Og svo bar við, er þeir höfðu hætt að tala, að Holófernes, sem var í ofsareiði, sagði við Akíor:
„Af því að þú hefur spáð fyrir oss og sagt, að þjóð Ísraels sé varin af Guði sínum — til þess að sýna þér, að enginn Guð er til nema Nabúkódónósor:
Þegar vér drepum þá alla sem einn mann, þá skalt þú og deyja með þeim fyrir sverði Assýringa, og allur Ísrael skal farast með þér.
Og þú skalt komast að raun um, að Nabúkódónósor er herra alls heimsins; og þá skal sverð hermanna minna ganga í gegnum síður þínar, og þú skalt lagður verða og falla meðal hinna særðu af Ísrael, og þú skalt eigi framar anda, þar til þú ert eyddur með þeim.
En ef þú hyggur spádóm þinn sannan, þá lát eigi ásjónu þína falla, og lát fölvann, sem á andliti þínu er, hverfa frá þér, ef þú hyggur, að þessi orð mín geti eigi framgengt orðið.
Og til þess að þú megir vita, að þú munt reyna þetta ásamt þeim, sjá, frá þessari stundu skalt þú tengdur vera lýð þeirra, að þegar þeir taka þá refsingu, sem þeir eiga skilið af sverði mínu, þá megir þú falla undir hina sömu hefnd.“
Þá bauð Holófernes þjónum sínum að taka Akíor og leiða hann til Betúlíu og selja hann í hendur Ísraelsmanna.
Og þjónar Holófernesar tóku hann og fóru um sléttlendið; en er þeir nálguðust fjöllin, komu slöngvumennirnir út á móti þeim.
Þá viku þeir af veginum við fjallshlíðina og bundu Akíor við tré á höndum og fótum og létu hann svo eftir bundinn með reipum og sneru aftur til herra síns.
Og Ísraelsmenn komu ofan frá Betúlíu og gengu til hans, leystu hann og fluttu hann til Betúlíu og settu hann mitt á meðal lýðsins og spurðu hann, hvað valdið hefði, að Assýringar hefðu skilið hann eftir bundinn.
Á þeim dögum voru þeir höfðingjar þar, Ossías sonur Míka af ættkvísl Símeons, og Karmí, sem og var kallaður Gótóníel.
Og Akíor sagði frammi fyrir öldungunum og í áheyrn alls lýðsins alt það, sem hann hafði mælt, er Holófernes spurði hann, og hvernig menn Holófernesar hefðu viljað drepa hann fyrir þetta orð,
og hvernig Holófernes sjálfur hefði í reiði boðið að selja hann af þessari sök í hendur Ísraelsmönnum, til þess að þegar hann hefði sigrað Ísraelsmenn, þá mætti hann bjóða, að Akíor sjálfur yrði líflátinn með ýmsum kvölum fyrir að hafa sagt: „Guð himinsins er verndari þeirra.“
Og er Akíor hafði kunngjört alt þetta, féll allur lýðurinn fram á ásjónur sínar og tilbað Drottin, og allir saman, harmandi og grátandi, úthelltu bænum sínum einum huga til Drottins
og sögðu: „Drottinn, Guð himins og jarðar, sjá dramb þeirra og lít á lægingu vora og gef gaum að ásjónu heilagra þinna, og sýn, að þú yfirgefur eigi þá, sem á þig treysta, og að þú lægir þá, sem á sjálfa sig treysta og hrósa sér af eigin styrk.“
Og er gráti þeirra var lokið og bæn lýðsins, sem þeir héldu áfram allan daginn, var á enda, hugguðu þeir Akíor
og sögðu: „Guð feðra vorra, hvers mátt þú hefur kunngjört, mun launa þér svo, að þú munt öllu heldur sjá eyðingu þeirra.
Og þegar Drottinn, Guð vor, gefur þjónum sínum þetta frelsi, þá sé Guð og með þér mitt á meðal vor, svo að þú megir, eins og þér líkar, búa með oss ásamt öllu þínu.“
Þá tók Ossías hann heim til sín, eftir að samkomunni var slitið, og gjörði honum mikla kvöldmáltíð.
Og öllum öldungunum var boðið, og þeir hresstu sig saman, er föstu þeirra var lokið.
Og síðan var allur lýðurinn saman kallaður, og þeir báðu alla nóttina inni í helgidóminum og óskuðu hjálpar af Guði Ísraels.