Þar eð vér því höfum þessi fyrirheit, elskaðir, þá hreinsum sjálfa oss af allri saurgun á holdi og anda, svo að vér fullkomnum heilagleik með guðsótta.
Gefið oss rúm; engum höfum vér gjört rangt til, engum spilt, engan ásælst.
Eg segi það ekki í áfellisskyni; því að eg hefi áður sagt, að þér eruð í hjörtum vorum, svo að vér deyjum saman og lifum saman.
Mikla djörfung hefi eg gagnvart yður, mikillega get eg hrósað mér af yður, eg er fullur af huggun, eg er stórríkur af gleði í allri þrenging vorri.
Því var og það, er vér komum til Makedóníu, að hold vort hafði enga ró, heldur vorum vér á alla vegu aðþrengdir, barátta hið ytra, ótti hið innra.
En Guð, sem huggar hina beygðu, hann huggaði oss með komu Títusar,
já, ekki aðeins með komu hans, heldur og með þeirri huggun, sem hann hafði verið huggaður með hjá yður, er hann skýrði oss frá eftirþrá yðar, gráti yðar, áhuga yðar mín vegna, svo að eg gladdist við það enn frekar.
Því að þótt eg hafi hrygt yður með bréfinu, þá iðrast eg þess ekki nú, enda þótt eg hafi iðrast þess; því að eg sé, að þetta bréf hefir hrygt yður, þótt ekki hafi verið nema um stund.
Nú er eg glaður, ekki yfir því, að þér urðuð hryggir, heldur yfir því, að þér urðuð hryggir til iðrunar; því að þér urðuð hryggir Guði að skapi, til þess að þér skylduð ekki í neinu bíða tjón af oss.
Því að hrygðin Guði að skapi verkar afturhvarf til hjálpræðis, sem engan iðrar, en hrygð heimsins veldur dauða.
Því að sjá, einmitt þetta, að þér hrygðust Guði að skapi, hvílíkum áhuga kom það til leiðar hjá yður, já, hvílíkri vörn, hvílíkri gremju, hvílíkum ótta, hvílíkri eftirþrá, hvílíkri vandlæting, hvílíkri refsing! Í öllu hafið þér nú sannað, að þér voruð hreinir í þessu tilliti.
Þótt eg því hafi skrifað yður, þá var það ekki vegna hans, sem óréttinn gjörði, ekki heldur vegna hans, sem fyrir óréttinum varð, heldur til þess að áhugi yðar vor vegna mætti koma í ljós hjá yður fyrir augliti Guðs.
Þess vegna höfum vér huggun hlotið. En auk huggunar vorrar höfum vér hlotið þá gleði, sem er enn þá miklu meiri, yfir fögnuði Títusar, því að anda hans hefir verið svalað af yður öllum.
Því að hafi eg í nokkuru hrósað mér af yður við hann, þá hefi eg ekki þurft að blygðast mín. Já, eins og alt var sannleika samkvæmt, sem vér höfum talað við yður, þannig hefir og hrós vort um yður við Títus reynst sannleikur.
Og hjartaþel hans er því innilegra til yðar sem hann minnist hlýðni yðar allra, hversu þér tókuð á móti honum með ugg og ótta.
Það gleður mig, að eg get í öllu borið traust til yðar.