En er kominn var morgunn, héldu allir æðstu prestarnir og öldungar lýðsins ráðstefnu gegn Jesú, til þess að lífláta hann;
og þeir bundu hann, fóru burt með hann og framseldu hann Pílatusi landshöfðingja.
Þá er Júdas, sem sveik hann, sá að hann var dæmdur sekur, þá iðraðist hann og skilaði æðstu prestunum og öldungunum aftur hinum þrjátíu silfurpeningum, segjandi:
Eg hefi drýgt synd, er eg sveik saklaust blóð. En þeir sögðu: Hvað varðar oss um það? Þú verður sjálfur að sjá fyrir því.
Og hann fleygði silfurpeningunum inn í musterið og hafði sig á braut; og hann fór burt og hengdi sig.
En æðstu prestarnir tóku silfurpeningana og sögðu: Það er eigi leyfilegt að leggja þá í guðskistuna, þar sem þeir eru blóðs verð.
En er þeir höfðu haldið ráðstefnu, keyptu þeir fyrir þá leirkerasmiðs-akurinn til grafreits fyrir útlendinga.
Fyrir því er akur þessi kallaður Blóðakur alt til þessa dags.
Rættist þá það, er talað er fyrir Jeremía spámann, er segir: Og þeir tóku silfurpeningana þrjátíu, verð hins metna, sem þeir mátu af hálfu Ísraels sona;
og þeir gáfu þá fyrir akur leirkerasmiðsins, samkvæmt skipun Drottins til mín.
En Jesús stóð frammi fyrir landshöfðingjanum. Og landshöfðinginn spurði hann og sagði: Ert þú konungur Gyðinganna? En Jesús sagði við hann: Þú segir það.
Og er nú sakir voru á hann bornar af æðstu prestunum og öldungunum, svaraði hann engu.
Þá segir Pílatus við hann: Heyrir þú ekki, hve mjög þeir vitna á móti þér?
Og hann svaraði honum eigi, ekki einu orði hans, svo að landshöfðingjann furðaði mjög.
En á hátíðinni var landshöfðinginn vanur að gefa lýðnum lausan einn bandingja, þann er þeir óskuðu.
En þeir höfðu þá alræmdan bandingja, Barrabas að nafni.
Er þeir nú voru saman komnir, sagði Pílatus við þá: Hvorn æskið þér að eg gefi yður lausan, Barrabas eða Jesúm, sem kallast Kristur?
Því að hann vissi, að þeir höfðu fyrir öfundar sakir framselt hann.
En er hann sat á dómarastólnum, sendi kona hans til hans og lét segja: Eig þú ekkert við þennan réttláta mann; því að margt hefi eg þolað í dag hans vegna í draumi.
En æðstu prestarnir og öldungarnir fengu mannfjöldann til þess að biðja um Barrabas og um að lífláta Jesúm.
En landshöfðinginn svaraði og sagði við þá: Hvorn þessara tveggja viljið þér að eg gefi yður lausan? En þeir sögðu: Barrabas.
Pílatus segir við þá: Hvað á eg þá að gjöra við Jesúm, sem Kristur er kallaður? Þeir segja allir: Hann skal krossfestur!
En hann sagði: Hvað ilt hefir hann þá gjört? En þeir æptu þess ákafar og sögðu; Hann skal krossfestur!
Þegar nú Pílatus sér, að hann kemur engu til leiðar, en að uppnámið varð aðeins meira, tók hann vatn, þvoði hendur sínar í augsýn mannfjöldans og mælti: Sýkn er eg af blóði þessa réttláta manns; þér verðið að sjá fyrir því.
Og alt fólkið svaraði: Komi blóð hans yfir oss og yfir börn vor!
Gaf hann þeim þá Barrabas lausan; en lét húðstrýkja Jesúm og framseldi hann til krossfestingar.
Þá tóku hermenn landshöfðingjans Jesúm til sín inn í höllina, og söfnuðu utan um hann allri hersveitinni.
Og þeir afklæddu hann og lögðu yfir hann skarlatslita kápu;
og þeir fléttuðu kórónu af þyrnum og settu á höfuð honum, og reyrstaf í hægri hönd honum; og þeir féllu á kné frammi fyrir honum, hæddu hann og sögðu: Heill vertu, konungur Gyðinganna!
Og þeir hræktu á hann, tóku reyrstafinn og slógu hann í höfuðið.
Og er þeir höfðu spottað hann, færðu þeir hann úr kápunni, og færðu hann í hans eigin klæði; og þeir fóru burt með hann til krossfestingar.
