Því að vér vitum, að þótt vor jarðneska tjaldbúð verði rifin niður, þá höfum vér byggingu frá Guði, hús, sem eigi er með höndum gjört, eilíft á himnum.
Þess vegna andvörpum vér einnig, þar sem vér þráum að yfirklæðast húsi voru, því frá himnum,
svo sannarlega sem vér og, íklæddir því, munum ekki verða naktir.
Því að og verandi í tjaldbúðinni stynjum vér mæddir, af því að vér viljum ekki afklæðast, heldur yfirklæðast, til þess að hið dauðlega uppsvelgist af lífinu.
En sá, sem hefir gjört oss færa einmitt til þessa, er Guð, sem hefir gefið oss pant andans.
Vér erum því ávalt hughraustir og vitum, að meðan vér eigum heima í líkamanum, erum vér að heiman frá drotni,
því að vér framgöngum í trú, en ekki í skoðun;
já, vér erum hughraustir og langar öllu fremur til að hverfa burt úr líkamanum og vera heima hjá drotni.
Þess vegna kostum vér og kapps um, hvort sem vér erum heima eða að heiman, að vera honum þóknanlegir;
því að öllum oss byrjar að birtast fyrir dómstóli Krists, til þess að sérhver fái endurgoldið það sem hann hefir unnið með líkamanum, samkvæmt því sem hann hefir aðhafst, hvort sem það er gott eða ilt.
Með því að vér nú þekkjum ótta Drottins, leitumst vér við að ávinna menn. En Guði erum vér opinberir orðnir, já, eg vona, að vér séum einnig opinberir orðnir samviskum yðar.
Ekki erum vér enn að mæla fram með sjálfum oss við yður, en vér gefum yður tilefni til að hrósa yður af oss, til þess að þér hafið eitthvað gagnvart þeim, er hrósa sér af hinu ytra, en ekki af hjartanu.
Því að hvort sem vér höfum orðið frávita, þá var það vegna Guðs, eða vér erum með sjálfum oss, þá er það vegna yðar;
því að kærleiki Krists knýr oss;
með því að vér höfum ályktað svo: Einn er dáinn fyrir alla, þá eru þeir allir dánir; og hann er dáinn fyrir alla, til þess að þeir sem lifa, lifi ekki framar sjálfum sér, heldur honum, sem fyrir þá er dáinn og upprisinn.
Þannig metum vér þá héðan í frá engan eftir holdinu; þótt vér og hefðum þekt Krist eftir holdinu, þekkjum vér hann nú ekki framar þannig.
Ef þannig einhver er í Kristi, er hann ný skepna; hið gamla varð að engu, sjá, það er orðið nýtt.
En alt er frá Guði, sem sætti oss við sig fyrir Krist, og gaf oss þjónustu sáttargjörðarinnar;
með því að Guð sætti í Kristi heiminn við sjálfan sig, er hann tilreiknaði þeim ekki yfirtroðslur þeirra, og fól oss á hendur orð sáttargjörðarinnar.
Vér erum því erindrekar í Krists stað, eins og það væri Guð, sem áminti fyrir oss. Vér biðjum í Krists stað: Látið sættast við Guð;
þann sem þekti ekki synd, gjörði hann að synd vor vegna, til þess að vér skyldum verða réttlæti Guðs í honum.