Og svo bar við einhvern daginn, er hann var að kenna lýðnum í helgidóminum og boða fagnaðarerindið, að æðstu prestarnir og fræðimennirnir ásamt öldungunum gengu að honum.
Og þeir töluðu til hans og sögðu: Seg þú oss, með hvaða valdi gjörir þú þetta, eða hver hefir gefið þér þetta vald?
En hann svaraði og sagði við þá: Eg vil og leggja spurningu fyrir yður. Segið mér:
Var skírn Jóhannesar frá himnum eða frá mönnum?
En þeir hugleiddu þetta með sér og sögðu: Ef vér segjum: frá himnum, mun hann segja: Hví trúðuð þér honum þá ekki?
En ef vér segjum: frá mönnum, mun allur lýðurinn grýta oss; því að hann er sannfærður um að Jóhannes sé spámaður.
Og þeir svöruðu, að þeir vissu eigi hvaðan hún væri.
Og Jesús sagði við þá: Þá segi eg yður ekki heldur, með hvaða valdi eg gjöri þetta.
En hann tók til að segja lýðnum dæmisögu þessa: Maður nokkur plantaði víngarð og seldi hann á leigu víngarðsmönnum og fór úr landi til langdvala.
Og á réttum tíma sendi hann þjón til víngarðsmannanna, til þess að þeir fengju honum nokkuð af ávexti víngarðsins; en víngarðsmennirnir börðu hann og sendu hann burt tómhentan.
Og aftur sendi hann annan þjón, en þeir börðu hann einnig og svívirtu og sendu hann burt tómhentan.
Og enn sendi hann hinn þriðja, en þeir veittu honum einnig áverka og köstuðu honum út.
En herra víngarðsins sagði: Hvað á eg að gjöra? Eg ætla að senda son minn hinn elskaða; þeir munu þó bera virðingu fyrir honum.
En er víngarðsmennirnir sáu hann, báru þeir ráð sín saman og sögðu: Þetta er erfinginn; drepum hann, til þess að vér fáum arfinn.
Og þeir köstuðu honum út fyrir víngarðinn og drápu hann. Hvað mun nú herra víngarðsins gjöra við þá?
Hann mun koma og tortíma víngarðsmönnum þessum og gefa öðrum víngarðinn. En er þeir heyrðu þetta, sögðu þeir: Verði það aldrei.
En hann leit til þeirra og mælti: Hvað er þá þetta, sem ritað er: Steinninn, sem smiðirnir höfnuðu, sá hinn sami er orðinn að hyrningarsteini?
Hver sem fellur á þennan stein, mun sundurmolast, en þann, sem hann fellur yfir, mun hann sundur merja.
Og fræðimennirnir og æðstu prestarnir vildur leggja hendur á hann á þeirri stundu, en þeir voru hræddir við lýðinn, því að þeir skildu, að hann talaði dæmisögu þessa til þeirra.
Og þeir höfðu gætur á honum og sendu út njósnarmenn, er láta skyldu sem væru þeir réttlátir, til þess að þeir gætu haft á orðum hans og selt hann í hendur yfirvaldinu og á vald landstjórans.
Og þeir spurðu hann og mæltu: Vér vitum, meistari, að þú segir og kennir svo sem rétt er og gjörir þér engan mannamun, heldur kennir þú í sannleika Guðs veg.
Leifist oss að gjalda keisaranum skatt, eða ekki?
En hann merkti flærð þeirra og sagði við þá:
Sýnið mér denar. Hvers mynd og yfirskrift hefir hann? En þeir sögðu: Keisarans.
Og hann sagði við þá: Gjaldið þá keisaranum það sem keisarans er og Guði það sem Guðs er.
Og þeir gátu ekki haft neitt á orðum hans í viðurvist lýðsins, og þeir undruðust svar hans og þögðu.
Og nokkrir af Saddúkeum, sem segja, að eigi sé til upprisa, komu til hans og spurðu hann og sögðu:
Meistari, Móse reit oss það boð, að ef kvæntur bróðir einhvers deyr, og hann er barnlaus, þá gangi bróðir hans að eiga konu hans og geti bróður sínum afkvæmi.
Nú voru sjö bræður; hinn fyrsti tók sér konu og dó barnlaus;
og hinn annar
og hinn þriðji gengu að eiga hana; og sömuleiðis einnig þeir sjö; þeir létu engin börn eftir sig og dóu.
Síðast dó og konan.
Kona hvers þeirra verður hún nú í upprisunni, því að þeir sjö áttu hana fyrir konu?
Og Jesús sagði við þá: Börn þessarar aldar kvænast og giftast;
en þeir, sem álítast verðir að fá hlutdeild í hinni öldinni og upprisunni frá dauðum, kvænast hvorki né giftast;
því að þeir geta alls ekki framar dáið, þar eð þeir eru englum líkir og þeir eru Guðs börn, þar sem þeir eru synir upprisunnar.
En að dauðir upprísi, það hefir jafnvel Móse sýnt, þar sem talað er um þyrnirunninn, er hann kallar Drottin Guð Abrahams og Guð Ísaks og Guð Jakobs.
En ekki er hann Guð dauðra, heldur lifenda, því að honum lifa allir.
En nokkrir af fræðimönnunum svöruðu og sögðu: Meistari, vel mæltir þú.
Því að þeir dirfðust ekki framar að spyrja hann nokkurs.
En hann sagði við þá: Hvernig geta menn sagt, að Kristur sé sonur Davíðs?
Því að sjálfur Davíð segir í sálmabókinni: Drottinn sagði við minn Drottin: Set þig mér til hægri handar,
þangað til eg gjöri óvini þína að skör fóta þinna.
Davíð kallar hann þá Drottin, og hvernig er hann þá sonur hans?
En í áheyrn alls lýðsins sagði hann við lærisveina sína:
Varið yður á fræðimönnunum, sem vilja ganga í dragkyrtlum og hafa mætur á að láta heilsa sér á torgum og á efstu sætunum í samkundunum og helstu sætunum í veislunum,
þeir er eta upp heimili ekknanna og flytja langar bænir að yfirskini. Þeir munu fá þyngri dóm.