En er þeir gengu út, hittu þeir mann frá Kýrene, er Símon hét. Þennan mann neyddu þeir til að bera kross hans.
Og er þeir komu til staðar, er Golgota nefnist, það er að segja: hauskúpustaður,
gáfu þeir honum að drekka vín beiskjuborið; og er hann hafði bragðað það, vildi hann eigi drekka.
En er þeir höfðu krossfest hann, skiftu þeir klæðum hans á milli sín og köstuðu hlutum um;
og þeir settust og gættu hans þar.
Og uppi yfir höfði hans settu þeir sakargift hans svo skráða: ÞESSI ER JESÚS, KONUNGUR GYÐINGANNA.
Síðan voru krossfestir með honum ræningjar tveir, annar til hægri og hinn til vinstri handar.
En þeir, sem fram hjá gengu, lastmæltu honum, skóku höfuðin og sögðu:
Þú sem brýtur niður musterið og reisir það á þrem dögum, bjargaðu sjálfum þér! Ef þú ert sonur Guðs, þá stíg niður af krossinum!
Sömuleiðis hæddu og æðstu prestarnir hann ásamt fræðimönnunum og öldungunum og sögðu:
Öðrum bjargaði hann, sjálfum sér getur hann eigi bjargað! Hann er konungur Ísraels! Stígi hann nú niður af krossinum, og vér skulum trúa á hann.
Hann treysti Guði. Hann frelsi hann nú, ef hann hefir mætur á honum; því að hann sagði: Eg er sonur Guðs.
Jafnvel ræningjarnir, sem með honum voru krossfestir, smánuðu hann á sama hátt.
En frá séttu stundu varð myrkur um alt landið alt til níundu stundar.
En um níundu stundu kallaði Jesús hárri röddu: Elí, elí, lama sabaktaní! það er: Guð minn! Guð minn! hví hefir þú yfirgefið mig?
Og er nokkrir þeirra, er þar stóðu, heyrðu það, sögðu þeir: Hann kallar á Elía.
Og jafnskjótt hljóp einn þeirra til og tók njarðarvött, fylli hann ediki og stakk á reyrstaf, og gaf honum að drekka.
En hinir sögðu: Bíðum við, sjáum til, hvort Elía kemur til þess að bjarga honum.
En Jesús kallaði aftur hárri röddu og gaf upp andann.
Og sjá, fortjald musterisins rifnaði sundur í tvent frá ofanverðu og alt niður í gegn, og jörðin skalf og björgin klofnuðu,
og grafirnar opnuðust, og margir líkamir sofnaðra helgra manna risu upp,
og þeir fóru út úr gröfunum eftir upprisu hans og komu inn í hina helgu borg og birtust þar mörgum.
En er hundraðshöfðinginn og þeir, er með honum gættu Jesú, sáu landskjálftann og það sem við bar, urðu þeir felmtsfullir mjög og sögðu: Sannarlega hefir þessi maður verið sonur Guðs.
En þar voru margar konur, er horfðu á álengdar; höfðu þær fylgt Jesú frá Galíleu og þjónað honum.
Meðal þeirra var María Magdalena og María, móðir þeirra Jakobs og Jóse, og móðir þeirra Sebedeussona.
En er kveld var komið, kom maður nokkur auðugur frá Arímaþeu, Jósef að nafni, sem og sjálfur var orðinn lærisveinn Jesú.
Hann fór til Pílatusar og bað um líkama Jesú. Pílatus skipaði þá að fá honum hann.
Og Jósef tók líkið, sveipaði það hreinu línklæði
og lagði það í hina nýju gröf sína, sem hann hafði höggið út í kletti; og hann velti stórum steini fyrir dyr grafarinnar og fór burt.
En María Magdalena var þar og María hin, og sátu þær andspænis gröfinni.
En daginn eftir, sem er næstur á eftir aðfangadeginum, komu æðstu prestarnir og Farísearnir saman hjá Pílatusi
og sögðu: Herra, vér minnumst þess nú, að svikari þessi sagði í lifanda lífi: Eftir þrjá daga rís eg upp.
Bjóð þú því, að grafarinnar verði gætt alt til hins þriðja dags, til þess að eigi komi lærisveinar hans og steli honum, og segi við lýðinn: Hann er upprisinn frá dauðum; og mun þá síðari villan verða verri en hin fyrri.
Pílatus sagði við þá: Hér hafið þér varðmennina, farið, haldið vörð, svo sem þér best hafið vit á.
En þeir fóru burt, innsigluðu steininn og gættu grafarinnar ásamt varðmönnunum.