En hátíð ósýrðu brauðanna nálgaðist, sú er nefnist páskar.
Og æðstu prestarnir og fræðimennirnir velktu fyrir sér, hvernig þeir gætu ráðið hann af dögum, því að þeir voru hræddir við lýðinn.
En Satan fór í Júdas, er kallaður var Ískaríot, er var einn í tölu þeirra tólf.
Og hann fór og kom að máli við æðstu prestana og varðforingjana um það, hvernig hann ætti að framselja þeim hann.
Og þeir urðu glaðir og ákváðu að gefa honum fé.
Og hann gekk að því og leitaði færis til að framselja þeim hann, án þess að uppþot yrði.
En dagur ósýrðu brauðanna kom, þá er slátra átti páskalambinu.
Og hann sendi Pétur og Jóhannes og sagði: Farið þið og búið fyrir oss páskamáltíðina, til þess að vér getum matast.
En þeir sögðu við hann: Hvar vilt þú að við búum hana?
En hann sagði við þá: Sjá, þegar þið komið inn í borgina, mun ykkur mæta maður, sem ber vatnskrús; fylgið honum til þess húss, er hann fer inn í,
og segið við húsráðandann: Meistarinn segir við þig: Hvar er herbergið, þar sem eg megi neyta páskalambsins með lærisveinum mínum?
Og hann mun sýna ykkur loftsal mikinn, búinn hægindum; gjörið þar fyrirbúnað.
Og þeir fóru og hittu fyrir alt eins og hann hafði sagt þeim, og efndu til páskamáltíðarinnar.
Og er stundin var komin, gekk hann undir borð og postularnir með honum.
Og hann sagði við þá: Hjartanlega hefi eg þráð að neyta þessarar páskamáltíðar með yður áður en eg líð;
því að eg segi yður: Eg mun ekki neyta hennar, uns hún fullkomnast í guðsríki.
Og hann tók bikar, gjörði þakkir og mælti: Takið þetta og skiftið því á meðal yðar;
því að eg segi yður, að eg mun ekki upp frá þessu drekka af ávexti vínviðarins, uns guðsríki kemur.
Og hann tók brauð, gjörði þakkir, braut það og gaf þeim og sagði: Þetta er líkami minn, sem fyrir yður er gefinn; gjörið þetta í mína minningu.
Og á sama hátt tók hann eftir kvöldmáltíðina bikarinn og mælti: Þessi bikar er hinn nýi sáttmáli í mínu blóði, sem fyrir yður er úthelt.
En sjá, hönd þess, er mig svíkur, er á borðinu með mér.
Því að mannsins sonur fer að sönnu héðan, eftir því sem ákveðið er, en vei þeim manni, sem því veldur, að hann verður framseldur.
Og þeir tóku að spyrjast á, hver þeirra það mundi vera, er þetta mundi gjöra.
En það hófst líka deila meðal þeirra um það, hver þeirra væri talinn mestur.
Og hann sagði við þá: Konungar þjóðanna drotna yfir þeim, og þeir, sem láta þær kenna á valdi sínu, eru nefndir velgjörðamenn.
En eigi skuluð þér svo vera, heldur verði sá, sem mestur er yðar á meðal, eins og hinn yngsti, og foringinn eins og sá er þjónar.
Því að hvor er meiri, sá sem situr til borðs, eða sá sem þjónar? Er það ekki sá, sem situr til borðs? En eg er meðal yðar eins og sá, er þjónar.
En þér eruð þeir, sem stöðugir hafið verið með mér í freistingum mínum.
Og eg fæ yður ríki í hendur, eins og faðir minn hefir fengið mér,
til þess að þér getið etið og drukkið við borð mitt í ríki mínu; og þér skuluð sitja í hásætum og dæma hinar tólf ættkvíslir Ísraels.
Símon, Símon, sjá, Satan krafðist yðar, til að sælda yður eins og hveiti;
en eg hefi beðið fyrir þér, til þess að trú þín þrjóti ekki, og styrk þú bræður þína, þegar þú síðar ert snúinn við.
En hann sagði við hann: Herra, með þér er eg reiðubúinn að fara bæði í fangelsi og dauða.
Og hann mælti: Eg segi þér, Pétur: haninn mun ekki gala í dag, fyr en þú hefir þrisvar neitað því, að þú þekkir mig.
Og hann sagði við þá: Þegar eg sendi yður út án pyngju, mals og skóa, brast yður þá nokkuð? Og þeir sögðu: Nei, ekkert.
