Með því að vér þess vegna höfum þessa þjónustu á hendi, eins og oss hefir veist náð til, þá látum vér ekki hugfallast.
En vér höfum sagt oss frá leyndum hlutum, sem menn blygðast sín fyrir, framgöngum ekki með fláttskap, né fölsum Guðs orð, heldur mælum vér fram með oss við samvisku hvers manns fyrir Guðs augliti með sannleikans opinberun.
En þó svo sé, að fagnaðarerindi vort sé hjúpað skýlu, þá er það skýlu hjúpað hjá þeim sem glatast,
þar sem guð þessarar aldar hefir blindað hugsanir hinna vantrúuðu, til þess að ekki skuli skína birta af fagnaðarerindi Krists dýrðar, hans sem er ímynd Guðs.
Því að ekki prédikum vér sjálfa oss, heldur Krist Jesúm sem Drottin, en sjálfa oss sem þjóna yðar vegna Jesú.
Því að Guð, sem sagði: Ljós skal skína fram úr myrkri! hann hefir látið það skína í hjörtum vorum til upplýsingar þekkingarinnar á dýrð Guðs í ásjónu Jesú Krists.
En þennan fjársjóð höfum vér í leirkerum, til þess að ofurmagn kraftarins sé Guðs, en ekki frá oss;
á allar hliðar erum vér aðþrengdir, en þó ekki ofþrengdir, vér erum efablandnir, en örvæntum þó ekki,
erum ofsóttir, en þó ekki yfirgefnir, erum feldir, en tortímumst þó ekki,
berum ávalt með oss á líkamanum deyðingu Jesú, til þess að einnig líf Jesú verði opinbert í líkama vorum.
Því að ávalt erum vér lifandi til dauða framseldir vegna Jesú, til þess að og líf Jesú verði opinbert í dauðlegu holdi voru.
Þannig er dauðinn verkandi í oss, en lífið í yður.
En með því að vér höfum sama anda trúarinnar, samkvæmt því sem skrifað er: Eg trúði, þess vegna talaði eg, þá trúum vér líka, og þess vegna tölum vér líka,
þar eð vér vitum, að hann, sem vakti upp Drottin Jesúm, muni einnig uppvekja oss ásamt Jesú, og leiða oss fram ásamt yður.
Því að alt er þetta yðar vegna, til þess að náðin, aukin við að ná til sem flestra, láti þakkargjörðina yfirgnæfa, Guði til dýrðar.
Fyrir því látum vér ekki hugfallast, en jafnvel þótt vor ytri maður hrörni, þá endurnýjast dag frá degi vor innri maður.
Því að þrenging vor, skammvinn og léttbær, aflar oss mjög yfirgnæfanlegs eilífs dýrðar-þunga,
þar sem vér ekki horfum á hið sýnilega, heldur hið ósýnilega, því að hið sýnilega er stundlegt, en hið ósýnilega eilíft.