Og Sál lét sér vel líka líflát hans. En mikil ofsókn hófst á þeim degi gegn kirkjunni í Jerúsalem, og allir tvístruðust út um bygðir Júdeu og Samaríu, nema postularnir.
En guðhræddir menn greftruðu Stefán og gjörðu kveinan mikla yfir honum.
En Sál eyddi kirkjunni; hann óð inn í hvert hús og dró þaðan bæði karla og konur og seldi í varðhald.
En þeir sem nú tvístraðir voru, fóru víðsvegar og boðuðu orð fagnaðarerindisins.
En Filippus fór norður til borgarinnar í Samaríu og prédikaði þeim Krist.
Og fólkið gaf samhuga gaum orðum Filippusar, er það heyrði þau og sá táknin, sem hann gjörði;
því að margir voru þeir, er höfðu óhreina anda; fóru þeir út af þeim, hrópandi hárri röddu, og margir lama menn og haltir læknuðust.
Og mikill fögnuður varð í þeirri borg.
En maður nokkur, Símon að nafni, var fyrir í borginni, hann var töframaður og vakti undrun Samaríuþjóðarinnar, og þóttist vera eitthvað stórt.
Til hans hnigu allir, smáir sem stórir, segjandi: Þessi maður er kraftur Guðs, er mikill nefnist.
En þeir hnigu að honum, af því að hann hafði í langa tíð vakið undrun þeirra með töfrum.
Nú sem menn trúðu Filippusi, er hann boðaði þeim fagnaðarerindið um guðsríki og nafn Jesú Krists, létu bæði karlar og konur skírast.
En Símon tók líka trú, og er hann var skírður, hélt hann sér stöðugt til Filippusar, og hann undraðist, er hann sá tákn og mikil kraftverk gjörast.
En er postularnir, þeir er í Jerúsalem voru, heyrðu að Samaría hefði tekið við orði Guðs, sendu þeir til þeirra þá Pétur og Jóhannes.
Þeir fóru norður þangað og báðu fyrir þeim, að þeir mættu öðlast heilagan anda;
því að hann hafði alls eigi enn komið yfir neinn þeirra, aðeins voru þeir skírðir til nafns Drottins Jesú.
Síðan lögðu þeir hendur yfir þá, og meðtóku þeir heilagan anda.
En er Símon sá, að heilagur andi veittist fyrir yfirlagning handa postulanna, færði hann þeim fé og sagði:
Gefið mér einnig þetta vald, til þess að hver sá, er eg legg hendur yfir, meðtaki heilagan anda.
En Pétur sagði við hann: Þrífist aldrei silfur þitt, né sjálfur þú, af því að þú hugðist að eignast gjöf Guðs fyrir fé;
hvorki átt þú hlut né arf í orði þessu, því að hjarta þitt er ekki rétt fyrir augum Guðs.
Snú því huga þínum frá þessari ilsku þinni, og bið Drottin, ef þér kynni að fyrirgefast hugsun hjarta þíns;
því að eg sé að þú ert í beiskju-galli og ranglætis- fjötri.
En Símon svaraði og sagði: Biðjið þér fyrir mér til Drottins, að ekkert komi yfir mig af því, sem þér hafið mælt.
Er þeir nú höfðu vitnað og talað orð Drottins, sneru þeir aftur til Jerúsalem, og boðuðu fagnaðarerindið í mörgum þorpum Samverja.
En engill Drottins talaði til Filippusar og sagði: Stattu upp og gakk suður á veginn, sem liggur ofan frá Jerúsalem til Gasa. — Hann liggur um óbygðir. —
Og hann stóð upp og fór. Og sjá, þar var etíópskur maður, hirðmaður og höfðingi hjá Kandake Etíópa-drotningu, sem settur var yfir alla fjárhirslu hennar; hafði hann komið til Jerúsalem til að biðjast fyrir.
Og hann var á heimleið, og sat í vagni sínum, og las Jesaja spámann.
En andinn sagði við Filippus: Gakk að og halt þér að vagni þessum.
Og Filippus skundaði þangað, og heyrði hann vera að lesa Jesaja spámann, og sagði: Hvort skilur þú það sem þú ert að lesa?
En hann sagði: Hvernig ætti eg reyndar að geta það, nema einhver leiðbeindi mér? Og hann bað Filippus stíga upp og setjast hjá sér.
En innihald ritningar þeirrar, er hann las, var þetta: Eins og sauður var hann til slátrunar leiddur, og eins og lambið þegir hjá þeim, er klippir það, eins lýkur hann ekki upp munni sínum.
Í niðurlægingunni endaði dómur hans; hver getur útmálað kynslóð hans, því að líf hans er hrifið burt af jörðunni?
En hirðmaðurinn tók til máls og sagði við Filippus: Eg bið þig, um hvern segir spámaðurinn þetta? um sjálfan sig, eða um einhvern annan?
Og Filippus lauk upp munni sínum, og tók til á ritning þessari, og boðaði honum fagnaðarerindið um Jesúm.
En er þeir fóru áfram veginn, komu þeir að vatni nokkuru, og hirðmaðurinn segir: Sjá, hér er vatn, hvað hamlar mér að skírast?
En Filippus sagði: Ef þú trúir af öllu hjarta, þá er það leyfilegt. Og hann svaraði og sagði: Ég trúi að Jesús Kristur sé sonur Guðs.
Og hann lét vagninn standa við. Og þeir stigu báðir niður í vatnið, Filippus og hirðmaðurinn, og hann skírði hann.
En er þeir stigu upp úr vatninu, hreif andi Drottins Filippus burt, og hirðmaðurinn sá hann alls ekki framar, heldur fór hann leiðar sinnar fagnandi.
En Filippus kom fram í Asdód, og fór hann um og boðaði öllum borgunum fagnaðarerindið, uns hann kom til Sesareu.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.