Og hann fór inn í Jeríkó og gekk í gegnum hana.
Og sjá, þar var maður nokkur, er Zakkeus hét, og hann var yfirtollheimtumaður og auðugur.
Og hann leitaðist við að sjá Jesúm, hver hann væri, og hann gat það ekki fyrir mannfjöldanum, því að hann var lítill vexti.
Og hann hljóp fram fyrir og steig upp í mórberjatré, til þess að hann gæti séð hann, því að leið hans lá þar fram hjá.
Og er Jesús kom þangað, leit hann upp og sagði við hann: Zakkeus, flýt þér ofan, því að í dag ber mér að dvelja í húsi þínu.
Og hann flýtti sér ofan og tók á móti honum glaður.
Og er þeir sáu þetta, mögluðu þeir allir og sögðu: Hann er farinn inn, til að gista hjá bersyndugum manni.
En Zakkeus gekk fram og sagði við Drottin: Sjá, herra, helming eigna minna gef eg fátækum, og hafi eg haft nokkuð af nokkurum, gef eg ferfalt aftur.
Og Jesús sagði við hann: Í dag hefir heill hlotnast húsi þessu, þar eð einnig þessi maður er Abrahams sonur.
Því að mannsins sonur er kominn til að leita að hinu týnda og frelsa það.
En er þeir hlýddu á þetta, bætti hann við og sagði dæmisögu, því að hann var í nánd við Jerúsalem, og þeir ætluðu, að guðsríki mundi nú þegar birtast.
Hann sagði þá: Maður nokkur göfugur að ætt ferðaðist í fjarlægt land, til þess að taka við konungdómi og koma síðan aftur.
Og hann kallaði til sín tíu þjóna, seldi þeim í hendur tíu mínur og sagði við þá: Verslið með þetta, þangað til eg kem.
En landar hans hötuðu hann og sendu erindreka á eftir honum og sögðu: Vér viljum ekki að þessi maður sé konungur yfir oss.
Og svo bar við, er hann var kominn aftur og hafði tekið við konungdómnum, að hann bauð að kalla til sín þjóna þá, er hann hafði selt silfrið í hendur, til þess að hann fengi að vita, hvað þeir hefðu grætt.
Kom þá hinn fyrsti og sagði: Herra, mína þín hefir ávaxtast um tíu mínur.
Og hann sagði við hann: Gott, þú góði þjónn, af því að þú varst trúr í mjög litlu, þá skaltu hafa yfirráð yfir tíu borgum.
Og hinn annar kom og sagði: Mína þín, herra, hefir gefið af sér fimm mínur.
Og hann sagði sömuleiðis við hann: Þú skalt og ráða yfir fimm borgum.
Og enn annar kom og sagði: Herra, sjá, hér er mína þín, sem eg hefi haft geymda í sveitadúki;
því að eg óttaðist þig, þar eð þú ert maður strangur; þú tekur það, sem þú ekki niður lagðir, og upp sker það, sem þú ekki sáðir.
Hann segir við hann: Eftir þínum eigin orðum dæmi eg þig, þú illi þjónn; þú vissir að eg er maður strangur, sem tek það, sem eg hefi ekki niður lagt, og upp sker það, sem eg ekki hefi sáð.
Og hvers vegna lést þú þá ekki fé mitt í banka, og þá hefði eg getað fengið það með vöxtum, er eg kom heim.
Og hann sagði við þá, er viðstaddir voru: Takið mínuna frá honum og fáið hana þeim, sem hefir tíu mínurnar.
Og þeir sögðu við hann: Herra, hann hefir tíu mínur.
Eg segi yður, að sérhverjum sem hefir, mun verða gefið, en frá þeim sem ekki hefir, mun jafnvel það, sem hann hefir, tekið verða.
En þessa óvini mína, sem ekki vildu að eg yrði konungur yfir sér, færið þá hingað og höggvið þá fyrir augum mér.
Og er hann hafði þetta sagt, hélt hann áfram og fór upp til Jerúsalem.
Og svo bar við, er hann nálgaðist Betfage og Betaníu hjá Olíufjallinu, sem svo er nefnt, að hann sendi tvo af lærisveinunum og mælti:
Farið þið í þorpið þar yfir frá, og er þið komið þangað, munuð þið finna fola bundinn, sem enginn hefir nokkurn tíma komið á bak; leysið hann og komið með hann.
Og ef einhver spyr ykkur: Hvers vegna leysið þið hann? þá segið á þessa leið: Herrann þarf hans við.
Þeir fóru, sem sendir voru, og fundu eins og hann hafði sagt þeim.
En er þeir leystu folann, sögðu eigendur hans við þá: Hvers vegna leysið þið folann?
Þeir mæltu: Herrann þarf hans við, og færðu hann til Jesú.
Síðan köstuðu þeir klæðum sínum yfir folann og settu Jesúm á bak.
En er hann var kominn á stað, breiddu menn yfirhafnir sínar á veginn.
En er hann nú nálgaðist og kom þangað sem farið er ofan af Olíufjallinu, tók allur flokkur lærisveina hans að lofa Guð, fagnandi með hárri raustu, fyrir öll þau kraftaverk, er þeir höfðu séð, og mæltu:
Blessaður sé konungurinn, sem kemur í nafni Drottins. Friður á himni og dýrð í upphæðum!
Og nokkrir af Faríseunum í flokknum sögðu við hann: Meistari, hasta þú á lærisveina þína.
En hann svaraði og sagði: Eg segi yður, að ef þessir þegðu, mundu steinarnir hrópa.
Og er hann kom nær og sá borgina, grét hann yfir henni og mælti:
Ef einnig þú hefðir á þessum degi vitað það sem til friðar heyrir! en nú er það hulið fyrir augum þínum.
Því að þeir dagar munu koma yfir þig, að óvinir þínir munu gjöra hervirki um þig og setjast um þig og þröngva þér á alla vegu;
og þeir munu leggja þig að velli og börn þín, sem í þér eru, og ekki skilja eftir stein yfir steini í þér, vegna þess að þú þektir ekki tíma vitjunar þinnar.
Og hann gekk inn í helgidóminn, og tók að reka út þá, er voru að selja,
og sagði við þá: Ritað er: Og hús mitt á að vera bænahús, en þér hafið gjört það að ræningjabæli.
Og daglega var hann að kenna í helgidóminum, en æðstu prestarnir og fræðimennirnir og hinir helstu menn þjóðarinnar leituðust við að ráða hann af dögum.
Og þeir gátu eigi séð, hvað þeir gætu gjört, því að allur lýðurinn hélt sér fast að honum og hlýddi á hann.