En postularnir og bræðurnir, sem voru í Júdeu, heyrðu að heiðingjarnir hefðu einnig tekið við orði Guðs.
Og er Pétur var kominn upp til Jerúsalem, átöldu hinir umskornu hann og sögðu:
Þú hefir farið inn til óumskorinna manna og samneytt þeim.
En Pétur tók til frá upphafi og skýrði þeim frá öllum málavöxtum og mælti:
Eg var í borginni Joppe að biðjast fyrir og sá frá mér numinn sýn, hlut nokkurn koma niður, eins og stór dúkur væri látinn síga niður á fjórum skautum frá himninum, og hann kom til mín,
og eg starði á hann og athugaði, og sá ferfætt dýr jarðarinnar og villidýr og skriðdýr og fugla himinsins,
og eg heyrði einnig rödd segja við mig: Rís upp, Pétur, slátra og et!
En eg sagði: Nei, Drottinn, engan veginn, því að aldrei hefir neitt vanheilagt eða óhreint komið mér í munn.
En í annað sinn svaraði rödd af himni: Það sem Guð hefir gjört hreint, skalt þú ekki meta vanheilagt.
Þetta gjörðist þrem sinnum, og aftur var alt dregið upp til himins.
Og sjá, samstundis stóðu þrír menn við húsið, sem eg var í, sendir frá Sesareu til mín,
og andinn sagði mér að fara með þeim, án alls greinarmunar. Samferða mér urðu og þessir sex bræður, og vér gengum inn í hús mannsins,
og hann sagði oss, hvernig hann hefði séð engilinn í húsi sínu, er stóð þar og sagði: Send þú til Joppe og lát sækja Símon, að viðurnefni Pétur.
Hann mun orð til þín mæla, og fyrir þau munt þú hólpinn verða og alt heimili þitt.
En jafnskjótt og eg fór að tala, féll heilagur andi yfir þá, eins og yfir oss í upphafi,
og eg mintist orða Drottins, er hann sagði: Jóhannes skírði að vísu með vatni, en þér skuluð skírðir verða með heilögum anda.
Ef Guð hefir þá gefið þeim sömu gjöf og oss, er vér tókum trú á Drottin Jesúm Krist, hvernig var eg þess þá umkominn að standa í gegn Guði?
En er þeir heyrðu þetta, þögnuðu þeir og vegsömuðu Guð, segjandi: Guð hefir þá einnig gefið heiðingjunum afturhvarf til lífs.
Þeir sem nú höfðu tvístrast vegna þrengingarinnar, sem reis út af Stefáni, fóru alla leið til Fönikíu og Kípur og Antíokkíu og töluðu ekki orðið við neinn mann nema Gyðinga eina.
En nokkrir þeirra voru menn frá Kípur og Kýrene, og er þeir hinir sömu komu til Antíokkíu, töluðu þeir og til Grikkja og boðuðu fagnaðarerindið um Drottin Jesúm.
Og hönd Drottins var með þeim, og mikill fjöldi, sem tók trú, sneri sér til Drottins.
Og fregnin um þá barst til eyrna kirkjunnar, sem var í Jerúsalem, og þeir sendu Barnabas til Antíokkíu.
Þegar hann kom og sá náðina Guðs, gladdist hann, og áminti hann alla um að halda sér við Drottin með eindregnu hjarta;
því að hann var góður maður, fullur af heilögum anda og trú, og allmikill fjöldi bættist drotni.
Og hann fór til Tarsus til að leita Sál uppi, og er hann hafði fundið hann, fór hann með hann til Antíokkíu,
og varð það af, að þeir voru saman heilt ár í kirkjunni og kendu fjölda fólks, og í Antíokkíu voru lærisveinarnir fyrst kallaðir kristnir.
En á þessum dögum komu spámenn frá Jerúsalem niður til Antíokkíu;
gekk einn þeirra fram, Agabus að nafni, og af andanum boðaði hann fyrir, að koma mundi yfir alla heimsbygðina mikil hungursneyð; kom hún fram á dögum Kládíusar.
En lærisveinarnir kváðu svo á, að hver og einn af þeim skyldi senda nokkuð, eftir efnum sínum, til hjálpar bræðrunum, sem bjuggu í Júdeu,
sem þeir og gjörðu, og sendu Barnabas og Sál með það til öldunganna.