Og einn af englunum sjö, sem halda á skálunum sjö, kom og talaði við mig og sagði: Kom hingað, og eg mun sýna þér dóminn yfir skækjunni hinni miklu, sem yfir situr mörgum vötnum,
sem konungar jarðarinnar hafa drýgt saurlifnað með, og þeir, sem á jörðinni búa, hafa orðið druknir af saurlifnaðar-víni hennar.
Og hann leiddi mig burt í anda á eyðimörku, og eg sá konu sitja á skarlatsrauðu dýri, alsettu guðlöstunar-nöfnum, og hafði það sjö höfuð og tíu horn.
Og konan var skrýdd purpura og skarlati, og var búin gulli og gimsteinum og perlum, og hafði í hendi sér gullbikar, fullan viðurstygðar, og var það óhreinleikur saurlifnaðar hennar.
Og nafn var ritað á enni hennar: Leyndardómur: Babýlon hin mikla, móðir hórkvenna og viðurstygða jarðarinnar.
Og eg sá að konan var drukkin af blóði hinna heilögu og af blóði Jesú votta, og eg undraðist stórlega, er eg leit hana.
Og engillinn sagði við mig: Hví furðar þig? Eg mun segja þér leyndardóm konunnar og dýrsins, sem hana ber, þess er hefir höfuðin sjö og hornin tíu:
Dýrið, sem þú sást, var og er ekki, og það mun stíga upp frá undirdjúpinu og ganga til glötunar. Og þeir sem á jörðu búa, þeir, hverra nöfn ekki hafa verið skrifuð í lífsins bók frá grundvöllun veraldar, munu undrast, er þeir sjá dýrið, að það var, og er ekki, og kemur fram.
Hér reynir á skilninginn, sem hefir speki til að bera. Höfuðin sjö eru sjö fjöll, sem konan situr á,
og það eru sjö konungar. Fimm eru fallnir, einn er nú uppi, hinn er enn ekki kominn, og er hann kemur, á hann að vera stutt.
Og dýrið, sem var og er ekki, er einmitt hinn áttundi, og er af þeim sjö, og gengur til glötunar.
Og hornin tíu, sem þú sást, eru tíu konungar, sem enn hafa eigi tekið konungdóm, heldur fá vald sem konungar eina stund ásamt dýrinu.
Þessir hafa allir eitt ráð, og máttinn og vald sitt gefa þeir dýrinu.
Þessir munu heyja stríð við lambið, og lambið mun sigra þá, af því að það er Drottinn drotna og konungur konunga, og þeir sem með því eru, kallaðir og útvaldir og trúir.
Og hann segir við mig: Vötnin, sem þú sást, þar sem skækjan situr, eru lýðir og fólk og þjóðir og tungur.
Og hornin tíu, sem þú sást, og dýrið, munu hata skækjuna og munu gjöra hana einmana og nakta og eta hold hennar og munu brenna hana í eldi,
því að Guð hefir lagt þeim í brjóst að gjöra vilja sinn og vera samráða og gefa ríki þeirra dýrinu, alt til þess er orð Guðs fullnast.
Og konan, sem þú sást, er borgin mikla, sem heldur ríki yfir konungum jarðarinnar.