Ó að þér vilduð umbera dálitla fávisku hjá mér! Jú, vissulega umberið þér mig.
Því að eg er vandlátur, að því er yður snertir, með vandlæti Guðs, því að eg hefi fastnað yður einum manni, til þess að geta leitt fram fyrir Krist hreina mey.
En eg er hræddur um, að eins og höggormurinn tældi Evu með flærð sinni, svo kunni og hugsanir yðar að spillast og leiðast burt frá einlægninni og hreinleikanum gagnvart Kristi.
Því að ef einhver kemur og prédikar annan Jesúm, sem vér ekki höfum prédikað, eða þér fáið annan anda, sem þér hafið ekki fengið, eða annað fagnaðarerindi, sem þér hafið ekki meðtekið, þá umberið þér það mætavel.
Eg álít mig þó ekki í neinu standa þessum göfugu postulum að baki.
Þótt eg sé ólærður í ræðu minni, er eg það ekki hvað þekkinguna snertir, heldur höfum vér á allan hátt birt yður hana í öllum greinum.
Eða drýgði eg synd, er eg lítillækkaði sjálfan mig, til þess að þér mættuð upphafnir verða? Því að ókeypis boðaði eg yður fagnaðarerindi Guðs.
Aðra söfnuði rúði eg og tók mála af þeim, til þess að geta þjónað yður; og er eg var hjá yður og leið þröng, varð eg þó ekki neinum til byrði;
því að úr skorti mínum bættu bræðurnir, er komu frá Makedóníu. Og í öllu varðveitti eg sjálfan mig frá að verða til þyngsla, og mun varðveita.
Svo sannarlega sem sannleiki Krists er í mér, skal þessi hrósun ekki verða rifin frá mér í héruðum Akkeu.
Hvers vegna? Er það af því að eg elska yður ekki? Nei, Guð veit það.
En það sem eg gjöri, mun eg og gjöra til þess að svifta þá tilefninu, sem leita tilefnis, til þess að þeir megi reynast eins og vér, í því sem þeir stæra sig af.
Því að slíkir menn eru falspostular, svikulir verkamenn, er taka á sig mynd postula Krists.
Og ekki er það undur, því að Satan sjálfur breytir sér í ljóss-engil.
Það er því ekki mikið, þótt og þjónar hans breyti sér í réttlætis-þjóna. Afdrif þeirra munu verða samkvæmt verkum þeirra.
Enn segi eg: Ekki álíti neinn mig fávísan. En þó svo væri, þá meðtakið mig samt sem fávísan, til þess að eg geti líka hrósað mér dálítið.
Það sem eg tala nú, tala eg ekki í Drottins orða stað, heldur eins og í heimsku, í þessu trausti sjálfshólsins.
Með því að margir hrósa sér eftir holdinu, vil eg einnig hrósa mér svo,
því að fúslega umberið þér hina fávísu, svo vitrir sem þér eruð;
því að þér umberið það, þótt einhver hneppi yður í ánauð, þótt einhver uppeti yður, þótt einhver hremmi yður, þótt einhver upphefji sig, þótt einhver slái yður í andlitið.
Eg segi þetta mér til minkunar, með því að vér líka höfum verið veikir; en þar sem aðrir láta drýgindalega — eg tala fávíslega, — þar gjöri eg það líka.
Eru þeir Hebrear? Eg líka. Eru þeir Ísraelítar? Eg líka. Eru þeir Abrahams sæði? Eg líka.
Eru þeir þjónar Krists? — Vitfirringslega mæli eg! — Eg er meira. Vegna meiri erfiðleika, vegna tíðari fangelsa, vegna hagga fram úr hófi, vegna dauðahættu oftsinnis;
af Gyðingum hefi eg fimm sinnum fengið fjörutíu fátt í einu;
þrisvar verið húðstrýktur, einu sinni verið grýttur, þrisvar liðið skipbrot, verið sólarhring í sjó, —
vegna sífeldra ferðalaga, vegna háskasemda í vatnsföllum, vegna háskasemda af völdum ræningja, vegna háskasemda af völdum samlanda, vegna háskasemda af völdum heiðingja, vegna háskasemda í borgum, vegna háskasemda í óbygðum, vegna háskasemda á sjó, vegna háskasemda meðal falsbræðra,
vegna erfiðis og fyrirhafnar, vegna sífeldrar næturvöku, vegna hungurs og þorsta, vegna iðulegra föstuhalda, vegna kulda og klæðleysis.
Og ofan á alt annað, sem fyrir kemur, hið daglega ónæði, áhyggjan fyrir öllum kirkjunum.
Hver er sjúkur, að eg sé ekki sjúkur? Hver hneykslast, að eg brenni ekki?
Ef eg á að hrósa mér, vil eg hrósa mér af veikleika mínum.
Guð og faðir Drottins Jesú, hann, sem blessaður er að eilífu, veit að eg lýg ekki.
Í Damaskus setti landshöfðingi Areta konungs vörð um borg Damaskusmanna, til þess að handtaka mig;
en gegnum glugga var eg látinn síga út fyrir múrinn í körfu og slapp þannig úr höndum hans.