En Sál, sem enn þá blés ógnum og manndrápum gegn lærisveinum Drottins, gekk til æðsta prestsins
og beiddist bréfa af honum til Damaskus, til samkundanna, til þess, ef hann fyndi einhverja þessa vegar, hvort heldur karla eða konur, þá mætti hann fara með þá í böndum til Jerúsalem.
En er hann á ferðinni var kominn í nánd við Damaskus, leiftraði skyndilega um hann ljós af himni,
og hann féll til jarðar og heyrði rödd segja við sig: Sál, Sál, hví ofsækir þú mig?
En hann sagði: Hver ert þú, herra? Og hann sagði: Eg er Jesús, sem þú ofsækir.
En statt upp og gakk inn í borgina, og þér mun verða sagt, hvað þú átt að gjöra.
En mennirnir, sem voru samferða honum, stóðu mállausir; heyrðu þeir að vísu raustina, en sáu engan.
Og Sál stóð upp af jörðinni, en þegar hann lauk upp augunum, sá hann ekkert, og þeir leiddu hann við hönd sér og fóru með hann inn í Damaskus.
Og þrjá daga var hann sjónlaus, og át hvorki né drakk.
En lærisveinn nokkur var í Damaskus, sem hét Ananías, og Drottinn sagði við hann í sýn: Ananías! En hann sagði: Sjá, hér er eg, Drottinn.
En Drottinn sagði við hann: Statt upp og gakk í stræti það, sem kallast hið beina, og spyr þú uppi í húsi Júdasar mann frá Tarsus, er Sál heitir. Því, sjá, hann biðst fyrir,
og hann hefir séð mann, Ananías að nafni, koma og leggja hendur yfir sig, til þess hann fengi aftur sýn.
En Ananías svaraði: Drottinn, eg hefi heyrt af mörgum um mann þennan, hversu mikið ilt hann hefir gjört þínum heilögu í Jerúsalem.
Og hér hefir hann umboð frá æðstu prestunum til að leggja í bönd alla þá, sem ákalla nafn þitt.
En Drottinn sagði við hann: Far þú, því að þessi maður er mér útvalið ker til að bera nafn mitt fram fyrir heiðingja og konunga og Ísraels sonu;
því að eg mun sýna honum, hversu mikið honum ber að líða fyrir míns nafns sakir.
Og Ananías fór af stað og gekk inn í húsið og lagði hendur yfir hann og mælti: Sál, bróðir, Drottinn hefir sent mig, Jesús, sá er birtist þér á veginum, sem þú komst, til þess að þú fengir aftur sýn þína og fyltist heilögum anda.
Og jafnskjótt féll eins og hreistur af augum hans, og hann fékk sýn sína. Og hann stóð upp og lét skírast,
og hann neytti matar og styrktist. Og hann var nokkura daga hjá lærisveinunum í Damaskus.
Og strax prédikaði hann í samkunduhúsunum um Jesúm, að hann væri Guðs son.
En allir þeir sem heyrðu það, undruðust stórum og sögðu: Er þetta ekki maðurinn, sem í Jerúsalem eyddi þeim, er ákölluðu þetta nafn, og kom hingað til að fara með þá í böndum til æðstu prestanna?
En Sál styrktist æ betur, og hnekti Gyðingum þeim, sem bjuggu í Damaskus, er hann sannaði, að sá hinn sami væri Kristur.
En að allmörgum dögum liðnum tóku Gyðingar ráð sín saman að taka hann af lífi.
En Sál fékk vitneskju um svikráð þeirra. Og þeir gættu enda borgarhliðanna nótt og dag, til þess að þeir gætu tekið hann af lífi,
en lærisveinarnir tóku hann um nótt og hleyptu honum út um borgarvegginn, með því að láta hann síga ofan í vandlaupi.
Og er hann kom til Jerúsalem, reyndi hann til að samlaga sig lærisveinunum; og allir hræddust hann, og trúðu því ekki, að hann væri lærisveinn.
En Barnabas tók hann að sér, og fór með hann til postulanna, og skýrði þeim frá, hvernig hann hafði á veginum séð Drottin, og að hann hafði talað við hann, og hversu einarðlega hann hafði talað í Jesú nafni í Damaskus.
Og hann gekk út og inn hjá þeim í Jerúsalem og talaði einarðlega í nafni Drottins.
Og hann talaði bæði og þráttaði við Hellenistana, en þeir höfðu með höndum að ráða hann af dögum.
En er bræðurnir urðu þess vísir, fóru þeir með hann niður til Sesareu, og sendu hann áfram til Tarsus.
Nú hafði kirkjan frið um alla Júdeu og Galíleu og Samaríu, uppbygður og framgangandi í ótta Drottins, og jókst við uppörvun heilags anda.
En svo bar til, er Pétur ferðaðist um kring, allra að vitja, að hann kom einnig niður til hinna heilögu, sem bjuggu í Lýdda.
Og þar fann hann mann nokkurn, Eneas að nafni, er í átta ár hafði legið rúmfastur, og var hann lami.
Og Pétur sagði við hann: Eneas, Jesús Kristur læknar þig; statt upp og bú um þig; og jafnskjótt stóð hann upp.
Og allir þeir, sem áttu heima í Lýdda og Saron, sáu hann, og þeir hinir sömu sneru sér til Drottins.
En í Joppe var lærisveinn, kona, Tabíta að nafni, sem útlagt heitir Dorkas; hún var auðug af góðum verkum og ölmusugjörðum, sem hún veitti;
en á þeim dögum bar svo til, að hún tók sótt og andaðist, og menn lauguðu hana og lögðu í loftstofu.
Nú er Lýdda í grend við Joppe, og höfðu lærisveinarnir heyrt, að Pétur var þar, og sendu tvo menn til hans með þeirri bæn: Dvel eigi að koma alla leið til vor!
Og Pétur tók sig upp og fór með þeim, og er hann var kominn, fóru þeir með hann inn í loftstofuna, og allar ekkjurnar flyktust að honum grátandi, og sýndu kyrtla og yfirhafnir, sem Dorkas hafði gjört, meðan hún var hjá þeim.
En Pétur lét þær allar út fara, og féll á kné og baðst fyrir, og hann sneri sér að líkinu og sagði: Tabíta, rís upp! Og hún lauk upp augunum, og er hún sá Pétur, settist hún upp.
En hann rétti henni hönd sína og reisti hana á fætur, og hann kallaði á hina heilögu og ekkjurnar, og leiddi hana fram lifandi.
En þetta varð hljóðbært um alla Joppe, og margir trúðu á Drottin.
Og það fór svo, að hann dvaldist allmarga daga í Joppe hjá Símoni nokkurum sútara.