Og svo bar við, er hún hafði hætt að hrópa til Drottins, að hún reis upp af þeim stað, þar sem hún lá flöt frammi fyrir Drottni.
Og hún kallaði á þernu sína og gekk ofan í hús sitt og lagði af sér hærusekk sinn og tók af sér ekkjuklæði sín,
og hún þvoði líkama sinn og smurði sig hinum bestu smyrslum og fléttaði hár höfuðs síns og setti höfuðdúk á höfuð sér og klæddist gleðiklæðum sínum og lét skó á fætur sér og tók armbönd sín og liljur og eyrnahringi og fingurhringi og skreytti sig öllu skarti sínu.
Og Drottinn gaf henni og enn meiri fegurð, því að alt þetta skart var eigi af holdlegri girnd sprottið, heldur af dyggð; og fyrir því jók Drottinn þessa fegurð hennar, svo að hún virtist öllum mönnum ósegjanlega yndisleg.
Og hún fékk þernu sinni vínbelg að bera og olíuker og bakað korn og þurrkaðar fíkjur og brauð og ost, og hún gekk út.
Og er þær komu að borgarhliðinu, fundu þær Ossías og öldunga borgarinnar bíðandi.
Og er þeir sáu hana, urðu þeir agndofa og undruðust mjög fegurð hennar.
En þeir spurðu hana einskis, heldur létu þeir hana fara og sögðu: „Guð feðra vorra gefi þér náð, og megi hann styrkja öll ráð hjarta þíns með mætti sínum, að Jerúsalem megi hrósa sér af þér og nafn þitt vera í tölu hinna heilögu og réttlátu.“
Og þeir, sem þar voru, sögðu allir einum rómi: „Verði svo, verði svo.“
En Júdít bað til Drottins og gekk út um hliðin, hún og þerna hennar.
Og svo bar við, er hún gekk ofan hlíðina um dagrenning, að varðmenn Assýringa mættu henni og stöðvuðu hana og sögðu: „Hvaðan kemur þú, eða hvert ferð þú?“
Og hún svaraði: „Eg er dóttir Hebrea, og eg hef flúið frá þeim, því að eg vissi, að þeir mundu yður að herfangi verða, af því að þeir fyrirlitu yður og vildu eigi af sjálfsdáðum gefast upp, að þeir mættu miskunn finna í augum yðar.
Fyrir þá sök hugsaði eg með sjálfri mér og sagði: Eg mun ganga fyrir Holófernes höfðingja, að eg megi segja honum leyndarmál þeirra og sýna honum, um hvaða leið hann megi vinna þá án þess að missa einn mann af her sínum.“
Og er mennirnir heyrðu orð hennar, litu þeir á ásjónu hennar, og augu þeirra urðu agndofa, því að þeir undruðust mjög fegurð hennar.
Og þeir sögðu við hana: „Þú hefur frelsað líf þitt með því að taka þessa ákvörðun, að koma ofan til herra vors.
Og vertu viss um það, að þegar þú stendur frammi fyrir honum, mun hann fara vel með þig, og þú munt verða hjarta hans mjög þóknanleg.“ Og þeir fluttu hana til tjalds Holófernesar og sögðu honum frá henni.
Og er hún kom fram fyrir hann, var Holófernes þegar veiddur af augum sínum.
Og foringjar hans sögðu við hann: „Hver getur fyrirlitið lýð Hebrea, sem á svo fagrar konur, að vér skyldum eigi telja þess vert að berjast við þá þeirra vegna?“
Og Júdít sá Holófernes sitja undir himni, sem ofinn var af purpura og gulli, með smarögðum og dýrum steinum;
og er hún hafði litið á ásjónu hans, laut hún honum og féll fram til jarðar. Og þjónar Holófernesar reistu hana upp að boði herra síns.