Eftir þetta sá eg annan engil stíga ofan af himninum og hafði hann mikið vald, og jörðin ljómaði af dýrð hans.
Og hann hrópaði með sterkri röddu, segjandi: Fallin er, fallin er Babýlon hin mikla, og orðin að djöfla heimkynni og fangelsi alls konar óhreinna anda, og fangelsi alls konar óhreinna og viðbjóðslegra fugla,
af því að hún hefir byrlað öllum þjóðum af reiðivíni saurlifnaðar síns, og konungar jarðarinnar drýgðu saurlifnað með henni, og kaupmenn jarðarinnar auðguðust af gnóttum munaðar hennar.
Og eg heyrði aðra rödd af himni, sem sagði: Gangið út mitt fólk, út úr henni, svo að þér eigið engan hlut í syndum hennar, og svo að þér hreppið ekki plágur hennar;
því að syndir hennar hlóðust alt upp til himins, og Guð mintist ranglætis hennar.
Gjaldið henni eins og hún hefir goldið, og tvígjaldið henni tvöfalt eftir verkum hennar; byrlið henni tvöfalt í bikarinn, sem hún hefir byrlað.
Svo mjög sem hún ofmetnaðist og lifði í munaði, svo mjög skuluð þér henni baka kvöl og sorg; því að hún segir í sínu hjarta: Eg sit og er drotning, og er eigi ekkja, og fæ alls ekki sorg að sjá.
Fyrir því munu plágur hennar koma á einum degi: dauði og sorg og hungur, og í eldi mun hún verða uppbrend, því að máttugur er Drottinn Guð, sem hana dæmdi.
Og gráta munu og kveina yfir henni konungar jarðarinnar, sem með henni drýgðu saurlifnað og lifðu í munaði, er þeir sjá reykinn af brennu hennar,
er þeir standa langt frá af ótta fyrir kvöl hennar og segja: Vei, vei, borgin hin mikla, Babýlon, borgin volduga, því að á einni stundu kom dómur þinn.
Og kaupmenn jarðarinnar gráta og harma yfir henni, því að enginn kaupir nú framar vörur þeirra,
vörur af gulli og silfri og gimsteinum og perlum, og dýru líni og purpura og silki og skarlati, og alls konar ilmvið, og alls konar áhöld af fílsbeini og alls konar áhöld af hinum dýrasta viði og af eiri og járni og marmara,
og kanelbörk og balsam og ilmjurtir og smyrsl, og reykelsi og vín og olíu og fínt mjöl, og hveiti og eyki og sauði, og hesta og vagna og man og mannasálir.
Og ávöxturinn, sem sála þín girntist, hefir frá þér vikið, og alt hið feita og hið skínandi er þér horfið, og eigi munu menn framar örmul af því finna.
Seljendur þessara hluta, sem auðgast hafa á henni, munu standa álengdar, af ótta fyrir kvöl hennar, grátandi og harmandi, og segja:
Vei, vei, borgin hin mikla, sem klæddist dýru líni og purpura og skarlati, og var gulli roðin og gimsteinum og perlum, því að á einni stundu eyddist allur þessi auður.
Og allir skipstjórar og allir farmenn og hásetar, og allir þeir, sem atvinnu reka á sjónum, stóðu álengdar,
og hrópuðu, er þeir sáu reykinn af brennu hennar, og sögðu: Hvaða borg jafnast við borgina hina miklu?
Og þeir jusu mold yfir höfuð sér, og hrópuðu grátandi og harmandi og sögðu: Vei, vei, borgin hin mikla, sem allir auðguðust á, þeir er skip eiga á sjónum, vegna yfirlætis hennar; því að á einni stundu var hún í eyði lögð.
Fagna yfir henni, þú himinn, og þér heilögu, og þér postular, og þér spámenn, því að Guð hefir rekið réttar yðar á henni.
Og einn sterkur engill tók upp stein, eins og mikinn kvarnarstein, og kastaði í hafið, segjandi: Svo voveiflega mun Babýlon kollvarpast, borgin mikla, svo að engar menjar skulu eftir verða.
Og hörpusláttur og sönglist og pípuhljómur og lúðragangur skal ekki framar heyrast í þér, og engir íþróttamenn, hverrar sem helst iðnar, skulu framar í þér finnast, og kvarnarhljóð skal eigi framar í þér heyrast.
Og lampaljós skal eigi framar í þér lýsa, og raust brúðguma og brúðar skal eigi framar heyrast í þér; því að kaupmenn þínir voru höfðingjar jarðarinnar, af því að allar þjóðir leiddust í villu af töfrum þínum.
Og í henni fanst blóð spámanna og heilagra, og allra þeirra, sem á jörðinni hafa drepnir verið.