Og er þeir nálgast Jerúsalem og koma til Betfage og Betaníu við Olíufjallið, sendir hann tvo af lærisveinum sínum og segir við þá:
Farið þið í þorpið, sem gegnt ykkur er, og jafnskjótt er þið komið inn í það, munuð þið finna fola bundinn, sem enginn maður enn hefir komið á bak; leysið hann og komið með hann.
Og ef einhver segir við ykkur: Hvers vegna gjörið þið þetta? þá segið: Herrann þarf hans við, og hann sendir hann strax aftur hingað.
Og þeir fóru og fundu fola bundinn fyrir dyrum úti á strætinu og þeir leysa hann.
Og nokkrir af þeim, er þar stóðu, sögðu við þá: Hvers vegna leysið þið folann?
En þeir sögðu við þá eins og Jesús hafði sagt, og þeir létu þá fara.
Og þeir færa Jesú folann, og þeir leggja klæði sín yfir hann, og hann settist á bak.
Og margir breiddu yfirhafnir sínar á veginn, aðrir strá, er þeir skáru af ökrunum.
Og þeir, sem fóru á undan, og þeir, sem fylgdu á eftir, kölluðu: Hósanna! blessaður sé sá, sem kemur í nafni Drottins!
Blessað sé hið komandi konungsríki föður vors Davíðs! Hósanna í hæstum hæðum!
Og hann fór inn í Jerúsalem, inn í musterið, og er hann hafði litið yfir alt, fór hann með þeim tólf út til Betaníu, af því að kveld var komið.
Og morguninn eftir, er þeir voru farnir út úr Betaníu, kendi hann hungurs.
Og hann sá álengdar laufgað fíkjutré; fór hann þangað, ef hann kynni að finna eitthvað á því; og er hann kom að því, fann hann ekkert annað en lauf, því að ekki var fíknatíð.
Og hann tók til máls og sagði við það: Enginn eti ávöxt af þér framar að eilífu! Og lærisveinar hans heyrðu þetta.
Og þeir koma til Jerúsalem, og hann gekk inn í helgidóminn og tók til að reka út þá, sem seldu, og þá, sem keyptu í helgidóminum, og hratt um borðum víxlaranna og stólum dúfnasalanna.
Og eigi leyfði hann, að nokkur bæri ker um helgidóminn.
Og hann kendi og sagði við þá: Er ekki ritað: Hús mitt á að nefnast bænahús fyrir allar þjóðir? En þér hafið gjört það að ræningjabæli.
Og æðstu prestarnir og fræðimennirnir heyrðu það og velktu fyrir sér, hvernig þeir gætu ráðið hann af dögum, því að þeim stóð ótti af honum, því að allur mannfjöldinn undraðist kenningu hans.
Og á kveldin fór hann út úr borginni.
Og er þeir gengu fram hjá um morguninn, sáu þeir að fíkjutréð var visnað frá rótum.
Þá mintist Pétur þess og segir við hann: Rabbí, líttu á! fíkjutréð, sem þú formæltir, er visnað.
Og Jesús svaraði og segir við þá: Trúið á Guð.
Sannlega segi eg yður, hver sem segir við fjall þetta: Lyftist þú upp og steypist þú í hafið! og efar ekki í hjarta sínu, heldur trúir að svo fari sem hann mælir, honum mun verða að því.
Fyrir því segi eg yður: Hvers sem þér biðjið og beiðist, þá trúið að þér hafið öðlast það, og þér munuð fá það.
Og er þér standið og biðjist fyrir, þá fyrirgefið, ef yður þykir nokkuð við einhvern, til þess að faðir yðar á himnum einnig fyrirgefi yður misgjörðir yðar.
En ef þér fyrirgefið ekki, mun faðir yðar, sá sem er á himnum, ekki heldur fyrirgefa yður syndir yðar.
Og þeir koma aftur til Jerúsalem, og er hann var á gangi í musterinu, koma til hans æðstu prestarnir, fræðimennirnir og öldungarnir.
Og þeir sögðu við hann: Með hvaða valdi gjörir þú þetta? Eða hver hefir gefið þér þetta vald, að þú gjörir þetta?
En Jesús sagði við þá: Eg vil leggja fyrir yður eina spurningu, og svarið mér, og þá mun eg segja yður, með hvaða valdi eg gjöri þetta.
Var skírn Jóhannesar frá himnum, eða frá mönnum? Svarið mér!
Og þeir hugleiddu þetta með sér og sögðu: Ef vér segjum: frá himnum, mun hann segja: Hví trúðuð þér honum þá ekki?
En ættum vér að segja: frá mönnum? -— það þorðu þeir ekki fyrir lýðnum, því að allir héldu Jóhannes sannlega fyrir spámann.
Og þeir svöruðu Jesú og segja: Vér vitum það ekki. Og Jesús segir við þá: Þá segi eg yður ekki heldur, með hvaða valdi eg gjöri þetta.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.