Um þessar mundir heyrði Heródes fjórðungsstjóri orðróminn um Jesúm,
og sagði við sveina sína: Þessi maður er Jóhannes skírari; hann er risinn upp frá dauðum, þess vegna eru kraftarnir máttugir í honum.
Því að Heródes hafði tekið Jóhannes höndum og fjötrað og sett hann í fangelsi, vegna Heródíasar, konu Filippusar bróður síns;
því að Jóhannes sagði við hann: Þér leyfist ekki að eiga hana.
Og feginn vildi hann deyða hann, en hann óttaðist lýðinn, því að þeir héldu hann fyrir spámann.
En er afmælisdagur Heródesar kom, dansaði dóttir Heródíasar frammi fyrir þeim og gast Heródesi vel að.
Þess vegna hét hann með eiði að gefa henni hvað sem hún bæði um.
Og eftir áeggjun móður sinnar segir hún: Gef mér hingað höfuð Jóhannesar skírara á fati.
Og konungurinn varð hryggur, en vegna eiða sinna og boðsgestanna bauð hann, að henni skyldi það gefið verða.
Og hann sendi og lét höggva Jóhannes í varðhaldinu,
og var komið með höfuð hans á fati og gefið meynni, en hún færði móður sinni.
Og lærisveinar hans komu og tóku líkið og greftruðu það; og þeir fóru og sögðu Jesú frá.
En er Jesús heyrði það, fór hann á skipi burt þaðan til eyðistaðar afsíðis; og er mannfjöldinn heyrði það, fylgdu þeir eftir honum fótgangandi úr borgunum.
Og er hann steig af skipi, sá hann mikinn mannfjölda, og hann kendi í brjósti um þá, og hann læknaði þá af þeim, er sjúkir voru.
En er kveld var komið, komu lærisveinar hans til hans og mæltu: Staðurinn er óbygður og tíminn þegar liðinn; láttu mannfjöldann fara frá þér, til þess að hann fari burt í þorpin og kaupi sér vistir.
En Jesús sagði við þá: Ekki þurfa þeir að fara burt; gefið þér þeim að eta.
En þeir segja við hann: Vér höfum hér ekki nema fimm brauð og tvo fiska.
En hann sagði: Færið mér það hingað.
Og hann bauð mannfjöldanum að setjast niður í grasið og tók brauðin fimm og fiskana tvo, leit til himins og blessaði, og er hann hafði brotið brauðin, fékk hann lærisveinum sínum þau, en lærisveinarnir mannfjöldanum.
Og allir neyttu og urðu mettir; og þeir tóku upp brotnu brauðin, er af gengu, tólf karfir fullar;
en þeir sem neytt höfðu, voru hér um bil fimm þúsund karlmenn auk kvenna og barna.
Og jafnskjótt þröngvaði hann lærisveinum sínum til að stíga á skipið og fara yfir um á undan sér, á meðan hann kæmi mannfjöldanum frá sér.
Og er hann hafði komið mannfjöldanum frá sér, fór hann einn saman upp á fjallið, til þess að biðjast fyrir; og er kveld var komið, var hann þar einn.
En skipið var þegar komið út á mitt vatnið og lá undir áföllum, því að vindurinn var á móti.
En um fjórðu næturvöku kom hann til þeirra gangandi á vatninu.
Og er lærisveinarnir sáu hann gangandi á vatninu, urðu þeir felmtsfullir og sögðu: Það er vofa; og þeir æptu af ótta.
En jafnskjótt talaði Jesús til þeirra og mælti: Verið hughraustir, það er eg, óttist eigi!
En Pétur svaraði honum og sagði: Herra, ef það ert þú, þá bjóð þú mér að koma til þín á vatninu.
En hann sagði: Kom þú! Og Pétur steig utanborðs og gekk á vatninu, til þess að komast til Jesú.
En er hann sá vindinn, hræddist hann, og er hann tók að sökkva, kallaði hann og mælti: Herra, bjarga þú mér!
En jafnskjótt rétti Jesús út hönd sína, tók í hann og segir við hann: Þú lítiltrúaði, hví efaðist þú?
Og er þeir voru stignir upp í skipið, lægði veðrið;
en þeir sem á skipinu voru, veittu honum lotningu, segjandi: Sannarlega ert þú sonur Guðs.
Og er þeir höfðu farið yfir um, komu þeir að landi í Genesaret.
Og með því að menn á þeim stað þektu hann, sendu þeir boð í alla bygðina umhverfis og færðu til hans alla þá er sjúkir voru;
og þeir báðu hann að mega aðeins snerta faldinn á yfirhöfn hans. Og allir þeir er snertu hann, urðu heilir.