Og er þeir voru farnir, gekk Júdít inn í bænahús sitt, klæddist hærusekk, lét ösku á höfuð sér og féll fram á ásjónu sína frammi fyrir Drottni og hrópaði til Drottins og sagði:
„Drottinn, Guð Símeons föður míns, sem gafst honum sverð til að fullnægja hefnd á útlendingum, sem saurgað höfðu með óhreinleik sínum og afhjúpað meyna til skammar;
og sem gafst konur þeirra að herfangi og dætur þeirra í ánauð og alt herfang þeirra til skiptingar meðal þjóna þinna, sem brunnu í þínum eldmóði — veit mér lið, eg bið þig, Drottinn Guð, mér, ekkjunni.
Því að þú hefur gjört hina fornu hluti og hugsað eitt af öðru, og það sem þú hefur ætlað, hefur fram komið.
Því að allir vegir þínir eru búnir, og í forsjón þinni hefur þú sett dóma þína.
Lít nú á herbúðir Assýringa, eins og þér þóknaðist að líta á herbúðir Egypta, þegar þeir eltu vopnaðir þjóna þína og treystu á vagna sína og á riddara sína og á fjölda hermanna.
En þú leist yfir herbúðir þeirra, og myrkrið þjakaði þá.
Djúpið hélt fótum þeirra, og vötnin huldu þá.
Svo verði og um þessa, Drottinn, sem treysta á fjölda sinn og á vagna sína og á spjót sín og á skjöldu sína og á örvar sínar og hrósa sér af lensum sínum
og vita eigi, að þú ert Guð vor, sem eyðir styrjöldum frá upphafi, og Drottinn er nafn þitt.
Hef upp armlegg þinn eins og í öndverðu og mol mátt þeirra með mætti þínum. Lát mátt þeirra falla í reiði þeirra, sem heita sjálfum sér að vanhelga helgidóm þinn og saurga bústað nafns þíns og höggva niður með sverði sínu horn altaris þíns.
Lát það fram koma, Drottinn, að dramb hans verði afhöggvið með hans eigin sverði.
Lát hann veiðast í net sinna eigin augna vegna mín, og slá þú hann með yndisþokka orða vara minna.
Gef mér staðfestu í huga mínum, að eg megi fyrirlíta hann, og hugprýði, að eg megi steypa honum.
Því að þetta mun verða dýrlegur minnisvarði nafni þínu, þegar hann fellur fyrir hendi konu.
Því að máttur þinn, Drottinn, er eigi í fjölda, né er þóknun þín í styrk hesta, og aldrei frá upphafi hafa hinir dramblátu verið þér þóknanlegir, heldur hefur bæn hinna auðmjúku og hógværu ávallt þóknast þér.
Guð himnanna, skapari vatnanna og Drottinn allrar sköpunar, heyr mig, aumt hræ, sem ber fram bæn til þín og treystir á miskunn þína.
Minnstu, Drottinn, sáttmála þíns, og legg þú orð í munn mér og styrk ásetninginn í hjarta mínu, að hús þitt megi standa í heilagleik þínum,
og allar þjóðir megi viðurkenna, að þú ert Guð og enginn annar er auk þín.“