Og hvíldardaginn héldu þær kyrru fyrir, samkvæmt boðorðinu. En í birtingu hinn fyrsta dag vikunnar komu þær til grafarinnar með ilmjurtirnar, er þær höfðu út búið.
Og þær fundu steininn veltan frá gröfinni.
Og er þær gengu inn, fundu þær ekki líkama Drottins Jesú.
Og svo bar við, er þær skildu ekkert í þessu, sjá, þá stóðu tveir menn hjá þeim í skínandi klæðum.
Og er þær urðu mjög hræddar og hneigðu andlit sín til jarðar, sögðu þeir við þær: Hví leitið þér hins lifanda meðal hinna dauðu?
Hann er ekki hér, heldur er hann upprisinn; minnist þess, hvernig hann talaði við yður, meðan hann enn var í Galíleu, og sagði,
að mannsins sonur ætti að verða framseldur í hendur syndugra manna og verða krossfestur og upprísa á þriðja degi.
Og þær mintust orða hans,
og sneru aftur frá gröfinni og kunngjörðu alt þetta þeim ellefu og öllum hinum.
En það voru þær María Magdalena og Jóhanna og María, móðir Jakobs; og hinar með þeim sögðu postulunum þetta.
Og orð þessi voru í augum þeirra eins og hégómi, og þeir trúðu konunum ekki.
En Pétur stóð upp og hljóp til grafarinnar, og er hann gægðist inn, sá hann líkblæjurnar einar; og hann fór heim, undrandi yfir því sem við hafði borið.
Og sjá, þennan sama dag voru tveir af þeim á ferð til þorps nokkurs, sem er hér um bil sextíu skeiðrúm frá Jerúsalem, að nafni Emmaus,
og voru þeir að tala sín í milli um alt þetta, er við hafði borið.
Og svo bar við, er þeir voru að tala saman og ræða um þetta, að sjálfur Jesús nálgaðist þá og slóst í ferð með þeim.
En augu þeirra voru haldin, svo að þeir þektu hann ekki.
Og hann sagði við þá: Hvaða samræður eru þetta, sem þið hafið ykkar á milli á leið ykkar? Og þeir námu staðar, daprir í bragði.
Og annar þeirra, að nafni Kleófas, svaraði og sagði við hann: Ert þú eini aðkomumaðurinn í Jerúsalem og veist ekki það, sem gjörst hefir í henni á þessum dögum?
Og hann sagði við þá: Hvað þá? En þeir sögðu við hann: Það um Jesúm frá Nazaret, sem var spámaður, máttugur í verki og orði fyrir Guði og öllum lýðnum;
hvernig æðstu prestarnir og höfðingjar vorir framseldu hann til dauðadóms og krossfestu hann.
En vér vonuðum, að hann væri sá, er frelsa mundi Ísrael; já, og auk alls þessa er í dag þriðji dagurinn síðan þetta bar við.
Enn fremur hafa og konur nokkrar úr vorum flokki, er árla voru við gröfina, gjört oss forviða;
þær fundu ekki líkamann, og komu og sögðu, að þær hefðu jafnvel séð engla í sýn, sem hefðu sagt hann lifa.
Og nokkrir af þeim, sem með oss voru, fóru til grafarinnar og fundu alt eins og konurnar höfðu sagt, en hann sáu þeir ekki.
Og hann sagði við þá: Ó, þér heimskir og í hjartanu tregir til að trúa öllu því, sem spámennirnir hafa talað!
Átti ekki Kristur að líða þetta og ganga inn í dýrð sína?
Og hann byrjaði á Móse og á öllum spámönnunum, og útlagði fyrir þeim í öllum ritningunum það, er hljóðaði um hann.
Og þeir nálguðust nú þorpið, sem þeir ætluðu til, og hann lét sem hann ætlaði að fara lengra.
Og þeir lögðu fast að honum og sögðu: Vertu hjá oss, því að kvelda tekur og liðið er á daginn. Og hann fór inn, til að vera hjá þeim.
Og svo bar við, er hann sat til borðs með þeim, að hann tók brauðið, blessaði og braut það og fékk þeim.
Þá opnuðust augu þeirra, og þeir þektu hann, og þá varð hann þeim ósýnilegur.
Og þeir sögðu hvor við annan: Brann ekki hjartað í okkur, meðan hann talaði við okkur á veginum og lauk upp fyrir okkur ritningunum?
Og þeir stóðu samstundis upp og fóru aftur til Jerúsalem og fundu þá ellefu samansafnaða og þá, sem með þeim voru, sem sögðu:
Sannarlega er Drottinn upprisinn og hefir birst Símoni.
Og hinir sögðu frá því, sem við hafði borið á veginum, og hvernig þeir hefðu þekt hann í því er brauðið var brotið.
En þegar þeir voru að tala um þetta, stóð hann sjálfur meðal þeirra og segir við þá: Friður sé með yður!
En þeir urðu skelfdir og hræddir og hugðust sjá anda.
Og hann sagði við þá: Hví eruð þér óttaslegnir? og hvers vegna vakna efasemdir í hjarta yðar?
Lítið á hendur mínar og fætur, að það er eg sjálfur. Þreifið á mér og lítið á; því að andi hefir ekki hold og bein, eins og þér sjáið mig hafa.
Og er hann hafði þetta mælt, sýndi hann þeim hendur sínar og fætur.
En er þeir enn þá trúðu ekki fyrir fögnuði og voru fullir undrunar, sagði hann við þá: Hafið þér hér nokkuð til matar?
Og þeir lögðu fyrir hann stykki af steiktum fiski.
Og hann tók það og neytti þess frammi fyrir þeim.
En hann sagði við þá: Þetta eru þau orð mín, sem eg talaði við yður, meðan eg enn var með yður, að rætast ætti alt það, sem ritað er í lögmáli Móse og spámönnunum og sálmunum um mig.
Síðan lauk hann upp hugskoti þeirra, til þess að þeir skildu ritningarnar,
og sagði við þá: Svo er skrifað, að Kristur mundi líða og upp rísa frá dauðum á þriðja degi,
og að boðað skyldi verða í nafni hans öllum þjóðum iðrun og syndafyrirgefning, sem byrja skyldi í Jerúsalem.
Þér eruð vottar þessara hluta.
Og sjá, eg sendi fyrirheit föður míns yfir yður; en þér skuluð vera kyrrir í borginni, uns þér íklæðist krafti frá hæðum.
Og hann fór með þá út í nánd við Betaníu, og hann hóf upp hendur sínar og blessaði þá.
Og svo bar við, meðan hann var að blessa þá, að hann skildist frá þeim og varð upp numinn til himins.
Og þeir tilbáðu hann og sneru aftur til Jerúsalem með miklum fögnuði.
Og þeir voru stöðugt í helgidóminum og lofuðu Guð. þeirra