Og hann sagði við þá: En nú skal sá, sem hefir pyngju, taka hana með sér, sömuleiðis einnig mal, og sá, sem ekki hefir sverð, skal selja yfirhöfn sína og kaupa það.
Því eg segi yður, að þetta, sem ritað er, hlýtur að rætast á mér: og með lögbrotsmönnum var hann talinn, því að það, er mig snertir, uppfyllist.
En þeir sögðu: Herra, sjá, hér eru tvö sverð. Og hann sagði við þá: Það er nóg.
Og hann gekk út og fór eftir venju sinni til Olíufjallsins, og lærisveinarnir fylgdust og með honum.
Og þegar hann var kominn á staðinn, sagði hann við þá: Biðjið, að þér fallið ekki í freistingu.
Og hann fór frá þeim hér um bil steinsnar og féll á kné og baðst fyrir, segjandi:
Faðir, ef þú vilt, þá tak þennan bikar frá mér! En verði þó ekki minn, heldur þinn vilji!
Og honum birtist engill af himni, sem styrkti hann.
Og er hann var í dauðans angist, baðst hann enn ákafar fyrir; en sveiti hans varð eins og blóðdropar, er féllu á jörðina.
Og er hann stóð upp frá bæninni og kom til lærisveinanna, fann hann þá sofandi af hrygð.
Og hann sagði við þá: Hví sofið þér? Rísið upp og biðjið, til þess að þér fallið ekki í freistingu.
Meðan hann enn var að tala, sjá, þá kom flokkur manna, og sá sem Júdas hét, einn af þeim tólf, gekk á undan þeim. Og hann gekk að Jesú til að kyssa hann.
En Jesús sagði við hann: Júdas, svíkur þú mannsins son með kossi?
En er þeir, er hjá honum voru, sáu hvað verða mundi, sögðu þeir: Herra, eigum vér að slá með sverði?
Og einn af þeim hjó til þjóns æðsta prestsins og sneið af honum hægra eyrað.
En Jesús svaraði og sagði: Látið hér við staðar nema. Og hann snart eyrað og læknaði hann.
Og Jesús sagði við æðstu prestana og varðforingja helgidómsins og öldungana, sem komnir voru á móti honum: Lögðuð þér af stað eins og móti ræningja með sverðum og bareflum?
Þegar eg daglega var hjá yður í helgidóminum, þá réttuð þér ekki út hendur gegn mér, en þetta er yðar tími og vald myrkursins.
Og þeir handtóku hann og fóru burt með hann, og þeir fóru með hann inn í hús æðsta prestsins; en Pétur fór á eftir álengdar.
Og er þeir höfðu kveikt eld í miðjum hallargarðinum og sest við hann, settist Pétur meðal þeirra.
En þerna nokkur sá hann sitja við eldsbirtuna og starði á hann og mælti: Þessi maður var líka með honum.
En hann neitaði og sagði: Kona, eg þekki hann ekki.
Litlu síðar sá annar hann og sagði: Þú ert og einn af þeim. En Pétur sagði: Maður, eg er það ekki.
Og að liðinni hér um bil einni stundu fullyrti og annar maður þetta og sagði: Í sannleika var þessi maður einnig með honum, því að hann er og Galíleumaður.
En Pétur mælti: Eg skil ekki, maður, hvað þú segir. Og í sama bili, áður en hann hafði slept orðinu, gól haninn.
Og Drottinn sneri sér við og leit til Péturs, og Pétur mintist orðs Drottins, er hann mælti við hann: Áður en haninn galar í dag, muntu þrisvar afneita mér.
Og hann gekk út fyrir og grét sáran.
En þeir menn, sem héldu honum, hæddu hann og börðu hann.
Og þeir byrgðu fyrir augu hans og spurðu hann og sögðu: Spá þú, hver er það, sem sló þig?
Og margt annað sögðu þeir við hann lastmælandi.
Og er dagur rann, kom öldungaráð lýðsins saman, bæði æðstu prestar og fræðimenn, og færðu hann á ráðsamkomu sína,
og sögðu: Ef þú ert Kristur, þá seg oss það. En hann sagði við þá: Þótt eg segi yður það, þá munuð þér ekki trúa;
og ef eg spyr yður, þá svarið þér ekki.
En upp frá þessu mun mannsins sonur sitja til hægri handar Guðs kraftar.
Og þeir sögðu allir: Ert þú þá sonur Guðs? Og hann sagði við þá: Þér segið það, því að eg er það.
En þeir sögðu: Hvað þurfum vér nú framar vitnis við, því að sjálfir höfum vér heyrt það af munni hans?