Og þeir stóðu upp, allur hópurinn, og færðu hann til Pílatusar.
Og þeir tóku að ákæra hann, segjandi: Vér höfum komist að raun um, að þessi maður leiðir þjóð vora afvega og bannar að gjalda keisaranum skatt, og segist sjálfur vera Kristur konungur.
Og Pílatus spurði hann og sagði: Ertu konungur Gyðinga? En hann svaraði honum og sagði: Þú segir það.
Og Pílatus sagði við æðstu prestana og fólkið: Eg finn enga sök hjá þessum manni.
En þeir urðu því ákafari og sögðu: Hann æsir upp lýðinn, með því að hann kennir um alla Júdeu, alt frá Galíleu, þar sem hann byrjaði, og hingað.
En er Pílatus heyrði það, spurði hann, hvort maðurinn væri Galílei.
Og er hann varð þess vís, að hann var úr umdæmi Heródesar, sendi hann hann til Heródesar, sem þessa daga var einnig í Jerúsalem.
En er Heródes sá Jesúm, varð hann næsta glaður, því að lengi hafði hann langað til að sjá hann, þar eð hann hafði heyrt um hann; og hann gjörði sér von um, að sjá eitthvert tákn gjört af honum.
Og hann spurði hann með mörgum orðum, en hann svaraði honum engu.
En æðstu prestarnir og fræðimennirnir stóðu hjá og ákærðu hann harðlega.
En Heródes, ásamt hermönnum sínum, óvirti hann og spottaði, og lagði um hann ljómandi klæði og sendi hann aftur til Pílatusar.
Og þennan dag urðu þeir Pílatus og Heródes vinir sín á milli, því að áður hafði verið fjandskapur með þeim.
Nú kallaði Pílatus saman æðstu prestana og höfðingjana og fólkið
og sagði við þá: Þér hafið fært mér þennan mann, svo sem þann, er leiddi lýðinn afvega; og sjá, eg hefi í viðurvist yðar yfirheyrt hann og enga sök fundið hjá manni þessum í því, er þér ákærið hann fyrir.
Ekki heldur Heródes, því að hann sendi hann aftur til vor. Og sjá, ekkert er það af honum drýgt, sem dauða sé vert.
Ætla eg því að refsa honum og láta hann lausan.
En honum bar að gefa þeim einn lausan á hátíðinni.
En þeir kölluðu upp allir í einu hljóði og sögðu: Burt með þennan mann, en gef oss Barrabas lausan!
en hann var maður, sem varpað hafði verið í fangelsi fyrir upphlaup nokkurt, er orðið hafði í borginni, og manndráp.
Og Pílatus talaði aftur til þeirra, því að hann vildi láta Jesúm lausan.
En þeir æptu og sögðu: Krossfestu, krossfestu hann!
Og í þriðja sinn sagði hann við þá: Hvað ilt hefir þá þessi maður aðhafst? Eg hefi enga dauðasök fundið hjá honum; eg ætla því að refsa honum og láta hann lausan.
En þeir sóttu á með ópi miklu og beiddu um, að hann yrði krossfestur; og hróp þeirra tóku yfir.
Og Pílatus lagði þann úrskurð á, að beiðni þeirra skyldi verða fullnægt.
Og hann gaf lausan manninn, sem fyrir upphlaup og manndráp hafði verið settur í fangelsi, þann er þeir báðu um, en Jesúm framseldi hann vilja þeirra.
Og er þeir leiddu hann út, tóku þeir Símon nokkurn frá Kýrene, sem kom utan af landsbygð, og lögðu krossinn á hann, til þess að hann bæri hann eftir Jesú.
En honum fylgdi mikill fjöldi af fólkinu og af konum, sem hörmuðu og grétu yfir honum.
En Jesús sneri sér til þeirra og mælti: Jerúsalemdætur, grátið ekki yfir mér, en grátið yfir sjálfum yður og yfir börnum yðar.
Því að sjá, þeir dagar munu koma, að menn munu segja: Sælar eru óbyrjur og þau móðurlíf, er ekki hafa barn alið, og þau brjóst, er ekki hafa gefið að sjúga.
Þá munu menn taka að segja við fjöllin: Hrynjið yfir oss! og við hálsana: Hyljið oss!
Því að ef menn gjöra þetta við hið græna tréð, hvernig mun þá fara fyrir hinu visna?
Með honum voru og færðir til lífláts tveir menn aðrir, og voru það illvirkjar.
Og er þeir komu til þess staðar, sem kallaður er Hauskúpa, krossfestu þeir hann þar og illvirkjana, annan til hægri handar, en hinn til vinstri.
En Jesús sagði: Faðir, fyrirgef þeim, því að þeir vita ekki hvað þeir gjöra. Og þeir skiftu klæðum hans milli sín og köstuðu hlutum um.
Og fólkið stóð og horfði á; en höfðingjarnir gjörðu og gys að honum og sögðu: Öðrum bjargaði hann; bjargi hann nú sjálfum sér, ef hann er hinn smurði Guðs, hinn útvaldi.
Sömuleiðis hæddu hann hermennirnir, komu og báru honum edik og sögðu:
Ef þú ert konungur Gyðinganna, þá bjargaðu sjálfum þér.
Yfirskrift var og yfir honum: ÞESSI ER KONUNGUR GYÐINGANNA.
En annar af illvirkjunum, sem upp voru hengdir, lastmælti honum og sagði: Ert þú ekki Kristur? Bjargaðu sjálfum þér og okkur.
En hinn svaraði, ávítaði hann og sagði: Hræðist þú ekki einu sinni Guð, þar sem þú ert þó undir sama dómi?
Og við erum það með réttu, því að við fáum makleg gjöld fyrir það, sem við höfum gjört, en þessi hefir ekkert rangt aðhafst.
Og hann sagði: Jesú, minst þú mín, þegar þú kemur í ríki þínu!
Og hann sagði við hann: Sannlega segi eg þér: í dag skaltu vera með mér í Paradís.
Og nú var hér um bil sétta stund, og myrkur kom yfir alt landið alt til níundu stundar,
við það að sólin misti birtu sinnar. Og fortjald musterisins rifnaði sundur í miðju.
Og Jesús kallaði hárri raustu og sagði: Faðir, í þínar hendur fel eg anda minn! Og er hann hafði þetta mælt, gaf hann upp andann.
Og er hundraðshöfðinginn sá það, er við bar, vegsamaði hann Guð og sagði: Sannlega var þessi maður réttlátur.
Og er alt fólkið, sem komið hafði saman til að sjá þetta, sá það, er gjörðist, barði það sér á brjóst og sneri aftur.
En allir þeir, sem honum voru kunnugir, og konur þær, er honum höfðu fylgt úr Galíleu, stóðu langt frá og sáu þetta.
Og sjá, maður er nefndur Jósef; hann var ráðherra, góður maður og réttvís,
og hafði hann ekki samþykt ráð og athafnir þeirra; hann var frá Arímaþeu, borg Gyðinga, og vænti guðsríkisins.
Þessi maður gekk til Pílatusar og bað hann um líkama Jesú.
Og hann tók hann ofan, sveipaði hann í línklæði og lagði hann í gröf, högna út í stein, sem enginn hafði áður legið í.
Og það var aðfangadagur, og hvíldardagurinn fór í hönd.
Og konur þær, er komið höfðu með Jesú úr Galíleu, fylgdu eftir og sáu gröfina og hvernig líkami hans var lagður.
Og þær sneru aftur og bjuggu út ilmjurtir og smyrsl.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.