Og hann tók að tala til þeirra í líkingum: Maður nokkur plantaði víngarð, og hlóð garð um hann og gróf fyrir vínþröng og gjörði turn, og seldi hann á leigu víngarðsmönnum og fór úr landi.
Og á réttum tíma sendi hann þjón sinn til víngarðsmannanna, til að taka við nokkuru af ávöxtum víngarðsins hjá víngarðsmönnunum.
Og þeir tóku hann og börðu og sendu hann burt tómhentan.
Og aftur sendi hann til þeirra annan þjón; og þeir veittu honum höfuðhögg og svívirtu hann.
Og hann sendi annan, og hann drápu þeir, og marga aðra: suma börðu þeir og suma drápu þeir.
Enn átti hann eftir einn, elskaðan son; hann sendi hann síðastan til þeirra, og sagði: Þeir munu bera virðingu fyrir syni mínum.
En þessir víngarðsmenn mæltu sín í milli: Þetta er erfinginn, förum nú til og drepum hann, þá fáum vér arfinn.
Og þeir tóku hann og drápu og köstuðu honum út fyrir víngarðinn.
Hvað mun nú herra víngarðsins gjöra? Hann mun koma og tortíma víngarðsmönnunum og gefa öðrum víngarðinn.
Hvort hafið þér eigi heldur lesið þessa ritningu: Steinninn, er smiðirnir höfnuðu, sá hinn sami er orðinn að hyrningarsteini.
Þetta stafaði frá drotni og er undursamlegt fyrir augum vorum.
Og þeir vildu taka hann höndum, en þeir voru hræddir við alþýðuna, því að þeir skildu, að hann talaði líkinguna til þeirra; og þeir yfirgáfu hann og gengu á burt.
Og þeir senda til hans menn úr flokki Faríseanna og Heródesar-sinna, til þess að þeir skyldu veiða hann í orðum.
Og þeir koma og segja við hann: Meistari, vér vitum að þú ert sannorður og hirðir eigi um neinn, því að eigi fer þú að mannvirðingum, heldur kennir þú Guðs veg í sannleika; hvort leyfist að gjalda keisaranum skatt, eða ekki? Eigum vér að gjalda, eða ekki gjalda?
En hann sá undirhyggju þeirra og sagði við þá: Hví freistið þér mín? Færið mér denar, að eg sjái hann.
En þeir færðu honum hann. Og hann segir við þá: Hvers mynd og yfirskrift er þetta? En þeir sögðu við hann: Keisarans.
En Jesús sagði við þá: Gjaldið keisaranum það sem keisarans er, og Guði það sem Guðs er. Og þá furðaði stórlega á honum.
Og Saddúkear koma til hans, þeir er segja, að upprisa sé ekki til. Og þeir spurðu hann, segjandi:
Meistari, Móse reit oss það boð: Ef bróðir einhvers deyr og lætur eftir sig konu og lætur eigi eftir sig barn, þá gangi bróðir hans að eiga konu hans, og geti bróður sínum afkvæmi.
Nú voru sjö bræður, og hinn fyrsti tók sér konu, og er hann dó, lét hann eigi eftir afkvæmi.
Og annar bróðirinn gekk að eiga konuna; og hann dó og lét eigi eftir sig afkvæmi; og hinn þriðji sömuleiðis;
og þeir sjö létu eigi eftir sig afkvæmi; síðast allra dó einnig konan.
Kona hvers þeirra verður hún nú í upprisunni, því að þeir sjö áttu hana fyrir konu?
Jesús sagði við þá: Er það ekki af því sem þér villist, að þér hvorki þekkið ritningarnar né mátt Guðs?
Því að þegar menn rísa upp frá dauðum, munu þeir hvorki kvænast né giftast, heldur eru þeir eins og englar á himnum.
En að því er snertir hina dauðu, að þeir rísa upp, hvort hafið þér ekki lesið í bók Móse, þar sem talað er um þyrnirunninn, hvernig Guð talaði til hans og sagði: Eg er Guð Abrahams og Guð Ísaks og Guð Jakobs.
Ekki er hann Guð dauðra, heldur lifenda; þér villist stórlega.
Og einn af fræðimönnunum kom og heyrði á orðaskifti þeirra, og er honum skildist, að hann hafði svarað þeim vel, spurði hann hann: Hvert boðorð er fyrst allra?
Jesús svaraði: Fyrst er þetta: Heyr, Ísrael! Drottinn, Guð vor, Drottinn er einn.
Og þú skalt elska Drottin, Guð þinn, af öllu hjarta þínu og af allri sálu þinni og af öllum huga þínum og af öllum mætti þínum.
Annað er þetta: Þú skalt elska náunga þinn eins og sjálfan þig. Ekkert annað boðorð er þessum meira.
Og fræðimaðurinn sagði við hann: Sannlega sagðist þér vel, meistari, að hann er einn, og enginn er annar en hann.
Og að elska hann af öllu hjarta og af öllum skilningi og af öllum mætti, og að elska náungann eins og sjálfan sig, er meira en allar brennifórnir og sláturfórnir.
Og er Jesús sá, að hann svaraði viturlega, sagði hann við hann: Þú ert ekki fjarri guðsríkinu. Og enginn þorði framar að spyrja hann.
Og Jesús tók til máls og sagði, er hann var að kenna í helgidóminum: Hvernig geta fræðimennirnir sagt, að Kristur sé sonur Davíðs?
Sjálfur Davíð sagði af heilögum anda: Drottinn sagði við minn Drottin: Set þig mér til hægri handar, þangað til eg gjöri óvini þína að skör fóta þinna.
Sjálfur Davíð kallar hann Drottin; og hvernig er hann þá sonur hans? Og hinn mikli mannfjöldi hlýddi fúslega á hann.
Og í kenningu sinni sagði hann: Varið yður á fræðimönnunum, sem vilja ganga í dragkyrtlum og vilja láta heilsa sér á torgunum
og kjósa sér efstu sætin í samkundunum og helstu sætin í veislunum,
þeir er eta upp heimili ekknanna og flytja langar bænir að yfirskini; þeir munu og fá því þyngri dóm.
Og hann settist niður gagnvart fjárhirslunni og horfði á mannfjöldann leggja peninga í fjárhirsluna; og margir auðmenn lögðu mikið.
Og ekkja nokkur fátæk kom og lagði tvo smápeninga, sem er einn eyrir.
Og hann kallaði til sín lærisveina sína og sagði við þá: Sannlega segi eg yður, þessi fátæka ekkja lagði meira en allir þeir, er lögðu í fjárhirsluna;
því að þeir lögðu allir af nægtum sínum, en hún lagði af skorti sínum alt það sem hún átti, alla björg sína.