Og Holófernesi, hershöfðingja hers Assýringa, var sagt, að Ísraelsmenn byggju sig til viðnáms og hefðu lokað fjallvegunum.
Og hann fylltist ofsalegri reiði og heift og kallaði á alla höfðingja Móabs og foringja Ammons
og sagði við þá: „Segið mér, hvaða þjóð er þetta, sem situr um fjöllin, eða hverjar eru borgir þeirra og af hvaða tagi og hversu stórar; og hver er máttur þeirra eða hver er fjöldi þeirra, eða hver er konungur yfir her þeirra?
Og hví hafa þeir, öllum öðrum fremur, sem búa í austri, fyrirlitið oss og eigi gengið út til móts við oss, að þeir mættu taka á móti oss með friði?“
Þá svaraði Akíor, höfðingi allra Ammonssona, og sagði: „Ef þú vilt virða þess, herra minn, að hlýða á, mun eg segja sannleikann frammi fyrir þér um þessa þjóð, sem býr í fjöllunum, og ekkert falsyrði mun úr munni mínum koma.
Þessi þjóð er af kyni Kaldea.
Þeir bjuggu fyrst í Mesópótamíu, af því að þeir vildu eigi fylgja guðum feðra sinna, sem voru í landi Kaldea.
Fyrir því yfirgáfu þeir siði feðra sinna, sem voru í tilbeiðslu margra guða,
og tilbáðu einn Guð himinsins, sem og bauð þeim að fara þaðan og búa í Karan. Og er hungur var yfir öllu landinu, fóru þeir ofan til Egyptalands, og þar fjölgaði þeim svo á fjögur hundruð árum, að eigi varð tölu á her þeirra komið.
Og er konungur Egyptalands kúgaði þá og gjörði þá að þrælum til að strita í leir og tigulsteina við byggingu borga sinna, hrópuðu þeir til Drottins síns, og hann laust alt Egyptaland ýmsum plágum.
Og er Egyptar höfðu rekið þá burt frá sér og plágan var af þeim liðin og þeir hugðu að taka þá aftur og færa þá aftur í ánauð sína,
þá opnaði Guð himinsins hafið fyrir þeim á flótta þeirra, svo að vötnin stóðu föst sem múrveggur báðum megin, og þeir gengu um botn hafsins og fóru yfir það þurrum fótum.
Og er ótölulegur her Egypta elti þá á þeim stað, þá huldust þeir svo af vötnunum, að eigi var einn eftir til að segja eftirkomendunum frá því, sem gjörst hafði.
Og eftir að þeir komu upp úr Rauðahafinu, dvöldust þeir í eyðimörkum Sínaífjalls, þar sem enginn maður gat búið né mannssonur hvílst.
Þar voru beiskar lindir gjörðar sætar þeim til drykkjar, og í fjörutíu ár fengu þeir fæðu af himni.
Hvert sem þeir gengu inn, án boga og örvar og án skjaldar og sverðs, þar barðist Guð þeirra fyrir þá og sigraði.
Og enginn var sá, er hrósaði sigri yfir þessari þjóð, nema þegar þeir viku frá tilbeiðslu Drottins, Guðs síns.
En jafnoft og þeir tilbáðu einhvern annan auk síns eigin Guðs, voru þeir gefnir upp til ráns og sverðs og háðungar.
Og jafnoft og þeir iðruðust þess að hafa horfið frá tilbeiðslu Guðs síns, gaf Guð himinsins þeim mátt til viðnáms.
Þannig felldu þeir konung Kanaaníta og Jebúsíta og Peresíta og Hetíta og Hevíta og Amoríta og alla hina voldugu í Hesebon, og þeir eignuðust lönd þeirra og borgir.
Og meðan þeir syndguðu eigi frammi fyrir Guði sínum, vegnaði þeim vel, því að Guð þeirra hatar ranglæti.
Og jafnvel fyrir nokkrum árum, er þeir höfðu horfið frá þeim vegi, sem Guð hafði þeim gefið að ganga á, voru þeir eyddir í orustum af mörgum þjóðum, og mjög margir þeirra voru herleiddir í framandi land.
En nú fyrir skömmu hafa þeir horfið aftur til Drottins, Guðs síns, frá hinum ýmsu stöðum, þar sem þeir voru tvístraðir, og þeir hafa safnast saman og gengið upp í öll þessi fjöll og eiga Jerúsalem aftur, þar sem helgidómar þeirra eru.
Nú því, herra minn, rannsaka, hvort nokkurt ranglæti sé hjá þeim frammi fyrir Guði þeirra. Förum þá upp á móti þeim, því að Guð þeirra mun vissulega gefa þá í þínar hendur, og þeir munu lagðir verða undir ok valds þíns.
En sé engin misgjörð hjá þessari þjóð frammi fyrir Guði hennar, þá fáum vér eigi veitt þeim viðnám, því að Guð þeirra mun verja þá, og vér munum verða allri jörðunni að háði.“
Og svo bar við, er Akíor hafði lokið að mæla þessi orð, að allir stórmenni Holófernesar reiddust og vildu drepa hann og sögðu hver við annan:
„Hver er þessi, sem segir, að Ísraelsmenn geti veitt viðnám Nabúkódónósor konungi og herjum hans — menn vopnlausir og án styrks og án kunnáttu í hernaðarlist?
Til þess að Akíor megi því vita, að hann blekkir oss, förum vér upp í fjöllin; og þegar hinir hraustustu meðal þeirra eru handteknir, þá skal hann með þeim lagður sverði,
svo að hver þjóð megi vita, að Nabúkódónósor er guð jarðarinnar og að enginn annar er til auk hans.“