Og fimti engillinn básúnaði, og eg sá stjörnu, er fallið hafði af himni ofan á jörðina, og henni var fenginn lykillinn að brunni undirdjúpsins.
Og hún lauk upp brunni undirdjúpsins, og reyk lagði upp af brunninum, eins og reyk frá stórum ofni, og sólin myrkvaðist og loftið af reyknum úr brunninum.
Og út úr reyknum komu engisprettur á jörðina, og þeim var veitt vald, á sama hátt og sporðdrekar jarðarinnar hafa vald.
Og sagt var við þær, að eigi skyldu þær granda grasi jarðarinnar, né nokkurum grænum gróðri, né nokkuru tré, engu nema mönnunum, þeim er eigi hafa innsigli Guðs á ennum sér.
Og þeim var svo um boðið, að þær skyldu eigi deyða þá, heldur skyldu þeir kvaldir verða í fimm mánuði; og undan þeim svíður eins og undan sporðdreka, er hann stingur mann.
Og á þeim dögum munu mennirnir dauðans leita, og ekki finna hann, og menn munu æskja sér að deyja, og dauðinn flýr þá.
Og að ásýndum voru engispretturnar svipaðar hestum, búnum til bardaga, og á höfðum þeirra voru eins og kórónur, líkar gulli, og ásjónur þeirra voru sem ásjónur manna.
Og þær höfðu hár sem hár kvenna, og tennur þeirra voru eins og ljónstennur.
Og þær höfðu brynjur eins og járnbrynjur, og vængjaþyturinn frá þeim var eins og vagna-gnýr, er margir hestar bruna fram til bardaga.
Og þær hafa hala, líka sporðdrekum, og brodda. Og í hölum þeirra er vald þeirra til að granda mönnum í fimm mánuði.
Konung hafa þær yfir sér, engil undirdjúpsins; nafn hans er á hebresku Abbadón, og á grísku heitir hann Apollýón.
Veiið hið fyrsta er liðið hjá; sjá, enn koma tvö vei eftir þetta.
Og sétti engillinn básúnaði, og eg heyrði rödd eina frá hornunum á gullaltarinu, sem er frammi fyrir Guði,
er sagði við sétta engilinn, sem hélt á básúnunni: Leys þú englana fjóra, sem bundnir eru við fljótið mikla, Evfrat.
Og englarnir fjórir voru leystir, sem búnir stóðu til stundar og dags og mánaðar og árs, til þess að deyða þriðjung mannanna.
Og talan á herfylkingum riddaraliðsins var tveim sinnum tíu þúsundir tíu þúsunda; heyrði eg tölu þeirra.
Og með þeim hætti sá eg hestana í sýninni og þá sem á þeim sátu, og þeir höfðu eldrauðar, svartbláar og brennisteinsgular brynjur, og höfuð hestanna voru eins og höfuð ljóna, og af munnum þeirra gekk út eldur og reykur og brennisteinn.
Í þessum þremur plágum varð þriðji hluti mannanna deyddur, af eldinum og reyknum og brennisteininum, sem út gekk af munnum þeirra.
Því að vald hestanna er í munni þeirra og í töglum þeirra, því að tögl þeirra eru lík höggormum, eru höfuð á, og með þeim granda þeir.
Og hinir mennirnir, sem ekki voru deyddir í þessum plágum, gjörðu eigi iðrun og létu eigi af verkum handa sinna, til þess að hætta að tilbiðja illu andana og skurðgoðin úr gulli og silfri og úr eiri og úr steini og úr tré, sem hvorki geta séð, né heyrt, né gengið.
Og eigi gjörðu þeir iðrun, og létu af manndrápum sínum, né töfrum sínum, né frillulífi sínu, né þjófnaði sínum.