En svo viljum vér, bræður, skýra yður frá þeirri náð Guðs, sem veitt hefir verið í kirkjunum í Makedóníu,
hversu ríkdómur gleði þeirra og hin djúpa fátækt þeirra hefir í ljós leitt ríkdóm örlætis hjá þeim, þrátt fyrir mikla þrenging, sem þeir hafa orðið að reyna,
hversu þeir hafa gjört það eftir megni, — það get eg vottað, — já, fram yfir megn, af eigin hvötum,
þar sem þeir lögðu fast að oss og báðu um þá náð, að mega vera í félagi við oss um samskotin til hinna heilögu.
Og fram yfir von vora gáfu þeir jafnvel sjálfa sig, fyrst og fremst drotni, og síðan oss, að vilja Guðs,
svo að vér höfum beðið Títus um, að hann skuli, eins og hann hefir byrjað, þannig og leiða til lykta hjá yður þessa náð.
En eins og þér eruð auðugir í öllu, að trú, og að orði og að þekkingu og í hvers konar áhuga og í elsku yðar til vor, svo skuluð þér og vera auðugir í þessari kærleiksgjöf.
Eg segi þetta ekki sem skipun, heldur til þess að prófa einlægni kærleika yðar með áhuga annarra.
Því að þér þekkið náð Drottins vors Jesú Krists, að hann, þótt ríkur væri, gjörðist yðar vegna fátækur, til þess að þér auðguðust af fátækt hans.
Og álit vil eg gefa í þessu máli; því að þetta er yður til gangs, yður sem frá því í fyrra voruð á undan öðrum, ekki að eins í verkinu, heldur og í viljanum.
En fullgjörið nú og verkið, til þess að eins og viljinn var fús, svo sé og framkvæmdin eftir efnum.
Því að ef viljinn er góður, þá er hver þóknanlegur, eftir því sem hann á til, en ekki eftir því sem hann á ekki til;
ekki svo að skilja, að öðrum sé hlíft, en þrengt sé að yður, heldur til þess að jöfnuður verði. Nú sem stendur bætir gnægð yðar úr skorti hinna,
til þess að einnig gnægð hinna geti bætt úr skorti yðar, til þess að jöfnuður komist á,
eins og skrifað er: Sá sem miklu safnaði, hafði ekki afgangs, og þann skorti ekki, sem litlu safnaði.
En þökk sé Guði, sem vakti í hjarta Títusar þennan sama áhuga huga vegna yðar;
því reyndar fékk hann áskorun frá mér, en áhugi hans var svo mikill, að hann fór til yðar af eigin hvötum.
En með honum sendum vér þann bróður, sem orð fer af í öllum kirkjunum fyrir starf hans í þjónustu fagnaðarerindisins;
og ekki það eitt, heldur er hann og af kirkjunum kjörinn samferðamaður vor með kærleiksgjöf þessa, sem vér höfum unnið að, til þess að efla dýrð Drottins og fúsleika vorn,
og höfum vér gjört þessa ráðstöfun, til þess að enginn geti lastað meðferð vora á hinni miklu gjöf, sem vér höfum gengist fyrir.
Því að vér ástundum hvað gott er, ekki að eins fyrir drotni, heldur og fyrir mönnum.
En með þeim sendum vér annan bróður vorn, sem vér oftsinnis og í mörgu höfum reynt kostgæfinn, en nú miklu kostgæfnari vegna síns mikla trausts til yðar.
En hvort sem nú er um Títus að ræða, þá er hann félagi minn og starfsbróðir með tilliti til yðar, eða um bræður vora, þá eru þeir sendiboðar safnaðanna, dýrð Krists.
Sýnið því þessum mönnum í augsýn safnaðanna merki elsku yðar og þess, sem vér höfum hrósað yður fyrir.