Og er hann kom aftur inn í Kapernaum að nokkurum dögum liðnum, spurðist það að hann væri heima,
og margir komu saman, svo að eigi var lengur rúm fyrir þá, ekki einu sinni fyrir utan dyrnar, og hann talaði til þeirra orðið;
og menn koma og færa til hans lama mann, sem var borinn af fjórum;
og er þeir gátu ekki komist nærri honum fyrir mannfjöldanum, rufu þeir af þakið, þar sem hann var, og er þeir voru komnir inn úr, láta þeir síga niður sængina, sem hinn lami lá í.
Og er Jesús sér trú þeirra, segir hann við lama manninn: Sonur, syndir þínar eru fyrirgefnar.
En þar sátu nokkrir af fræðimönnunum og hugsuðu í hjörtum sínum:
Hví mælir þessi maður svo? Hann guðlastar. Hver getur fyrirgefið syndir, nema einn, það er Guð?
Og þegar varð Jesús þess áskynja í anda sínum, að þeir hugsuðu þannig með sjálfum sér, og segir við þá: Hví hugsið þér slíkt í hjörtum yðar?
Hvort er auðveldara að segja við hinn lama: Syndir þínar eru fyrirgefnar, eða að segja: Statt upp, tak sæng þína og gakk?
En til þess að þér vitið, að mannsins sonur hefir vald á jörðu til að fyrirgefa syndir — segir hann við lama manninn: —
Eg segi þér, statt upp, tak sæng þína og far heim til húss þíns.
Og hann stóð upp, og tók jafnskjótt sængina og gekk út í augsýn allra, svo að allir undruðust og vegsömuðu Guð og sögðu: Aldrei höfum vér slíkt séð.
Og aftur gekk hann út fram með vatninu, og allur mannfjöldinn kom til hans og hann kendi þeim.
Og er hann gekk fram hjá, sá hann Leví Alfeusson sitjandi við tollbúðina, og segir við hann: Fylg mér! og hann stóð upp og fylgdi honum.
Og svo bar við, að hann sat yfir borðum í húsi hans, og margir tollheimtumenn og bersyndugir sátu að borðum með Jesú og lærisveinum hans; því að þeir voru margir, og þeir fylgdu honum;
og er fræðimennirnir meðal Faríseanna sáu, að hann samneytti hinum bersyndugu og tollheimtumönnunum, sögðu þeir við lærisveina hans: Hann etur og drekkur með tollheimtumönnum og bersyndugum.
Og er Jesús heyrði það, segir hann við þá: Ekki þurfa heilbrigðir læknis við, heldur þeir, sem sjúkir eru; eg er eigi kominn að kalla réttláta, heldur synduga.
Og lærisveinar Jóhannesar og Farísearnir föstuðu, og þeir koma og segja við hann: Hví fasta lærisveinar Jóhannesar og lærisveinar Faríseanna, en þínir lærisveinar fasta ekki?
Og Jesús sagði við þá: Hvort mega brúðkaupssveinarnir fasta á meðan brúðguminn er hjá þeim? Svo lengi sem þeir hafa brúðgumann hjá sér, geta þeir ekki fastað;
en koma munu dagar, er brúðguminn verður frá þeim tekinn, og þá munu þeir fasta á þeim degi.
Enginn saumar bót af nýjum dúk á gamalt fat; því að þá nemur bótin af því, hið nýja af hinu gamla, og rifan verður verri.
Og enginn lætur nýtt vín á gamla belgi; því að þá sprengir vínið belgina, og vínið ónýtist og belgirnir; en menn láta nýtt vín á nýja belgi.
Og svo bar við, að hann fór um sáðlönd nokkur á hvíldardegi; og lærisveinar hans tóku að tína öx á leiðinni.
Og Farísearnir sögðu við hann: Sjá, hví gjöra þeir á hvíldardegi það, sem ekki er heimilt?
Og hann sagði við þá: Hafið þér aldrei lesið, hvað Davíð gjörði, er honum lá á, og hann varð sjálfur hungraður og menn hans,
hvernig hann fór inn í Guðs hús, þegar Abíatar var æðsti prestur, og át skoðunarbrauðin, sem enginn má eta nema prestarnir, og gaf einnig mönnum sínum?
Og hann sagði við þá: Hvíldardagurinn varð til mannsins vegna, og eigi maðurinn vegna hvíldardagsins;
svo að mannsins sonur er herra einnig yfir hvíldardeginum.