Þá koma til Jesú frá Jerúsalem Farísear og fræðimenn og segja:
Hví brjóta lærisveinar þínir setningar fyrri tíðar manna? Því að þeir taka ekki handlaugar, er þeir neyta matar.
En hann svaraði og sagði við þá: Hví brjótið þér og boðorð Guðs vegna setninga yðar?
Því að Guð hefir sagt: Heiðra föður þinn og móður, og hver sem formælir föður eða móður, skal dauða deyja.
En þér segið: Hver sem segir við föður eða móður: Það sem þér hefði getað orðið til styrks frá mér, er heitfé, — hann þarf eigi að heiðra föður sinn.
Og þér hafið ónýtt orð Guðs vegna setninga yðar.
Hræsnarar, vel hefir Jesaja spáð um yður, er hann segir:
Lýður þessi heiðrar mig með vörunum, en hjarta þeirra er langt í burtu frá mér;
þeir dýrka mig til einskis, með því að þeir kenna lærdóma, sem eru manna boðorð.
Og hann kallaði til sín mannfjöldann og sagði við þá; Heyrið og skiljið:
Eigi saurgar það manninn, sem inn fer í munninn, — heldur það sem út fer af munninum, það saurgar manninn.
Þá komu til hans lærisveinarnir og mæltu við hann: Veistu, að Farísearnir hneyksluðust, er þeir heyrðu ræðuna?
En hann svaraði og sagði: Sérhver jurt, sem minn himneski faðir hefir eigi gróðursett, mun upprætt verða.
Látið þá eiga sig! Þeir eru blindir leiðtogar; en ef blindur leiðir blindan, falla þeir báðir í gryfju.
En Pétur svaraði og sagði við hann: Útskýr þú fyrir oss líkinguna.
En hann sagði: Eruð jafnvel þér enn þá svo skilningslausir?
Skiljið þér eigi, að alt það sem inn kemur í munninn, fer í magann, og er kastað í saurþróna?
En það er út fer af munninum, kemur frá hjartanu, og það er þetta, sem saurgar manninn.
Því að frá hjartanu koma vondar hugsanir, morð, hórdómur, frillulífi, þjófnaður, ljúgvitni, lastmæli;
þetta er það sem saurgar manninn; en að eta með óþvegnum höndum, saurgar eigi manninn.
Og Jesús gekk þaðan út og fór burt til bygða Týrusar og Sídonar.
Og sjá, kona nokkur kanversk úr þeim héruðum kom, kallaði og sagði: Miskunna þú mér, herra, sonur Davíðs! dóttir mín er þungt haldin af illum anda.
En hann svaraði henni engu orði. Og lærisveinar hans komu til hans, beiddu hann og sögðu: Láttu hana fara, því að hún kallar á eftir oss.
En hann svaraði og sagði: Ekki er eg sendur nema til týndra sauða af húsi Ísraels.
En hún kom, laut honum og mælti: Herra, hjálpa þú mér.
En hann svaraði og sagði: Það er ekki fallegt að taka brauðið barnanna og kasta því fyrir hvolpana.
En hún sagði: Satt er það, herra, en hvolparnir eta þó af molum þeim, er falla af borðum húsbænda þeirra.
Þá svaraði Jesús og sagði við hana: Kona, mikil er trú þín; verði þér sem þú vilt. Og dóttir hennar varð heilbrigð í frá þeirri stundu.
Og Jesús fór þaðan og kom til Galíleuvatnsins, og hann gekk upp á fjallið og settist þar.
Og mikill fjöldi fólks kom til hans, er hafði með sér halta menn og blinda, mállausa, handarvana og marga aðra, og vörpuðu þeim fyrir fætur Jesú, og hann læknaði þá;
svo að mannfjöldinn undraðist, er þeir sáu mállausa tala, handarvana heila og halta ganga um, og blinda alsjáandi; og þeir vegsömuðu Guð Ísraels.
En Jesús kallaði á lærisveina sína og mælti: Eg kenni í brjósti um mannfjöldann, því að þrjá daga hafa þeir nú dvalist hjá mér, og hafa ekkert til matar; en fastandi vil eg ekki láta þá frá mér fara, svo að þeir verði eigi magnþrota á leiðinni.
Og lærisveinarnir mæltu við hann: Hvaðan skyldu oss koma svo mörg brauð hér í óbygð, að vér fáum mettað svo mikinn mannfjölda?
Og Jesús segir við þá: Hve mörg brauð hafið þér? En þeir sögðu: Sjö, og fáeina smáfiska.
Og hann bauð mannfjöldanum að setjast niður á jörðina,
tók brauðin sjö og fiskana, og gjörði þakkir, braut þau og rétti lærisveinunum, en lærisveinarnir mannfjöldanum.
Og allir neyttu og urðu mettir; og þeir tóku upp afganginn af brotnu brauðunum, sjö karfir fullar;
en þeir, er neytt höfðu, voru fjórar þúsundir karlmanna auk kvenna og barna.
Og er hann hafði látið mannfjöldann fara á burt, sté hann á skipið og kom til Magadan-héraða.