sem Drottinn hefir gefið til að uppbyggja, en ekki til að niðurbrjóta yður, — þá yrði eg mér ekki til skammar.
Til þess að ekki skuli líta svo út sem eg vilji hræða yður með bréfunum, —
því að bréfin, segja menn, eru þung og sterk, en líkamleg návist hans veik og ræða hans auðvirðileg —
þá hugleiði slíkur maður þetta, að slíkir sem vér erum í orðinu, í bréfunum, fjarlægir, hinir sömu erum vér og í verkinu, nálægir.
Því að ekki dirfumst vér að telja oss til þeirra eða bera sjálfa oss saman við suma af þeim, er mæla fram með sjálfum sér; en þegar þeir hinir sömu mæla sig við sjálfa sig og bera sig saman við sjálfa sig, þá eru þeir óskynsamir.
En vér viljum ekki hrósa oss takmarkalaust, heldur innan takmarka þeirrar línu, sem Guð hefir úthlutað oss sem takmark: að ná alla leið jafnvel til yðar.
Því að vér teygjum oss ekki oflangt fram, rétt eins og ef vér hefðum ekki komist til yðar, — því að vér höfum náð alla leið til yðar með fagnaðarerindi Krists.
Ekki stærum vér oss takmarkalaust af erfiði annarra, heldur höfum vér þá von, að eftir því sem trú yðar vex, verðum vér miklir á meðal yðar, já, stórmiklir innan markalínu vorrar,
svo að vér getum boðað fagnaðarerindið hinumegin við yður, ekki innan markalínu annarra, til þess að hrósa oss af því, sem þegar er fullkomnað.
En sá sem hrósar sér, hann hrósi sér í drotni.
Því að fullgildur er ekki sá, er mælir fram með sjálfum sér, heldur sá, er Drottinn mælir fram með.