Þá sendu konungarnir og höfðingjar allra borga og héraða Sýrlands, Mesópótamíu og Sýrlands Sóbal og Líbýu og Kilikíu sendiboða sína, og þeir komu til Holófernesar og sögðu:
„Lát reiði þína gegn oss linna, því að oss er betra að lifa og þjóna Nabúkódónósor hinum mikla konungi og vera þér undirgefnir en að deyja og farast eða þola eymd ánauðar.
Allar borgir vorar og allar eigur vorar, öll fjöll og hæðir og akrar og nautahjarðir og sauðahjarðir og geitur og hestar og úlfaldar og allur fénaður vor og fjölskyldur eru fyrir augliti þínu.
Lát alt, sem vér eigum, vera undirgefið lögum þínum.
Bæði vér og börn vor erum þjónar þínir.
Kom til vor sem friðsamur herra og hafðu þjónustu vora eins og þér líkar.“
Þá kom hann ofan af fjöllunum með riddurum í miklum styrk og lagði undir sig hverja borg og alla íbúa landsins.
Og úr öllum borgum tók hann til liðsauka hrausta menn og valda til hernaðar.
Og svo mikill ótti lá yfir öllum þeim héruðum, að íbúar allra borga, bæði höfðingjar og tignarmenn og eins lýðurinn, gengu út til móts við hann, er hann kom,
og tóku á móti honum með kröngum og ljósum og dönsum og bumbum og flautum.
Og þótt þeir gjörðu þetta, gátu þeir eigi að heldur mildað grimmd hjarta hans,
því að hann bæði eyddi borgum þeirra og hjó niður lundi þeirra.
Því að Nabúkódónósor konungur hafði boðið honum að eyða öllum guðum jarðarinnar, svo að hann einn yrði kallaður Guð af þeim þjóðum, sem undir hann mætti leggja fyrir mátt Holófernesar.
Og er hann hafði farið um alt Sýrland Sóbal og alla Apameu og alla Mesópótamíu, kom hann til Ídúmea, í land Gabaa,
og hann tók borgir þeirra og dvaldist þar í þrjátíu daga, og á þeim dögum bauð hann að safna saman öllum sveitum hers síns.