Maður nokkur var í Sesareu, Kornelíus að nafni, hundraðshöfðingi í hersveitinni, er heitir hin ítalska.
Hann var ráðvandur maður og óttaðist Guð, og alt hans heimili, og gaf hann lýðnum miklar ölmusur, og var jafnan á bæn til Guðs.
Hann sá berlega í sýn, hér um bil um níundu stundu dags, engil Guðs koma inn til sín og segja við sig: Kornelíus!
En hann starði á hann og varð mjög hræddur og sagði: Hvað er það, herra? En hann sagði við hann: Bænir þínar og ölmusugjörðir eru stignar upp til minningar fyrir Guði.
Og send þú nú menn til Joppe, og lát sækja Símon nokkurn, að viðurnefni Pétur;
hann gistir hjá Símoni nokkurum sútara, sem á hús við sjóinn.
En er engillinn, sem til hans talaði, var farinn, kallaði hann á tvo af heimamönnum sínum og ráðvandan hermann, af þeim er honum voru handgengnastir.
Og hann sagði þeim frá öllu og sendi þá til Joppe.
En daginn eftir, er þeir voru á leiðinni og nálguðust bæinn, sté Pétur upp á húsþakið til að biðjast fyrir, um séttu stund.
Og hann hungraði og vildi matast, en meðan menn voru að matreiða, varð hann frá sér numinn,
og hann sér himininn opinn, og hlut nokkurn koma niður, eins og stóran dúk, er á fjórum skautum var látinn síga niður til jarðar;
og voru þar á öll ferfætt dýr og skriðdýr jarðarinnar og fuglar himinsins,
og honum barst rödd: Rís upp, Pétur, slátra og et!
En Pétur sagði: Nei, Drottinn, engan veginn, því að aldrei hefi eg etið neitt vanheilagt og óhreint.
Og aftur kom rödd til hans í annað sinn: Það sem Guð hefir gjört hreint, skalt þú ekki meta vanheilagt.
Þetta gjörðist þrem sinnum, og jafnskjótt var hluturinn upp numinn til himins.
En er Pétur var nú í mestu óvissu um, hvað sýnin, sem hann sá, mundi þýða, sjá, þá höfðu mennirnir, sem sendir voru af Kornelíusi, spurt uppi hús Símonar og stóðu við fordyrið,
kölluðu þeir og spurðu, hvort Símon, að viðurnefni Pétur, væri þar gestkomandi.
En er Pétur var að hugsa um sýnina, sagði andinn við hann: Sjá, þrír menn leita þín.
Rís nú upp og stíg ofan, og far hiklaust með þeim, því að eg hefi sent þá.
En Pétur gekk niður til mannanna og sagði: Sjá, eg er sá, sem þér leitið að. Hvers vegna eruð þér hér komnir?
En þeir sögðu: Kornelíus hundraðshöfðingi, réttlátur maður og guðhræddur, sem hefir góðan orðstír hjá allri þjóð Gyðinganna, fékk bendingu af heilögum engli að láta sækja þig heim til sín og heyra orð af þér.
Síðan bauð hann þeim inn og veitti þeim beina. En daginn eftir tók hann sig upp og fór burt með þeim, og nokkrir af bræðrunum frá Joppe fóru með honum.
En daginn eftir komu þeir inn í Sesareu. En Kornelíus bjóst við þeim og hafði boðið til sín frændum sínum og virktavinum.
En er svo bar til að Pétur gekk inn, kom Kornelíus á móti honum og féll til fóta honum og veitti honum lotningu.
En Pétur reisti hann upp og sagði: Statt upp, eg er maður sem þú.
Og hann ræddi við hann, og gekk inn, og finnur þar marga menn saman komna.
Og hann sagði við þá: Þér vitið, hvílík óhæfa það er fyrir mann, sem er Gyðingur, að samlaga sig eða koma til manns af annari þjóð, og þó hefir Guð sýnt mér, að eg á engan mann að kalla vanheilagan eða óhreinan;
fyrir því kom eg og mótmælalaust, er eftir mér var sent. Nú spyr eg, í hvaða skyni þér hafið sent eftir mér.
Og Kornelíus mælti: Fyrir réttum fjórum dögum var eg að biðjast fyrir, um níundu stund, í húsi mínu, og sjá, maður stóð frammi fyrir mér í skínandi klæðum
og mælir: Kornelíus, bæn þín er heyrð, og þinna ölmusugjörða er minst fyrir Guði.
Nú skalt þú senda menn til Joppe og boða á fund þinn Símon, að viðurnefni Pétur, hann gistir í húsi Símonar sútara við sjóinn.
Fyrir því sendi eg jafnskjótt til þín, og gjörðir þú vel, er þú komst. Nú erum vér þá allir hér við fyrir augsýn Guðs, til að heyra alt sem þér er af drotni um boðið.
En Pétur lauk upp munni sínum og mælti: Sannlega skil eg nú, að Guð fer ekki í manngreinarálit,
heldur er honum þóknanlegur í hverri þjóð sá er hann óttast og stundar réttlæti.
Orðið, sem hann sendi Ísraels sonum, er hann boðaði fagnaðarerindið um frið fyrir Jesúm Krist — hann er Drottinn allra —,
erindið þekkið þér, sem flutt var um alla Júdeu, er hann byrjaði í Galíleu eftir skírnina, sem Jóhannes prédikaði —
um Jesúm frá Nazaret, hversu Guð smurði hann heilögum anda og krafti; hann gekk í kring, gjörði gott og græddi alla, sem af djöflinum voru undirokaðir, því að Guð var með honum,
og vér erum vottar alls þess, er hann gjörði, bæði í landi Gyðinganna og í Jerúsalem; hann deyddu þeir jafnvel, er þeir festu hann á tré. —
Þann hinn sama uppvakti Guð á þriðja degi, og lét hann birtast,
ekki öllum lýðnum, heldur vottunum, sem áður voru af Guði kjörnir, oss sem átum og drukkum með honum, eftir að hann var risinn upp frá dauðum.
Og hann bauð oss að prédika lýðnum og vitna, að hann er sá af Guði fyrirhugaði dómari lifenda og dauðra.
Honum bera allir spámennirnir vitni, að sérhver, sem á hann trúir, fái fyrir hans nafn synda-fyrirgefning.
Meðan Pétur var enn að mæla þessi orð, féll heilagur andi yfir alla þá, er orðið heyrðu,
og hinir trúuðu, sem umskornir voru, urðu forviða, — allir þeir sem komið höfðu með Pétri, — að gjöf heilags anda skyldi einnig vera úthelt yfir heiðingjana;
því að þeir heyrðu þá tala tungum og mikla Guð.
Þá tók Pétur til máls: Getur nokkur varnað þeim vatnsins, svo að þeir ekki skírist, er þeir hafa fengið heilagan anda eins og vér?
Og hann bauð að þeir skyldu skírðir verða í nafni Jesú Krists. Síðan báðu þeir hann að standa við nokkura daga.