En Holófernes bauð her sínum daginn eftir að fara upp gegn Betúlíu.
Nú voru í liði hans hundrað og tuttugu þúsund fótgönguliðar og tuttugu og tvö þúsund riddarar, auk útbúnaðar þeirra manna, sem herteknir höfðu verið og fluttir burt af öllu ungmenni héraðanna og borganna.
Allir þessir bjuggu sig saman til að berjast gegn Ísraelsmönnum, og þeir komu eftir fjallshlíðinni upp á tindinn, sem veit að Dótaín, frá þeim stað, sem Behlma heitir, alt til Kelmon, sem er gegnt Esdrelon.
En er Ísraelsmenn sáu fjölda þeirra, féllu þeir fram á jörðina, létu ösku á höfuð sér og báðu einum huga, að Guð Ísraels sýndi lýð sínum miskunn sína.
Og þeir tóku hervopn sín og skipuðu sér á þá staði, sem þröngur stígur liggur beint um milli fjallanna, og þeir gættu þeirra dag og nótt.
Nú fór Holófernes um kring og fann, að lindirnar, sem veittu þeim vatn, runnu um vatnsstokk fyrir utan borgina að sunnanverðu, og hann bauð að höggva sundur vatnsstokk þeirra.
Þó voru uppsprettur eigi langt frá múrunum, sem þeir sáust á laun ausa vatni úr, til að hressa sig lítið eitt fremur en að drekka sig sadda.
En Ammonssynir og Móabssynir komu til Holófernesar og sögðu: „Ísraelsmenn treysta hvorki á spjót sín né á örvar sínar, heldur eru fjöllin vörn þeirra og hinar bröttu hlíðar og hamrar gæta þeirra.
Fyrir því, til þess að þú megir sigra þá án þess að leggja til orustu, set verði við uppspretturnar, að þeir megi eigi ausa vatni úr þeim, og þú munt eyða þeim án sverðs; eða að minnsta kosti munu þeir, uppgefnir, gefa upp borg sína, sem þeir hyggja óvinnandi, af því að hún stendur í fjöllunum.“
Og þessi orð þóknuðust Holófernesi og foringjum hans, og hann setti hundrað menn við hverja uppsprettu alt um kring.
Og er þeir höfðu haldið þennan vörð í fulla tuttugu daga, þraut brunnarnir og vatnsforðinn hjá öllum íbúum Betúlíu, svo að eigi var innan borgar nóg til að seðja þá, eigi einn dag, því að vatni var daglega úthlutað lýðnum eftir máli.
Þá söfnuðust allir menn og konur, ungir menn og börn, saman til Ossíasar, allir í einu hljóði,
og sögðu: „Guð dæmi milli vor og þín, því að þú hefur illa gjört við oss, að þú vildir eigi tala friðsamlega við Assýringa; og fyrir þá sök hefur Guð selt oss í hendur þeirra.
Og því er enginn til að hjálpa oss, meðan vér erum lagðir að velli fyrir augum þeirra í þorsta og hörmulegri eyðing.
Og safnið nú saman öllum, sem í borginni eru, að vér megum af sjálfsdáðum gefa oss alla upp í hendur manna Holófernesar.
Því að betra er, að vér lifum sem hertekin og blessum Drottin, en að vér deyjum og verðum öllu holdi að háði, eftir að vér höfum séð konur vorar og ungbörn deyja fyrir augum vorum.
Vér köllum í dag himin og jörð til vitnis og Guð feðra vorra, sem hefnir á oss eftir syndum vorum, og særum yður að selja nú borgina í hendur hers Holófernesar, svo að endir vor verði skjótur fyrir sverðseggjum, sem lengist við þurrk þorstans.“
Og er þeir höfðu mælt þetta, varð mikill grátur og harmakvein hjá öllum í samkomunni, og í margar stundir hrópuðu þeir einum rómi til Guðs og sögðu:
„Vér höfum syndgað ásamt feðrum vorum, vér höfum ranglega breytt, vér höfum misgjört.
Miskunna þú oss, því að þú ert góður; eða refsa misgjörðum vorum með því að aga oss sjálfur, og sel eigi þá, sem á þig treysta, þjóð, sem eigi þekkir þig,
að þeir segi eigi meðal heiðingjanna: ‚Hvar er Guð þeirra?‘“
Og er þeir voru orðnir þreyttir af þessum hrópum og uppgefnir af þessum gráti og þögnuðu,
þá reis Ossías upp alvotur af tárum og sagði: „Verið hughraustir, bræður mínir, og bíðum þessa fimm daga eftir miskunn frá Drottni.
Því að vera má, að hann stöðvi reiði sína og gefi sínu eigin nafni dýrð.
En ef eftir fimm daga kemur engin hjálp, þá munum vér gjöra það, sem þér hafið mælt.“