Nú bar svo við, að Júdít ekkja heyrði þessi orð; hún var dóttir Merarí, sonar Ídox, sonar Jósefs, sonar Ossíasar, sonar Elaí, sonar Jamnors, sonar Gídeons, sonar Rafaíms, sonar Akítobs, sonar Melkíasar, sonar Enans, sonar Natanías, sonar Salatíels, sonar Símeons, sonar Rúbens.
Og maður hennar var Manasse, sem dó um byggskurðartímann.
Því að hann stóð yfir þeim, sem bundu kornbindin á akrinum, og hitinn kom yfir höfuð honum, og hann dó í Betúlíu, sinni eigin borg, og var þar greftraður hjá feðrum sínum.
Og Júdít, ekkja hans, hafði nú verið ekkja í þrjú ár og sex mánuði.
Og hún gjörði sér sérstakt herbergi í efri hluta húss síns, og þar dvaldist hún innilokuð með þernum sínum.
Og hún bar hærusekk um lendar sínar og fastaði alla ævidaga sína, nema á hvíldardögum og tunglkomudögum og hátíðum húss Ísraels.
Og hún var frábærlega fögur, og maður hennar hafði látið henni eftir mikil auðæfi og mjög marga þjóna og miklar eignir í nautahjörðum og sauðahjörðum.
Og hún var mjög fræg meðal allra, því að hún óttaðist Drottin mjög, og eigi var neinn sá, er mælti ilt orð um hana.
Er hún því heyrði, að Ossías hefði heitið að gefa upp borgina eftir hinn fimmta dag, sendi hún eftir öldungunum Kabrí og Karmí.
Og þeir komu til hennar, og hún sagði við þá: „Hvaða orð er þetta, sem Ossías hefur samþykkt, að gefa Assýringum borgina upp, ef engin hjálp kemur oss innan fimm daga?
Og hverjir eruð þér, sem freistið Drottins?
Þetta er eigi orð, sem miskunn megi draga niður, heldur öllu fremur það, sem vekur reiði og kveikir heift.
Þér hafið sett miskunn Drottins tímamark og ákvarðað honum dag eftir yðar geðþótta.
En sakir þess að Drottinn er langlyndur, skulum vér iðrast einmitt þessa og með mörgum tárum biðja hann fyrirgefningar.
Því að Guð mun eigi hóta eins og maður, né æsast til reiði eins og mannsins sonur.
Og því skulum vér lægja sálir vorar frammi fyrir honum og halda áfram í auðmjúkum anda í þjónustu hans.
Biðjum Drottin með tárum, að hann sýni oss miskunn sína eftir vilja sínum, svo að eins og hjarta vort er hrellt af drambi þeirra, svo megum vér og hrósa oss í lægingu vorri.
Því að vér höfum eigi fylgt syndum feðra vorra, sem yfirgáfu Guð sinn og tilbáðu framandi guði.
Fyrir þann glæp voru þeir gefnir upp óvinum sínum, sverði og ráni og skömm; en vér þekkjum engan annan Guð en hann.
Bíðum auðmjúklega huggunar hans, og Drottinn, Guð vor, mun krefja blóðs vors af þrengingum óvina vorra, og hann mun lægja allar þjóðir, sem rísa gegn oss, og leiða þær til smánar.
Og nú, bræður, þar sem þér eruð öldungar meðal lýðs Guðs og sál þeirra hvílir á yður, huggið hjörtu þeirra með ræðu yðar, að þeir megi minnast þess, hvernig feður vorir voru freistaðir, að þeir yrðu reyndir, hvort þeir tilbæðu Guð sinn í sannleika.
Þeir verða að minnast þess, hvernig Abraham faðir vor var freistaður og varð, reyndur með mörgum þrengingum, vinur Guðs.
Svo Ísak, svo Jakob, svo Móse og allir, sem Guði hafa þóknast, gengu gegnum margar þrengingar og héldust trúfastir.
En þeir, sem eigi tóku við raununum með ótta Drottins, heldur létu í ljós óþolinmæði sína og háðung möglunar sinnar gegn Drottni,
voru eyddir af eyðandanum og fórust af höggormum.
Hvað oss snertir, þá skulum vér því eigi hefna vor fyrir það, sem vér þolum,
heldur skulum vér telja einmitt þessar refsingar minni en syndir vorar verðskulda og trúa, að þessar svipur Drottins, sem vér erum agaðir með eins og þjónar, hafi orðið oss til bóta en eigi til eyðingar.“
Og Ossías og öldungarnir sögðu við hana: „Alt, sem þú hefur mælt, er satt, og ekkert er í orðum þínum, sem finna megi að.
Bið því nú fyrir oss, því að þú ert heilög kona og óttast Guð.“
Og Júdít sagði við þá: „Eins og þér vitið, að það, sem eg hef mátt mæla, er frá Guði,
svo skuluð þér reyna, hvort það, sem eg ætla að gjöra, sé frá Guði, og biðja, að Guð styrki ráðagerð mína.
Þér skuluð standa við hliðið í nótt, og eg mun ganga út með þernu minni; og biðjið þér, að Drottinn líti niður til lýðs síns Ísraels á fimm dögum, eins og þér hafið sagt.
En eg óska þess, að þér rannsakið eigi, hvað eg er að gjöra, og að ekkert annað sé aðhafst, þar til eg ber yður orð, en að biðja fyrir mér til Drottins, Guðs vors.“
Og Ossías, höfðingi Júda, sagði við hana: „Far þú í friði, og Drottinn sé með þér til að hefna á óvinum vorum.“ Og þeir sneru aftur og fóru burt.