Hrósa mér verð eg, þótt gagnlegt sé það ekki; en eg mun nú snúa mér að vitrunum og opinberunum Drottins.
Eg veit mann í Kristi, sem fyrir fjórtán árum, — hvort það var í líkamanum, það veit eg ekki, eða utan líkamans, það veit eg ekki, Guð veit það — að sá maður var uppnuminn alt til þriðja himins.
Og eg veit um þennan mann, — hvort það var í líkamanum eða án líkamans, það veit eg ekki, Guð veit það —
að hann var uppnuminn í Paradís og heyrði ósegjanleg orð, sem engum manni er leyft að mæla.
Af slíku vil eg hrósa mér; en af sjálfum mér vil eg ekki hrósa mér, nema þá af veikleika mínum.
Því að þótt eg vildi hrósa mér, væri eg ekki frávita, því að eg mundi segja sannleika. En eg hlífist við því, að ekki skuli neinn hugsa um mig fram yfir það, sem hann sér hjá mér eða heyrir til mín.
Og til þess að eg skuli ekki hrokast upp af hinum miklu opinberunum, er mér gefinn fleinn í holdið, Satans engill, til þess að slá mig, til þess að eg skuli ekki hrokast upp.
Viðvíkjandi honum hefi eg þrisvar beðið Drottin, að hann færi frá mér.
Og hann hefir svarað mér: Náð mín nægir þér; því að mátturinn fullkomnast í veikleika. Því vil eg mjög gjarnan þess framar hrósa mér af veikleika mínum, til þess að kraftur Krists megi taka sér bústað hjá mér.
Þess vegna uni eg mér vel í veikleika, í misþyrmingum, í nauðum, í ofsóknum, í þrengingum vegna Krists, því að þegar eg er veikur, þá er eg máttugur.
Eg hefi gjörst frávita. Þér hafið neytt mig til þess; því að eg átti heimtingu á að hljóta meðmæli af yður. Því að í engu stóð eg þessum göfugu postulum að baki, enda þótt eg sé ekki neitt.
Poslulajarteinir voru gjörðar á meðal yðar í allri þolinmæði, bæði með táknum og undrum og kraftaverkum.
Því að í hverju voruð þér settir lægra en hinir söfnuðurnir, nema ef vera skyldi í því, að eg sjálfur hefi ekki verið yður til byrði? Fyrirgefið mér þennan órétt!
Sjá, þetta er nú í þriðja sinn að eg er ferðbúinn að koma til yðar, og mun eg ekki verða yður til byrði. Því að eg leita ekki þess sem yðar er, heldur yðar sjálfra. Því að ekki eiga börnin að safna fé handa foreldrunum, heldur foreldrarnir handa börnunum.
En eg vil mjög gjarnan leggja í sölurnar, já, leggja sjálfan mig í sölurnar fyrir sálir yðar. Ef eg elska yður innilegar, verð eg þá elskaður minna?
En látum svo vera, að eg hafi ekki verið yður til byrði, en hafi verið slægur og veitt yður með brögðum!
Hefi eg notað nokkurn þeirra, sem eg hefi sent til yðar, til þess að hafa hag af yður?
Eg hvatti Títus og sendi bróðurinn með honum. Hefir þá Títus haft hag af yður? Framgengum við ekki í einum og sama anda? Fetuðum við ekki í sömu fótsporin?
Fyrir löngu eruð þér farnir að halda, að vér séum að verja oss gagnvart yður. Nei, fyrir augliti Guðs í Kristi tölum vér. En alt, mínir elskuðu, yður til uppbyggingar.
Því að eg er hræddur um, að mér muni, ef til vill, er eg kem, þykja þér öðruvísi en eg óska, og að yður muni þykja eg öðruvísi en þér óskið; að á meðal yðar kunni að vera deilur, öfund, reiði, flokkadrættir, bakmælgi, rógburður, hroki, óeirðir;
að Guð minn muni yðar vegna auðmýkja mig, er eg kem aftur, og að eg muni hryggjast yfir mörgum þeirra, er áður hafa syndgað og ekki hafa iðrast saurlífisins, frillulífisins og ólifnaðarins, sem þeir drýgðu.