Og eg sá annan sterkan engil stíga af himni ofan, hjúpaðan skýi, og regnboginn var yfir höfði honum, og ásjóna hans var sem sólin, og fætur hans sem eldstólpar.
Og hann hafði í hendi sér litla bók opna, og hægra fæti stóð hann á hafinu, en vinstra fæti á jörðinni,
og hann kallaði hárri röddu, eins og þegar ljón öskrar, og er hann hafði kallað, töluðu þrumurnar sjö sínum raustum.
Og er þrumurnar sjö höfðu talað, ætlaði eg að fara að rita, og eg heyrði rödd af himni, sem sagði: Innsigla þú það sem þrumurnar sjö töluðu. og rita það ekki.
Og engillinn, sem eg sá standa á hafinu og á jörðinni, hóf upp hægri hönd sína til himins,
og sór við þann, sem lifir um aldir alda, hann sem himininn skóp og það sem í honum er, og jörðina og það sem á henni er, og hafið og það sem í því er, að enginn frestur mundi lengur gefinn verða,
heldur þegar kæmi að rödd sjöunda engilsins, þegar hann færi að básúna, þá fullnaðist leyndardómur Guðs, eins og hann hafði boðað þjónum sínum, spámönnunum, gleðiboðskapinn um.
Og röddina, sem eg heyrði af himni, hana heyrði eg aftur tala við mig, og hún sagði: Far og tak opnu bókina í hendi engilsins, sem stendur á hafinu og á jörðinni.
Og eg fór til engilsins og sagði honum að fá mér litlu bókina, og hann segir við mig: Tak og et hana eins og hún er, og hún mun verða beisk í kviði þínum, en í munni þér mun hún vera sæt sem hunang.
Og eg tók litlu bókina úr hendi engilsins, og át hana upp, og í munni mér var hún sæt sem hunang, og er eg hafði etið hana, fann eg til beiskju í kviði mínum.
Og þeir segja við mig: Enn átt þú að spá um marga lýði og þjóðir og tungur og konunga.